เดือนตุลาคม ปี 1966
โจวเฟิงกำลังนอนหลับสะลึมสะลืออยู่
จู่ ๆ เงาร่างหนึ่งก็แทรกเข้ามาในผ้าห่มของเขา
จากนั้นกลิ่นหอมกรุ่นกับสัมผัสนุ่มนิ่มก็พลันแนบชิดเข้ามา
โจวเฟิงฝืนลืมตาขึ้นได้เพียงนิดเดียว ภายในห้องมืดสนิท ด้านนอกหน้าต่างฝนก็กระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย พร้อมเสียงฟ้าร้อง
สายฟ้าฟาดวาบติด ๆ กัน อาศัยแสงสีขาวชั่วพริบตานั้น เขายังมองเห็นผิวขาวผ่องอยู่ราง ๆ
เอ๊ะ นี่กำลังฝันเปียกอยู่หรือเปล่า?
พอคิดได้แบบนั้น โจวเฟิงก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที!
ฝันเปียกนี่นา ไหน ๆ ก็เป็นแค่ความฝันแล้ว ต้องจัดให้เต็มที่ จะปล่อยโอกาสดี ๆ แบบนี้หลุดมือไปไม่ได้!
หลังพายุฝนด้านนอกโหมกระหน่ำอยู่พักหนึ่ง
โจวเฟิงก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรงไปทั้งตัว
เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ฝันอยู่ยังเหนื่อยได้ด้วยเหรอ? มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย
ขณะที่ยังสะลึมสะลือ เขาคล้ายได้ยินเสียงติ๊งดังขึ้น
จากนั้นกระแสอบอุ่นสายหนึ่งก็ไหลจากหัวใจแผ่ไปทั่วร่าง
กลับมามีแรงแล้ว!!
สมกับเป็นความฝันจริง ๆ อยากได้อะไรก็ได้อย่างนั้น คิดอะไรก็สมปรารถนา!
หนึ่งชั่วโมงต่อมา โจวเฟิงก็ผล็อยหลับไปอีกครั้ง ตอนนั้นใกล้เช้าแล้ว
โหลวเสี่ยวเอ๋อที่นอนอยู่ข้างกายเขามองเพดานด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ แววตาพร่างพราย
เธอฝืนยกศีรษะขึ้นมองนาฬิกาตั้งพื้นอย่างยากลำบาก หกโมงครึ่งแล้ว
เธอรู้ดีว่าเวลาเหลือน้อย จึงรีบลุกขึ้นนั่ง
เธอถุยเบา ๆ ใส่เหออวี่จู้ ก่อนสวมเสื้อผ้าแล้วรีบเดินไปที่โต๊ะ
เธอหยิบกระดาษกับปากกาออกมา เขียนจดหมายทั้งน้ำตา แล้ววางกำไลหยกไว้บนโต๊ะ
ก่อนออกจากห้อง เธอยังหันกลับไปมองเหออวี่จู้ที่กำลังหลับอยู่อีกครั้ง
พอเห็นผ้าปูที่นอนยับยุ่ง ใบหน้าเธอก็แดงก่ำ จากนั้นจึงย่องออกจากห้องและปิดประตูเบา ๆ
เธอถอนหายใจ ก่อนวิ่งฝ่าฝนออกไป
สองชั่วโมงต่อมา ฟ้าก็สว่างจ้า
โจวเฟิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ
เขาเงยหน้ามองเพดานห้องที่สีหลุดลอก แล้วหันไปเห็นโต๊ะกับตู้เสื้อผ้าเก่า ๆ
รวมถึงนาฬิกาตั้งพื้นที่ดูโบราณ
เขาขยี้หัวคิ้วแล้วพึมพำว่า
“ยังฝันอยู่สินะ”
จากนั้นก็หลับตาลง ตั้งใจจะนอนต่อ
แต่เพิ่งหลับตาได้ไม่นาน ยังไม่ทันจะผล็อยหลับ เขาก็เด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที
แล้วหยิกแขนตัวเองอย่างแรง
ซี๊ด!
