สาวซื่อสอนตัวร้ายเจ้าเล่ห์ให้รู้จักเป็นคน

ตอนที่ 5 เด็กซื่อตรงสั่งสอนตัวเอกสายมาร

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลี่จิ่นซิ่วมองใบหน้านั้นเพียงแวบเดียวก็ถูกใจ นางจึงยื่นหน้าออกนอกหน้าต่าง แล้วเอ่ยทักอย่างคล่องแคล่ว

“พี่สาว จะไปที่ใดหรือ? หากเป็นทางเดียวกัน พวกเราพาท่านไปส่งได้นะ”

เถียนต้า ฮวาพลันยิ้มแย้มยินดี

“มีรถม้าจริงด้วยหรือ? ระบบกุ่ยกุ่ยทำงานได้เรื่องไม่น้อยเลยนี่”

นางมิได้เกรงใจอีกฝ่ายแม้แต่น้อย ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ปีนขึ้นรถม้าตามคานรถไปทันที พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นคนสามคนนั่งอยู่ในห้องโดยสาร เป็นผู้ใหญ่หนึ่งคน เด็กสองคน

นางยิ่งตื่นเต้นขึ้นไปอีก

นี่ต้องเป็นหลี่พ่านเอ๋อร์กับฝาแฝดชายหญิงคู่นั้นแน่!

ระบบกุ่ยกุ่ยบอกให้นางคอยคุ้มครองพวกเขา เช่นนี้มิใช่ประจวบเหมาะหรอกหรือ?

ไม่ต้องเดินทางไปเมืองหลวงแล้ว!

เถียนต้า ฮวาลอบยินดีในใจ นั่งลงข้างประตูอย่างมั่นคง แล้วลูบคลำไปทั่วห้องโดยสารราวกับคนบ้านนอก

“นี่คือรถม้าหรือ? ข้าเพิ่งได้นั่งเป็นครั้งแรก”

หลี่พ่านเอ๋อร์กับหลี่เฉิงวั่งสะดุ้งตกใจเมื่อหญิงสาวปีนเข้ามาอย่างกะทันหัน ก่อนจะชะงักงันไป

หญิงผู้นี้งามเสียจนโดดเด่นเกินใคร

แต่ถึงจะงามก็จริง ทว่ากลับไร้มารยาทอย่างยิ่ง ไม่ต่างจากหญิงบ้านนอกคนหนึ่ง!

แววดูแคลนพลันพาดผ่านดวงตาของทั้งสอง

เถียนต้า ฮวายิ้มร่า ดวงตางามเปล่งประกายดำขลับ นิ้วเรียวแตะริมฝีปากอย่างซุกซน ทว่าพอเอ่ยปากกลับแสร้งถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว “ข้าจะไปเมืองหลวง พวกท่านสะดวกหรือไม่?”

“……”

สะดวกหรือไม่สะดวกอะไรเล่า ในเมื่อนางขึ้นมาแล้วมิใช่หรือ?

หลี่พ่านเอ๋อร์ข่มความไม่พอใจในดวงตาไว้ พลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เอ่ยเสียงนุ่มนวล “ช่างบังเอิญนัก พวกเราก็กำลังจะไปเมืองหลวงเช่นกัน”

“อุ๊ย! นี่คงเป็นวาสนาที่ผู้เฒ่าผู้แก่ชอบพูดถึงกระมัง? สวัสดี ข้าชื่อเถียนต้า ฮวา ไม่ทราบว่าพี่สะใภ้ใหญ่มีนามว่าอย่างไร?”

มุมปากหลี่พ่านเอ๋อร์กระตุกวูบ

“พี่...พี่สะใภ้ใหญ่?”

นี่มันคำเรียกอะไร ทั้งเชยทั้งไม่น่าฟัง!

