“อาบน้ำเหรอ?” เย่ซิวมองหลินหว่านเอ๋อร์ที่ยืนเหงื่อท่วมอยู่ตรงหน้า แล้วชะงักไปเล็กน้อย
เสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ สีหน้าก็ดูอ่อนล้า
เย่ซิวรีบเบือนสายตา ก่อนยื่นผ้าขนหนูสะอาดให้เธอ “เช็ดเหงื่อก่อน เดี๋ยวจะไม่สบาย”
หลินหว่านเอ๋อร์รับผ้าขนหนูไป พยักหน้าขอบคุณ
“เอ่อ... ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะ”
เมื่อเห็นเย่ซิวจ้องเธอนิ่งราวกับใจลอย ใบหน้าของหลินหว่านเอ๋อร์ก็ยิ่งร้อนผ่าว เธอเผลอคิดจะหมุนตัวเดินจากไป
แต่ความเหนียวเหนอะหนะบนร่างกายทำให้เธอแทบคลั่ง โดยเฉพาะคนที่รักความสะอาดอย่างเธอ มันทรมานเสียยิ่งกว่าฆ่าเธอให้ตาย
“สะดวก! แน่นอนว่าสะดวก!”
เย่ซิวได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน รีบขยับหลบเปิดทาง แล้วชี้ไปทางห้องน้ำ
“อยู่ทางนั้น แชมพูกับครีมอาบน้ำเป็นของใหม่ ผ้าเช็ดตัวอยู่ในตู้ หยิบใช้ได้เลย”
“ขอบคุณค่ะ”
หลินหว่านเอ๋อร์ราวกับได้รับการปลดปล่อย ก้มหน้ารีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป
ปัง! ประตูห้องน้ำปิดลง
ไม่นานนัก เสียงน้ำไหลซ่าก็ดังมาจากด้านใน
เย่ซิวทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ฟังเสียงน้ำจากห้องน้ำ ขณะในหัวก็ยังย้อนนึกถึงจังหวะที่ดวงตาทิพย์เปิดใช้งานขึ้นโดยไม่คาดคิดเมื่อครู่
เขาตระหนักได้ว่าความสามารถนี้ควบคุมไม่ได้ และไม่ควรใช้แอบมองคนอื่น จึงเบนสายตาออกจากประตูห้องน้ำ บังคับตัวเองให้ตั้งใจดูโทรศัพท์
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาถอนหายใจยาว ตัดสินใจว่าต่อจากนี้จะฝึกควบคุมดวงตาทิพย์ให้ได้ก่อน แล้วค่อยคิดเรื่องอื่น
ลึกลงไปในดวงตา แสงสีทองวูบไหวเลือนราง นั่นคือสัญญาณว่าดวงตาทิพย์กำลังจะเปิดใช้งาน
นี่คือสัญชาตญาณของผู้ชาย และเป็นบททดสอบครั้งใหญ่ที่สุดหลังได้ครอบครองดวงตาทะลุปรุโปร่ง
“ไม่ได้!”
ก่อนแสงสีทองจะรวมตัวกันอย่างสมบูรณ์เพียงเสี้ยววินาที เย่ซิวก็ส่ายหน้ารัว รีบข่มความคิดนั้นทิ้งไป
แม้เขาจะยอมรับว่าตัวเองเป็นคนธรรมดาที่ชอบมองสาวสวย แต่เรื่องต่ำช้าอย่างการแอบมอง เขายังทำไม่ลง