ไม่สิ นี่ไม่ใช่ความฝัน แล้วที่นี่ที่ไหน? เมื่อกี้ฉันนอนอยู่ที่บ้านไม่ใช่เหรอ แถมยังฝันเปียกอีกต่างหาก?
ระหว่างที่กำลังงุนงง กระแสความทรงจำมหาศาลก็ทะลักเข้าสู่สมอง
หลังจากอ่านความทรงจำจนจบ โจวเฟิงก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ
ให้ตายเถอะ ฉันทะลุมิติมา แถมยังมาอยู่ในร่างของฉู่จื่ออีก!
เขาหันไปมองเตียง ก่อนค่อย ๆ ทบทวนเรื่องเมื่อคืนอย่างละเอียด
เงาร่างนั่นคือโหลวเสี่ยวเอ๋อเหรอ? พอคิดได้แบบนี้
เหออวี่จู้ก็เสียใจจนตบต้นขาตัวเองดังฉาด
โธ่เอ๊ย ทำไมถึงคิดว่าเป็นแค่ความฝันนะ สะเพร่าชะมัด
ผลเซียนที่ยื่นมาถึงปากแท้ ๆ กลับไม่ยอมลิ้มรสดี ๆ ดันกลืนลงไปแบบลวก ๆ ตอนนี้เลยกลายเป็นจูปาเจี้ยไปจริง ๆ
จริงสิ เมื่อคืนโหลวเสี่ยวเอ๋อเข้ามาได้ยังไง? เธอไม่ได้เคาะประตูด้วยซ้ำ
เขาไม่ได้ยินอะไรเลย แต่พอนึกถึงความทรงจำที่เพิ่งได้รับ ก็เข้าใจขึ้นมาทันที
เรือนสี่ประสานแห่งนี้มีกฎอยู่ข้อหนึ่ง พวกผู้อาวุโสทั้งสามเคยเรียกประชุมแล้วประกาศไว้
เพื่อให้เรือนสี่ประสานมีอารยธรรม ทุกบ้านห้ามล็อกประตู ยกเว้นประตูใหญ่
ส่วนเจ้าฉู่จื่อนี่ก็ยิ่งหนักเข้าไปใหญ่ กลางวันกลางคืนไม่เคยล็อกประตูเลย
ที่ฉู่จื่อทำตัวโง่ ๆ ไม่ใช่เพราะขานรับคำรณรงค์อย่างซื่อบื้อหรอก แต่ทำไว้เพื่อให้ปั่งเกิง ไอ้เด็กอกตัญญูแอบมาขโมยของตอนกลางคืนต่างหาก
กฎของเรือนนี้ก็ไม่เลวจริง ๆ ไม่ล็อกประตูนี่ช่างสะดวกต่อการลักลอบมีสัมพันธ์เสียเหลือเกิน
ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกผู้อาวุโสทั้งสามเคยแอบไปมีอะไรกับใครบ้าง
เหมือนกฎนี้จะเป็นผู้อาวุโสใหญ่เสนอขึ้นมาสินะ
ให้ตายเถอะ ไอ้แก่เจ้าเล่ห์
หรือว่านอกจากจะลักลอบทำเรื่องสกปรกในห้องใต้ดินแล้ว ยังแอบไปมีอะไรกับคนในบ้านคนอื่นด้วย?
เหออวี่จู้ส่ายหน้า เลิกคิดฟุ้งซ่าน แล้วนึกถึงโหลวเสี่ยวเอ๋อขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อคืนเธอน่าจะเรียกเขาสักหน่อย ปลุกให้เขาตื่นก่อนก็ยังดี
ถ้าตอนนั้นรู้ว่าเป็นโหลวเสี่ยวเอ๋อ เขาคงให้เธอพาพ่อของเขาไปฮ่องกงด้วย
ไม่ต้องพูดถึงความทรงจำจากชาติก่อน แค่ได้แต่งเข้าตระกูลโหลวก็สุขสบายแล้ว
แล้วการกินข้าวผู้หญิงมันผิดตรงไหน! ข้าวผู้หญิงทั้งหอมทั้งอร่อย ชาติก่อนอยากกินยังไม่มีโอกาสเลย
หลังเสียใจอยู่พักหนึ่ง โจวเฟิงก็กลับมาสงสัยอีกครั้ง
เขาทะลุมิติมาได้ยังไง? เมื่อกี้ยังนอนอยู่ในหอพักไม่ใช่เหรอ?
