“ใครคะ?”
ถังเจาเปิดลำโพงและเริ่มบันทึกเสียง ก่อนพูดว่า “ฉันอยากคุยเรื่องเจียงเซิงกับคุณหน่อย”
ไป๋เหิง: (°ロ°) !
รั่วเหมย: Σヽ(゚Д ゚; )ノ
เสิ่นซูเหยา: Σ(゚Д゚;≡;゚д゚)
ท่ามกลางสายตาของทั้งสามที่มองมาราวกับจะถามว่า ‘พูดออกไปแบบนั้นเลยเหรอ’ ถังเจายังคงสีหน้าเรียบเฉย “ฮัลโหล พูดสิ”
ปลายสาย รองอธิการบดีหลัวหยางสูดหายใจลึก “นักศึกษา ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร”
“อ้อ แล้วโจวหลงล่ะ หลี่เยี่ยนล่ะ จางอวี้เจียวล่ะ”
เสียงถอนหายใจหนัก ๆ ดังมาจากโทรศัพท์ น้ำเสียงของรองอธิการบดีอ่อนโยนอย่างยิ่ง “นักศึกษา เธอต้องการอะไร”
ถังเจา: “...ลองทายดูสิ”
หลัวหยาง: “เอาอย่างนี้แล้วกัน หนูกำลังจะมาหาฉันพอดี อีกหนึ่งชั่วโมงมาที่ห้องทำงานของฉัน เราค่อยคุยกันต่อหน้า”
สายถูกตัดไป
เสิ่นซูเหยา: “ให้ตายสิ...?”
รั่วเหมย: “ฉันรู้สึกหนาว ๆ”
ไป๋เหิง: “ฉันก็รู้สึกหนาวเหมือนกัน”
ถังเจาพูดเสียงเรียบ “คงเป็นเพราะรองอธิการบดีอับอายจนโกรธแล้วมั้ง”
ทั้งสามร้องพร้อมกัน “แล้วเราจะทำยังไงกัน!!!”
ถังเจาแตะตัวเลขสามตัวบนหน้าจอ โทรศัพท์ก็มีคนรับสายอย่างรวดเร็ว “ฮัลโหล สวัสดีค่ะ ที่นี่สถานีตำรวจเขต XXX ค่ะ”
ถังเจา: “ช่วยด้วยค่ะ ฉันพบความลับที่รองอธิการบดีคนปัจจุบันของมหาวิทยาลัยหยางกวงปกปิดไว้ พอเขารู้ว่าฉันจับได้ก็จะฆ่าปิดปากค่ะ!”
เสียงอ่อนโยนจากปลายสายพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด “ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน มีอันตรายถึงชีวิตหรือเปล่า...”
ถังเจาตอบคำถามทีละข้อ ก่อนเร่งว่า “รีบมานะคะ ฉันกลัวมาก ฮือ”
อีกสามคน: “...???”
แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?