“สิบล้าน?”
โจวเส้าเจี๋ยทำราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก เขาแคะหูอย่างเกินจริง ไขมันบนใบหน้าสั่นกระเพื่อมไปตามแรงขยับ
เขาเหลือบมองเย่ซิว แววตาเปี่ยมด้วยความขบขันราวกับกำลังมองลูกแกะรอเชือด
“ก็ดี ในเมื่อแกอยากเอาเงินมาให้ฉันถึงที่ แล้วฉันจะปฏิเสธได้ยังไง?”
เย่ซิวมีสีหน้าสงบนิ่ง ทว่าน้ำเสียงกังวานดุจระฆังยักษ์ สะเทือนแก้วหูของทุกคนในงานจนหึ่งไปหมด
“เดิมพันง่ายมาก”
“ถ้าหินดิบ 30 ก้อนของฉันผ่าออกมาแล้วมีมูลค่ารวมเกินสิบล้าน ส่วนที่เกินเอาไว้ก่อน หยกมูลค่ากว่าสิบล้านนี้ แกต้องซื้อในราคาตลาดสองเท่า แล้วโอนเงินมาให้ฉัน”
“ถ้าฉันแพ้ ได้มูลค่าไม่ถึงสิบล้าน ชีวิตนี้จะให้แกจัดการตามใจ ส่วนหยกกองนี้ฉันไม่เอาสักหยวน ยกให้แกทั้งหมด เอาไปเป็นของฝังศพ”
สิ้นคำพูดนั้น เสียงจอแจในงานก็เงียบกริบลงทันที
ใบหน้างดงามของหลินหว่านเอ๋อร์ซีดเผือด เธอคว้าแขนเย่ซิวไว้แน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ
“เย่ซิว! นายบ้าไปแล้วหรือไง?!”
“แม้แต่อาจารย์เฉียนกับอาจารย์หลิวร่วมมือกันยังทำยอดไม่ถึงสิบล้านเลย ฉันดูหินพวกนั้นของนายแล้ว ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก…”
อาจารย์เฉียนกับอาจารย์หลิวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ร้อนใจจนกระทืบเท้า พากันส่ายหน้าไม่หยุด
“หนุ่มน้อย อย่าใช้อารมณ์สิ! เดิมพันใหญ่ขนาดนี้ นายกำลังผลักตัวเองลงกองไฟชัด ๆ!”
“รีบถอนคำพูดเมื่อกี้เถอะ ตอนนี้ยังทันนะ!”
แต่เย่ซิวยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เสียงชวนสะอิดสะเอียนของโจวเส้าเจี๋ยก็รีบร้อนดังขึ้นเสียก่อน ราวกับกลัวว่าเย่ซิวจะเปลี่ยนใจ
“เดี๋ยวก่อน! น้ำที่สาดออกไปแล้วจะเรียกกลับมาได้ยังไง?”