แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดทะลุเมฆลงบนถนนอันคึกคักของเมืองอวิ๋นโจว
เย่ซิวยืนอยู่ตรงทางแยก มือกำถุงน้ำเต้าหู้ที่เพิ่งซื้อมา แต่สายตากลับเหลือบมองทางแยกที่คุ้นเคยอยู่เป็นระยะ
รถมาเซราติสีแดงเพลิงคันหนึ่งแล่นมาพร้อมเสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำ ๆ ราวกับเปลวไฟที่กำลังลุกโชน ก่อนจะจอดสนิทตรงหน้าเขา
กระจกรถค่อย ๆ ลดลง
ใบหน้าด้านข้างอันงดงามไร้ที่ติของหลินหว่านเอ๋อร์ปรากฏขึ้น
วันนี้เธอดูเย็นชาน้อยกว่าปกติอยู่หลายส่วน แต่กลับมีความคล่องแคล่วเด็ดขาดและเสน่ห์เย้ายวนแบบหญิงสาววัยทำงานเพิ่มขึ้นมา
ท่อนบนเป็นเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวที่ตัดเย็บอย่างประณีต คอเสื้อแหวกออกเล็กน้อย เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้ารำไร
สายตาเลื่อนต่ำลง
กระโปรงสั้นสีดำทรงรัดสะโพกขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวและสะโพกจนชวนให้ใจสั่น
ที่ร้ายกาจที่สุดคือเรียวขาคู่นั้น
ถุงน่องสีดำบางเฉียบแนบไปกับต้นขาเรียวยาวตรงสวย สะท้อนประกายละเอียดอ่อนใต้แสงยามเช้า รองเท้าส้นสูงพื้นแดงที่เธอสวมยิ่งช่วยขับให้ดูโดดเด่น
เย่ซิวรู้สึกคอแห้งขึ้นมา น้ำเต้าหู้ที่เพิ่งดื่มลงไปคล้ายแปรเปลี่ยนเป็นกระแสร้อน พุ่งขึ้นสู่สมอง
เขาเกือบจะเปิดใช้ดวงตาทิพย์โดยไม่รู้ตัว เพื่อสำรวจทิวทัศน์ใต้ถุงน่องสีดำบางเบาคู่นั้น
แต่สติยั้งความคิดนี้ไว้ได้ทัน
เธอเป็นนายทุนรายใหญ่ของเมื่อวาน หากถูกจับได้ว่าแอบมอง เงินค่าจ้างแสนหยวนคงปลิวหายไปแน่
“ขึ้นรถ”
เสียงของหลินหว่านเอ๋อร์ยังคงเย็นชา แต่เธอไม่ได้แสดงท่าทีขัดขวางสายตาที่ค่อนข้างล่วงเกินของเย่ซิว
ตอนเย่ซิวเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับ เธอกลับไขว่ห้างเปลี่ยนท่านั่งอย่างไม่ใส่ใจ เรียวขาที่หุ้มถุงน่องสีดำขยับไปมา ชายกระโปรงสีดำเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นพื้นที่ชวนให้จินตนาการมากกว่าเดิม