นางมองไม่ออกหรือว่าผ้าไหมเนื้อดีบนกายข้าเป็นของชั้นเลิศ? ต่อให้ไม่รู้จักของมีค่า อย่างน้อยก็ควรรู้ว่าผู้ที่นั่งรถม้าล้วนเป็นฮูหยินหรือคุณหนูจากตระกูลร่ำรวย! ไม่เรียกข้าว่า “ฮูหยิน” อย่างนอบน้อมก็แล้วไปเถิด แต่นี่กลับเรียก “พี่สะใภ้ใหญ่” ด้วยถ้อยคำบ้านนอกเช่นนั้น หมายความว่าอย่างไรกัน?

จงใจเหยียดหยามข้าใช่หรือไม่?!

หลี่พ่านเอ๋อร์มีชาติกำเนิดเป็นบุตรีชาวประมง จึงไวต่อท่าทีของผู้อื่นเป็นทุนเดิม ยามนี้นางไม่พอใจอย่างยิ่ง

“กล้ารังแกท่านแม่ของข้าหรือ?”

แววตาของหลี่จิ่นซิ่วเย็นเยียบขึ้นทันที ใบหน้าน้อยมืดครึ้ม

“ท่านแม่ของข้าชอบให้คนเรียกว่าฮูหยิน”

เถียนต้า ฮวาเห็นแม่ลูกคู่นี้ทำท่าคล้ายจะร้องไห้ก็รู้ทันทีว่าความหวังดีของตนกลับทำให้เรื่องแย่ลง จึงรีบกล่าวขอโทษ “อา ขอโทษ ขอโทษด้วย ข้าเคยชินกับการเรียกเช่นนี้ในหมู่บ้าน พอเห็นสตรีที่อายุน้อยกว่าก็เรียกพี่สะใภ้หรือพี่สะใภ้ใหญ่ ที่หมู่บ้านข้าถือเป็นคำเรียกด้วยความเคารพจริง ๆ ขออภัยด้วย ข้าเพิ่งออกเดินทางไกลเป็นครั้งแรก จึงตั้งตัวไม่ทัน ฮูหยิน โปรดอย่าโกรธข้าเลย ข้ารู้แล้วว่าผิด”

กฎเกณฑ์นอกหมู่บ้านช่างมากมาย เถียนต้า ฮวาเริ่มรู้สึกกดดันขึ้นมาแล้ว

ระบบ: 【เจ้าตัวน้อยอย่าเพิ่งร้อนใจ ค่อย ๆ เรียนรู้ไป ไม่นานก็เข้าใจเอง หลี่พ่านเอ๋อร์เป็นนางเอก อย่างไรก็ใจกว้าง ไม่เก็บเรื่องเล็กน้อยมาใส่ใจหรอก วางใจเถิด】

เมื่อได้รับคำปลอบจากระบบ เถียนต้า ฮวาก็อารมณ์ดีขึ้นมาก

ทว่าหลี่พ่านเอ๋อร์กลับไม่สบอารมณ์ นางฝึกฝนกิริยาของฮูหยินตระกูลใหญ่ลับหลังมาหลายปี ยามนี้จึงไม่อาจเผยพิรุธได้ง่าย ๆ นางจึงส่งสายตาให้บุตรสาว

หลี่จิ่นซิ่วเข้าใจในทันที

ท่านแม่อนุญาตให้ข้าถลกหนังหญิงผู้นี้ไปทำโคมหนังมนุษย์แล้วหรือ?