ทำไมถึงสะลึมสะลือแล้วมาอยู่ในร่างเจ้าฉู่จื่อได้ล่ะ
เขาเพิ่งอายุยี่สิบเองไม่ใช่หรือ ยังหนุ่มอยู่แท้ ๆ
หรือว่าเส้นเลือดในสมองแตกหรือหัวใจวายอะไรทำนองนั้น?
ไม่น่าใช่มั้ง? แล้วเขาก็นึกถึงเสียงติ๊งเมื่อคืนขึ้นมา
เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า
“ระบบ อยู่ไหม? ระบบ?”
ทันทีที่พูดจบคำว่า ‘ระบบ’ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง มอบชุดของขวัญมือใหม่เรียบร้อยแล้ว
มอบบัตรเชิญสู่เมืองค้าขายหมื่นภพเรียบร้อยแล้ว
เจ้าของระบบสามารถเคลื่อนย้ายไปยังเมืองค้าขายได้ทุกเมื่อ】
เหออวี่จู้ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ ในชาติก่อนเขาอ่านนิยายมาไม่รู้กี่เล่ม พอได้ยินชื่อเมืองค้าขายหมื่นภพ ก็เข้าใจทันทีว่ามันหมายถึงอะไร
เขาสามารถแลกเปลี่ยนสิ่งของกับผู้คนจากโลกคู่ขนานได้เหรอ? เอาโค้กไปแลกวิชาเซียนอะไรแบบนั้น?
“ระบบ ชุดของขวัญมือใหม่อยู่ไหน? ฉันไม่เห็นเลย”
รออยู่ครู่หนึ่งก็ไม่มีเสียงตอบ
เหออวี่จู้กวาดตามองรอบตัว แต่ก็ไม่เห็นอะไรเลย
“ระบบ อย่าบอกนะว่าแกฮุบชุดของขวัญมือใหม่ไปแล้ว?”
ยังคงไม่มีเสียงตอบแม้แต่น้อย
ตรงหน้าก็ไม่มีหน้าต่างอะไรปรากฏขึ้น ในหัวก็ไม่มีเสียงใดดังมาอีก
เหออวี่จู้เกาศีรษะแล้วสวมเสื้อผ้า
เขาล็อกประตูก่อน แล้วจึงพบจดหมายกับกำไลหยกที่โหลวเสี่ยวเอ๋อทิ้งไว้บนโต๊ะ
เหออวี่จู้วางกำไลหยกไว้ข้าง ๆ ก่อนหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน
เนื้อหาเหมือนในเรื่องต้นฉบับ บอกว่าจำใจต้องไป มีเหตุจำเป็นอะไรทำนองนั้น
เหออวี่จู้อ่านยังไม่จบก็ยัดจดหมายเข้ากระเป๋าเสื้อ
อย่างไรเสียเขาก็ไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม
แม้เมื่อคืนจะยังรู้สึกเสียดายและไม่จุใจอยู่บ้าง
แต่เขากับโหลวเสี่ยวเอ๋อไม่ได้มีความรู้สึกต่อกันจริง ๆ เธอไปแล้วก็ช่างเถอะ
อีกอย่าง อีกสิบกว่าปีเธอก็จะกลับมาอยู่ดี
เขากวาดตามองห้องเก่าโทรมนี้อีกครั้ง
หลังยังหาเจ้าชุดของขวัญมือใหม่ไม่เจอ
เหออวี่จู้ก็ยิ่งงุนงง กระแสอบอุ่นเมื่อคืนคือชุดของขวัญมือใหม่เหรอ
ยังไม่ทันได้คิดต่อ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีจุดแสงอยู่ในหัว
เพียงแค่ขยับความคิด ร่างทั้งร่างก็หายวับไปจากที่เดิม
เมื่อปรากฏตัวอีกครั้ง เหออวี่จู้ก็ลอยอยู่กลางอากาศแล้ว
ข้อมูลสายหนึ่งทะลักเข้าสู่สมอง
นี่คือชุดของขวัญมือใหม่ของเขาเหรอ?
