ตัวอักษรสีทองจาง ๆ ที่ลอยอยู่เหนือเก้าอี้เท้าแขนเก่าคร่ำคร่า ทำให้หัวใจของเย่ซิวเต้นแรงไม่หยุดอยู่นาน
นี่ไม่ใช่แค่การประเมินสมบัติ แต่เป็นการโจมตีจากมิติที่เหนือกว่า!
ในวงการของเก่าอันเต็มไปด้วยของแท้ของปลอมที่แยกไม่ออกและเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ตอนนี้เขาก็เหมือนผู้เข้าสอบที่ถือเฉลยคำตอบมาตรฐานไว้ในมือ
ที่สำคัญกว่านั้น ในเมื่อดวงตาทิพย์สามารถกลืนกิน “ไอสมบัติ” ในหยกเพื่อยกระดับได้ เช่นนั้นโบราณวัตถุที่สืบทอดกันมานับพันปีจะมีพลังแบบเดียวกันอยู่ด้วยหรือไม่?
อย่างไรเสีย ตามตำนานในโลกทัศน์ “สรรพสิ่งล้วนบรรจุวิถี” ของเก่าเหล่านั้นย่อมเป็นภาชนะที่เก็บรักษาพลังแห่งกาลเวลาไว้
หากอยากพิสูจน์ข้อสันนิษฐานนี้ และหา “อาหาร” ให้ดวงตาคู่นี้เพื่อพัฒนาต่อไป การก้าวเข้าสู่วงการของเก่าจึงเป็นเรื่องจำเป็น
ส่วนผู้นำทางนั้นก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม
เย่ซิวยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มมั่นใจ ก่อนหันหลังเดินออกจากห้อง ตรงไปยังห้องข้าง ๆ
“ก๊อก ๆ ๆ”
ประตูเปิดออก
เสิ่นม่านเพิ่งตื่นนอน เห็นได้จากชุดกี่เพ้าสีเขียวอ่อนสำหรับใส่อยู่บ้านที่เธอเปลี่ยนมา เธอจัดแขนเสื้ออย่างลวก ๆ สีหน้าดูเกียจคร้านแต่ยังสดใส
เธอพิงกรอบประตูแล้วถามยิ้ม ๆ “อะไร? เพิ่งซื้อรถหรูมาก็ทนเหงาไม่ไหว อยากชวนพี่สาวไปขับรถเล่นเหรอ?”
เย่ซิวสูดลมหายใจลึก ข่มความกระอักกระอ่วนเมื่อครู่ ก่อนเอ่ยอย่างจริงจังว่า
“พี่ม่าน ผมอยากขอให้พี่ช่วยหน่อยครับ”
“ผมอยากเข้าสู่วงการของเก่า พี่ช่วยพาผมเข้าวงการได้ไหมครับ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มยั่วยวนบนใบหน้าเสิ่นม่านก็จางลงเล็กน้อย เผยแววประหลาดใจออกมา