รอยยิ้มยินดีพลันปรากฏบนใบหน้าน้อยขาวผ่องของหลี่จิ่นซิ่ว นางหันไปหยิบกาน้ำชาบนโต๊ะเหลี่ยมตรงมุมห้อง เทน้ำชาลงถ้วยครึ่งหนึ่งอย่างเชื่องช้า ก่อนยื่นถ้วยให้เถียนต้า ฮวาด้วยตนเอง

“ไม่เป็นไรหรอกพี่สาว ท่านไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย มา ดื่มชาสักหน่อยให้ชุ่มคอเถิด”

เถียนต้า ฮวาซาบซึ้งจนแทบอดใจไม่อยู่ จึงแอบคุยกับระบบ “ครอบครัวนี้ใจกว้างจริง ๆ”

【ข้าบอกแล้วอย่างไร คนที่เป็นนางเอกได้ อย่างไรก็ต้องมีจิตใจดี】

“อืม ๆ ข้าต้องช่วยให้พวกเขาได้กลับไปพร้อมครอบครัวของซื่อจื่อฟู่โดยเร็ว คนดีต้องได้รับผลตอบแทนที่ดี!”

【เจ้าตัวน้อย สู้เข้านะ!】

“ฮ้า~” เถียนต้า ฮวาดื่มชาหมดถ้วยในอึกเดียว ลิ้มรสอย่างเพลิดเพลินครู่หนึ่ง ก่อนร้องอย่างห้าวหาญว่า “ขออีกถ้วย!”

มุมปากหลี่จิ่นซิ่วกระตุก นางเหลือบมองอีกฝ่ายด้วยแววตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แล้วเติมชาให้เงียบ ๆ

เถียนต้า ฮวายืนอยู่ข้างทางมานาน ย่อมกระหายน้ำจริง ๆ ยิ่งน้ำชานี้ไม่รู้ใส่พุทราแดงหรืออะไรลงไป จึงมีรสหวานจาง ๆ นางจึงอดดื่มต่ออีกหลายถ้วยไม่ได้

ไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำในกาค่อย ๆ พร่องลงจนเกือบหมด

หลี่จิ่นซิ่ว: “……”

เถียนต้า ฮวาวางถ้วยชาลงอีกครั้ง กำลังจะกล่าวขอบคุณ แต่พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเด็กหญิงฝั่งตรงข้ามทำสีหน้าคล้ายจะร้องไห้

ไม่ใช่สิ เหตุใดถึงจะร้องไห้อีกแล้ว?

ก็แค่ดื่มน้ำของเจ้าไปไม่กี่อึกมิใช่หรือ?

เถียนต้า ฮวาลอบถอนใจ เด็กคนนี้ช่างใจแคบเสียจริง

“น้องสาว อย่าร้องไห้เชียว พอถึงตลาด ข้าจะซื้อน้ำมาใช้คืนให้หนึ่งกา ดีหรือไม่?”

หลี่จิ่นซิ่วมีสีหน้าหม่นหมอง เผยแววสับสนในชีวิตอย่างเต็มเปี่ยม

หญิงผู้นี้เป็นตัวอะไรกันแน่?

ดื่มชาที่ผสมยาสลบไปทั้งกา แต่กลับไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย?!

หากก่อนหน้านี้นางไม่ได้ให้คนอื่นดื่มน้ำนี้ไปแล้ว คงสงสัยว่าตนใส่ยาในปริมาณผิดหรือไม่

หลี่พ่านเอ๋อร์กับหลี่เฉิงวั่งเองก็ตกใจจนใจหาย

หลี่จิ่นซิ่วกลอกตาไปมา ก่อนกลับมามั่นใจอีกครั้ง

แล้วยาไม่ทำให้นางล้มลงจะเป็นไรไป?

รถม้าคันนี้ผ่านการดัดแปลงเป็นพิเศษ ขอเพียงมีคนนั่งตรงตำแหน่งข้างประตู แล้วนางแอบเปิดกลไก ลูกธนูก็จะพุ่งออกจากผนังรถฝั่งตรงข้าม ปักเข้าศีรษะในดอกเดียว

แม้หนังงามที่ถลกลงมาจะไม่สมบูรณ์ก็เถิด แต่ใครใช้ให้หญิงผู้นี้มีบางอย่างประหลาดกันเล่า?