เป็นโลกใบเล็กบ่อน้ำพุวิญญาณที่มีพื้นที่กว้างถึง 40 ล้านตารางกิโลเมตร
และจากข้อมูลที่เพิ่งได้รับ เขากลายเป็นเทพของโลกใบนี้แล้ว
เพียงใช้ความคิดก็สามารถควบคุมสรรพสิ่งในโลกได้ อีกทั้งยังปรับความเร็วของเวลาในโลกนี้เทียบกับโลกภายนอกได้อีกด้วย
อัตราเร็วสูงสุดอยู่ที่ 1 ต่อ 1,000
หมายความว่าหนึ่งปีข้างนอก เท่ากับเวลาผ่านไปหนึ่งพันปีในมิติ
เขาลองยื่นมือออกไปกวักเบา ๆ เมฆตรงหน้าก็กลายเป็นรูปสุนัขตัวเล็ก
ไร้เทียมทานไปเลยหรือเปล่า? เหออวี่จู้หัวเราะอย่างตื่นเต้น
ฮ่า ๆ ๆ ๆ!!
เขาก้มมองพื้นดินด้านล่าง เป็นที่ราบกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา มีทะเลสาบระยิบระยับอยู่ไกล ๆ หากเดาไม่ผิด ที่นั่นคงเป็นทะเลสาบซึ่งเกิดจากน้ำพุวิญญาณตามที่ว่า
ดินที่เห็นเป็นดินดำทั้งหมด แต่ปัญหาคือยังไม่มีอะไรปลูกไว้เลย
เพียงคิดวูบเดียว เหออวี่จู้ก็หายไปจากกลางอากาศ แล้วไปปรากฏตัวข้างทะเลสาบน้ำพุวิญญาณ เขาใช้มือรองน้ำขึ้นมาดื่ม
น้ำพุวิญญาณรสหวานชื่นไหลผ่านลำคอลงสู่ท้อง
จิตใจกระปรี้กระเปร่าขึ้นทันตา ร่างกายก็รู้สึกอบอุ่นไปด้วย
ที่ราบกว้างใหญ่ขนาดนี้กลับไม่มีดอกไม้ ต้นหญ้า หรือต้นไม้แม้แต่ต้นเดียว
วิญญาณนักเพาะปลูกในตัวเริ่มกระสับกระส่ายแล้ว ต้องปลูกอะไรสักอย่างให้ได้!
พริบตาเดียว เหออวี่จู้ก็กลับมาปรากฏตัวในห้องของเรือนสี่ประสาน
ด้านนอกมีเสียงจอแจดังมาเป็นระยะ ผู้คนต่างพากันออกไปทำงาน
ส่วนเขายังไม่ได้กินแม้แต่มื้อเช้า แต่พอคิดอีกที เจ้าของร่างเดิมก็นอนตื่นสายทุกวันอยู่แล้ว
เหออวี่จู้เก็บจดหมายกับกำไลหยกเข้ามิติ ก่อนเปิดประตูออก
จากนั้นก็เปิดหน้าต่างระบายอากาศ ให้กลิ่นอับในห้องจางลง
เขาคว้ากะละมังด้วยมือข้างหนึ่ง พาดผ้าขนหนูไว้บนไหล่ หยิบแปรงสีฟันแล้วเดินไปที่อ่างน้ำ
ตอนนั้นเพื่อนบ้านออกจากประตูเรือนกันไปหมดแล้ว
ขณะกำลังจะเริ่มแปรงฟัน เหออวี่จู้ก้มมองแปรงสีฟันในมือที่ขนหลุดไปครึ่งหนึ่งแล้วรู้สึกขยะแขยง จึงโยนกลับลงแก้ว
เขาล้างหน้า บ้วนปากสองสามครั้ง แล้วโยนกะละมังกับของอื่น ๆ กลับเข้าไปในห้อง
ปิดประตูแล้ว เดิมทีเขาตั้งใจจะล็อกด้วย
แต่เพิ่งมาถึงแท้ ๆ เจ้าของร่างเดิมก็ช่วยเหลือตระกูลเจียอยู่บ่อย ๆ แถมยังทำอาหารเนื้อให้หญิงชราหูหนวกที่เรือนด้านหลังเป็นประจำ เงินในบ้านจึงเหลือไม่มาก
เหออวี่จู้เก็บกล่องเหล็กใต้ที่นอนเข้ามิติทันที
ข้างในมีเงินสามร้อยหยวนกับตำราอาหารของเขา
จัดการทุกอย่างเสร็จ เหออวี่จู้ก็ถือปิ่นโตเดินเอื่อย ๆ ไปโรงงานเหล็กกล้า
เมื่อถึงครัวของโรงงานเหล็กกล้า เขาก็ทำตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
วางปิ่นโตไว้บนชั้น แล้วนั่งลงตรงที่ประจำของตัวเอง
หม่าเสี่ยวหัวถือแก้วชาไว้ในมือหนึ่ง อีกมือถือหมั่นโถว เดินเข้ามา
“อาจารย์ มาแล้วเหรอครับ นี่อาหารเช้าของอาจารย์”
เหออวี่จู้พยักหน้าแล้วรับหมั่นโถวมา
หม่าเสี่ยวหัวหยิบผักดองจานเล็กมาวางบนม้านั่งเตี้ยตรงหน้าเหออวี่จู้
เหออวี่จู้จึงเริ่มกิน
เสียงสับผักดังขึ้นอีกครั้งในครัว พวกผู้ช่วยพ่อครัวกำลังเตรียมวัตถุดิบสำหรับมื้อกลางวัน
ขณะที่เหออวี่จู้กำลังกิน หลิวหลานก็ย่องเข้ามาหาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ฉู่จื่อ ได้ข่าวว่านายไปกุ๊กกิ๊กกับอดีตเมียของสวี่ต้าหมาวมาเหรอ
ยังลือกันว่าอีกสองวันนี้จะแต่งงานกันด้วย
เมียของสวี่ต้าหมาวไม่ใช่ลูกสาวของโหลวป้านเฉิงหรอกเหรอ?
ฉู่จื่อ นายไม่เบาเลยนะ ปกติเห็นทำหน้าเอ๋อ ๆ
ที่แท้ก็สวมเขาให้สวี่ต้าหมาวได้ แถมอีกฝ่ายยังเป็นลูกสาวของโหลวป้านเฉิง นายมันมีฝีมือจริง ๆ”
เหออวี่จู้มองหลิวหลานจอมปากโป้งอย่างพูดไม่ออก
“พอเลย หลิวหลาน อย่ามาพูดเหลวไหลแถวนี้
ฉันแค่เห็นเธอน่าสงสารเลยช่วยเหลือเท่านั้น
ไม่มีเรื่องอย่างที่เธอพูดหรอก เลิกพล่ามได้แล้ว ไม่จริงสักหน่อย”
หลิวหลานพูดอย่างมีเลศนัยว่า
“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว เมื่อก่อนฉันเห็นนายดูซื่อ ๆ
นึกว่านายกับฉินหวยหรูไม่มีอะไรกันเสียอีก สงสัยแม้แต่มือเธอนายก็ยังไม่เคยจับ
แต่พักนี้ข่าวเรื่องนายกับโหลวเสี่ยวเอ๋อแพร่ไปทั่ว ดูท่าทุกคนคงมองนายผิดไปแล้ว
ที่แท้นายก็ร้ายเงียบเหมือนกันนี่ เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิว่านายไปกุ๊กกิ๊กกับโหลวเสี่ยวเอ๋อได้ยังไง
แล้วหวยฮวา ลูกสาวคนที่สามของฉินหวยหรู ตกลงเป็นลูกนายจริงหรือเปล่า?”