คงต้องยอมไปก่อน

หลี่จิ่นซิ่วถอนหายใจเบา ๆ รอยยิ้มบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียมค่อย ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้างดงาม ดวงตาดำขลับเปล่งประกายตื่นเต้นร้อนแรง ราวกับนางเห็นภาพศีรษะของเถียนต้า ฮวาระเบิดออกอย่างงดงามอยู่ตรงหน้าแล้ว

นางลดมือลง คลำไปทั่วเบาะหนานุ่ม ไม่นานก็สัมผัสถูกปุ่มนูนกลม ๆ

แล้วกดลงไป

เสียงแหวกอากาศแหลมบาดหูดังขึ้น เงาร่างไหววูบ ของแหลมคมบางอย่างพุ่งปักเข้าเนื้ออย่างแรง เกิดเสียงทึบหนัก

“อ๊าก!!!!!!!!”

“จิ่นซิ่ว!!!”

“น้องหญิง!!!”

มือของเถียนต้า ฮวาที่กำลังหนีบรักแร้หลี่จิ่นซิ่วพลันชะงักค้าง

“ไม่ใช่สิ ใครมันไร้หัวคิดถึงได้โยนหัวลูกศรใส่รถม้าคนอื่นกัน?!”

เด็กหญิงผู้น่าสงสารมีลูกธนูสีดำปักอยู่บนหัวไหล่ เลือดแดงสดไหลทะลักจากบาดแผล พริบตาเดียวก็ย้อมอาภรณ์สีฟ้าหม่นของนางจนแดงฉาน

หลี่พ่านเอ๋อร์ตกใจจนสีหน้าซีดเผือด ความอ่อนโยนสงบนิ่งที่เคยประดับไว้พลันเลือนหาย นางจ้องเถียนต้า ฮวาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“หญิงชั่ว! เจ้ากล้าทำร้ายบุตรสาวข้าหรือ?!”

หลี่เฉิงวั่งเม้มปากแน่น สีหน้าที่มองเถียนต้า ฮวาลุ่มลึกเกินหยั่งถึง

เถียนต้า ฮวารู้สึกว่าตนถูกใส่ร้ายอย่างยิ่ง

“ไม่ใช่ ข้าจะถูกตำหนิได้อย่างไร? ใครจะรู้ว่ามีคนโยนของอันตรายเช่นนี้เข้ามาในรถม้า?”

“เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงกอดบุตรสาวข้าไว้? เจ้าเอานางมาเป็นโล่กำบังมิใช่หรือ? นางยังเป็นเด็กนะ เจ้าลงมือได้อย่างไร?!”

หลี่พ่านเอ๋อร์มองใบหน้าน้อยของบุตรสาวที่ค่อย ๆ ซีดขาวเพราะเสียเลือดมาก หัวใจพลันหวาดหวั่น ทั้งยังแอบเสียใจอยู่ลึก ๆ

หากรู้แต่แรกว่าหญิงผู้นี้รับมือยากถึงเพียงนี้ ก็ควรสั่งให้คนขับรถฆ่านางเสียตั้งแต่แรก

“ข้าแค่อยากปลอบนางมิใช่หรือ? เด็กหญิงผู้นี้ใจเล็กเท่าปลายเข็ม หากยังไม่พอใจเพราะน้ำชากาเดียว มิใช่แสดงว่าข้าไม่รู้จักวางตัวหรอกหรือ?”

เถียนต้า ฮวาพูดเสียงเบาลงเรื่อย ๆ สาเหตุหลักเป็นเพราะแม่ลูกกำพร้าคู่นี้ดูน่าสงสารเหลือเกิน ทำให้นางดูราวกับเป็นคนร้ายที่กำลังรังแกพวกเขา

“เอ่อ อย่าร้องไห้เลย สถานการณ์ยังไม่เลวร้ายถึงเพียงนั้น บาดแผลเล็กน้อยแค่นี้ข้ารักษาได้”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป