เสียงดังโครมคราม
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ลู่ฮ่าวชวนก็ได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนเรียกแว่ว ๆ “ฮ่าวชวน! ฮ่าวชวน!”
ลู่ฮ่าวชวนอ้าปาก แต่ไม่มีแรงตอบรับ สติค่อย ๆ เลือนหายไป
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน ลู่ฮ่าวชวนรู้สึกว่าเปลือกตาหนักอึ้ง เขาฝืนลืมตาขึ้น
“นักเรียนเปิดไปหน้าหกสิบเก้า อ่านย่อหน้าที่สองในใจ อีกสักครู่อาจารย์จะให้บางคนอ่านออกเสียง”
ที่นี่ที่ไหน? ทำไมถึงมีเสียงครูสอนหนังสือ?
แถมเสียงนี้ยังฟังคุ้น ๆ เหมือนเคยได้ยินเมื่อนานมาแล้ว
ในที่สุดลู่ฮ่าวชวนก็ลืมตาขึ้นเต็มที่ แล้วลุกนั่ง
ที่นี่คือห้องเรียน ห้องเรียนมัธยมปลาย ห้องแปด ชั้นมัธยมปลายปีสาม โรงเรียนหนิงสง
ความทรงจำในอดีตหลั่งไหลกลับมาเหมือนคลื่น ลู่ฮ่าวชวนสะดุ้งจนตัวสั่น
เข้าใจแล้ว เขาเกิดใหม่
จังหวะนั้น ลู่ฮ่าวชวนรู้สึกได้ว่ามีคนมองอยู่ จึงหันไปดู คนที่นั่งข้างเขาก็คือซูจือเซี่ย
บางทีเมื่อครู่เขาอาจสะดุ้งแรงไปหน่อย จนดึงความสนใจของซูจือเซี่ยมา
ตอนนั้นซูจือเซี่ยไม่เพียงเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของลู่ฮ่าวชวน แต่ยังเป็นหัวหน้าห้องแปด ชั้นมัธยมปลายปีสามด้วย
ผู้หญิงที่ลู่ฮ่าวชวนหลงรักสุดหัวใจในชาติก่อน ตอนนี้มีเสน่ห์ยั่วยวนน้อยลง แต่ดูบริสุทธิ์สดใสมากขึ้น
เธอสวมชุดนักเรียนสีน้ำเงินขาว แต่ก็ยังปกปิดรูปร่างที่เติบโตสมส่วนได้ไม่มิด
แต่ตอนนี้ลู่ฮ่าวชวนไม่มีอารมณ์ชื่นชมเลยสักนิด มีเพียงความเบื่อหน่ายอย่างหนักที่ผุดขึ้นในใจ
ซูจือเซี่ยพูดเสียงเรียบ “ตอนเรียนก็ตั้งใจหน่อย”
ลู่ฮ่าวชวนขมวดคิ้ว ก่อนจะเอ่ยออกมาคำเดียวว่า
“ไสหัวไป”
ซูจือเซี่ยชะงัก เธอไม่เคยคิดฝันเลยว่าลู่ฮ่าวชวนจะพูดคำนี้ออกมา แถมยังพูดกับเธอด้วย
หรือเมื่อกี้เขายังงัวเงียอยู่?
“นายพูดว่าอะไรนะ?” ซูจือเซี่ยถามเสียงเรียบ
ลู่ฮ่าวชวนไม่ได้เงยหน้า เพียงพลิกหนังสือเรียนภาษาอังกฤษตรงหน้าไปมา “ให้พูดอีกครั้งเหรอ เธอเป็นพวกชอบโดนด่าหรือไง?”
สีหน้าซูจือเซี่ยเย็นชาลงกว่าเดิม เธอไม่พูดอะไรอีก แค่หันหน้าหนี
ในสายตาซูจือเซี่ย ลู่ฮ่าวชวนก็แค่เด็กเรียนห่วย เป็นหมาคอยตามตื๊อเธอ
เพื่อจีบเธอ ลู่ฮ่าวชวนแทบยอมทำทุกอย่าง
วันนี้หมาตามตื๊อนี่เป็นอะไรไป? อยู่ ๆ ก็เพี้ยนขึ้นมาหรือไง?
ก็ดี ในเมื่อแตกหักกันแล้ว ต่างคนต่างอยู่ ซูจือเซี่ยเองก็อยากได้ความสงบอยู่พอดี
ตอนนี้เป็นภาคเรียนที่สองของชั้นมัธยมปลายปีสาม อีกไม่กี่เดือนก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ทุกคนเหนื่อยกันมาก จะเอาเวลาไหนไปคิดเรื่องอื่น
ตอนนี้ลู่ฮ่าวชวนตัดซูจือเซี่ยออกจากความสนใจ แล้วตั้งใจเปิดหนังสือเรียนภาษาอังกฤษของชั้นมัธยมปลายปีสามดู
จากตอนแรกที่พอมีความทรงจำอยู่บ้าง ความคุ้นเคยก็ค่อย ๆ กลับมา ก่อนภาพทุกอย่างจะชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
ลู่ฮ่าวชวนไม่เพียงได้ความทรงจำจากชาติก่อนคืนมา ความทรงจำของชาตินี้ก็กลับมาครบถ้วนเช่นกัน
แต่เขาก็ยังปวดหัวอยู่บ้าง การได้เกิดใหม่เป็นเรื่องดี ได้ใช้ชีวิตอีกครั้งและแก้ไขเรื่องหลายอย่างได้
แต่ใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ชาติก่อนเขาเป็นเด็กเรียนห่วย สอบได้แค่สี่ร้อยกว่าคะแนน พอเข้าเรียนวิทยาลัยอาชีวศึกษาได้เท่านั้น
ชาติก่อนลู่ฮ่าวชวนใช้เส้นสายกับเงินทองจนได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนระดับสาม แต่โรงเรียนนั้นห่วยแตกสุด ๆ
หรือเขาต้องกลับไปเจอความทรมานแบบนั้นอีกครั้ง?
แต่พอลองอ่านบทความในหนังสือเรียนดู ลู่ฮ่าวชวนกลับพบว่าอ่านได้คล่องมาก
แม้เจอคำศัพท์ที่ไม่รู้จัก แค่กวาดตาดูคำอธิบายรอบเดียวก็จำได้ทันที
ความจำดีขึ้นเหรอ?
นี่คือความสามารถในการอ่านครั้งเดียวจำได้หมดหรือไง?
สมแล้วที่ถึงไม่มีระบบ แต่ก็ยังมีนิ้วทองคำติดตัว
ความมั่นใจของลู่ฮ่าวชวนเพิ่มขึ้นมาก
นั่งท่าเดิมนาน ๆ จนขาเริ่มชา ลู่ฮ่าวชวนเหยียดขาออกไป แล้วเหมือนเตะโดนอะไรบางอย่าง เขาก้มลงมองก็ชะงักไป
นั่นกลับเป็นโทรศัพท์หัวเว่ยจอพับสามทบเครื่องหนึ่ง
เดี๋ยวนะ นี่ไม่ใช่โทรศัพท์ของซูจือเซี่ยเหรอ?
ตอนนี้ปี 2007 แล้วจะมีโทรศัพท์หัวเว่ยจอพับสามทบได้ยังไง?
โทรศัพท์ในยุคนี้...
ลู่ฮ่าวชวนหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกจากช่องใต้โต๊ะ เป็นโนเกีย 5610
ลู่ฮ่าวชวนหันไปมองซูจือเซี่ยอีกครั้ง ถ้าจำไม่ผิด ตอนนี้เธอใช้โทรศัพท์ซัมซุงอยู่เครื่องหนึ่ง
ส่วนโทรศัพท์หัวเว่ยจอพับสามทบเครื่องนี้เป็นของซูจือเซี่ยในอนาคต ทำไมถึงติดข้ามเวลามาเกิดใหม่พร้อมกับเขาได้ล่ะ?
ลู่ฮ่าวชวนก้มเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วแอบใส่ไว้ในกระเป๋าตรงมุมโต๊ะ ตอนนี้ยังดูไม่ได้ กลับไปค่อยสำรวจ
การขยับตัวบ่อย ๆ ของลู่ฮ่าวชวนคงดึงความสนใจซูจือเซี่ยอีกครั้ง เธอเหลือบมองเขา แต่ไม่ได้พูดอะไร แววตาเย็นชาและเฉยเมย
จังหวะนั้น ลู่ฮ่าวชวนรู้สึกว่ามีคนตบไหล่เขาสองที
เขาหันกลับไปดู ก็เห็นเกาเหรินที่นั่งอยู่ข้างหลัง เป็นเพื่อนซี้ของลู่ฮ่าวชวนสมัยมัธยมปลาย
ตอนลู่ฮ่าวชวนแต่งงานกับซูจือเซี่ยในชาติก่อน เกาเหรินเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว
เกาเหรินพูดเสียงเบา “นายแน่มาก กล้าขึ้นเสียงใส่ซูจือเซี่ยด้วย”
“ชิ ขึ้นเสียงใส่แล้วจะทำไม เธอคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงจริง ๆ หรือไง” ลู่ฮ่าวชวนพูดเสียงเรียบ
เกาเหรินหันไปมองซูจือเซี่ย แต่ไม่ได้พูดอะไร ดูเหมือนจะกลัวหัวหน้าห้องคนนี้อาละวาดขึ้นมา
ซูจือเซี่ยสวยจริง เป็นดาวเด่นของโรงเรียนมัธยมปลายก็จริง แต่นิสัยเย็นชา
ส่วนใหญ่เธอแทบไม่แสดงสีหน้า แถมยังมีออร่ากดดันแรงมาก ไม่มีใครในห้องกล้าไปหาเรื่อง
คำพูดของลู่ฮ่าวชวนทำให้เพื่อนนักเรียนรอบ ๆ หลายคนหันมามองไม่หยุด
หมอนี่กล้ามาก แถมวันนี้ยังผิดปกติสุด ๆ
ลู่ฮ่าวชวนเป็นหมาตามตื๊อซูจือเซี่ยตัวพ่อแท้ ๆ แต่กลับพูดให้ร้ายเธอตรง ๆ ไม่กลัวหัวหน้าห้องซูจะจำฝังใจแล้วไม่ยอมคุยกับเขาอีกเลยหรือไง?
กริ๊ง ๆ ๆ...
เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นตามเวลา
นี่เป็นคาบสุดท้ายของช่วงเช้า ต่อไปก็ถึงเวลาไปกินข้าวที่โรงอาหารแล้ว
เกาเหรินลุกขึ้นตะโกนเสียงดัง “ไปแล้ว! ไปแย่งข้าวกัน! ถ้าไปช้าไม่เหลืออะไรให้กินแน่!”
เกาเหรินเรียกเพื่อนนักเรียนด้านหลังอีกสองสามคน ตั้งท่าจะวิ่งออกไป ลู่ฮ่าวชวนก็เรียกเขาไว้ “ไปด้วยกัน”
เกาเหรินชะงัก “นายจะไปกับพวกเราเหรอ นายไม่ได้...”
เกาเหรินมองไปทางซูจือเซี่ย
“เลิกพูดไร้สาระ รีบไปเถอะ ไปช้าก็ได้กินแต่ขี้”
พูดจบ ลู่ฮ่าวชวนก็เดินออกจากห้องเรียนคล้องคอไปกับเกาเหรินและคนอื่น ๆ ตลอดทางเขาไม่แม้แต่จะมองซูจือเซี่ย
ซูจือเซี่ยพลิกอ่านรวมข้อสอบจริงสำหรับสอบเข้ามหาวิทยาลัย อารมณ์ยังคงสงบนิ่ง แต่หางตาก็ยังเหลือบมองที่นั่งของลู่ฮ่าวชวนข้าง ๆ เป็นครั้งคราว
ตอนนั้นหานหลิงหลิงเดินเข้ามา แล้วพูดเสียงเบากับซูจือเซี่ยว่า “ทำไมวันนี้ลู่ฮ่าวชวนไม่ตามไปกินข้าวกับเธอล่ะ?”
ซูจือเซี่ยถอนหายใจ “เขาไม่มาตื๊อฉันก็ดีแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ”
ซูจือเซี่ยปิดหนังสือ ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องเรียนคล้องแขนกับหานหลิงหลิง
“จริงสิ จือเซี่ย วันนี้เธอไม่รู้สึกเหรอว่าลู่ฮ่าวชวนดูแปลก ๆ โวยวายอยู่ได้” หานหลิงหลิงถาม
“อืม ไม่เกี่ยวกับฉัน” ซูจือเซี่ยตอบ
หานหลิงหลิงมองซูจือเซี่ย “ไม่เกี่ยวจริงเหรอ?”
“จะเกี่ยวอะไรล่ะ พอเถอะ ไม่ต้องพูดถึงเขาแล้ว รีบไปโรงอาหารกัน ไม่อย่างนั้นแย่งข้าวไม่ทันจริง ๆ หรอก”
“ก็จริง เธอมีจี้ป๋อฮุยอยู่แล้ว จะไปสนใจลู่ฮ่าวชวนทำไม”
“...จี้ป๋อฮุย?”
ซูจือเซี่ยแสดงสีหน้าประหลาดใจ “ทำไมถึงพูดถึงจี้ป๋อฮุยล่ะ?”
“จือเซี่ย เธอไม่ได้บอกเหรอว่าครอบครัวของพวกเธอเป็นมิตรสนิทกันมาหลายรุ่น แล้วเธอกับจี้ป๋อฮุยก็สนิทกันขนาดนั้น ต่อไปพวกเธอก็คงได้คบกันใช่ไหม?”
ขนตาสวยของซูจือเซี่ยสั่นไหวเบา ๆ แต่เธอไม่ได้พูดอะไร
ตอนนี้ลู่ฮ่าวชวน เกาเหริน และจ้าวจื้อหัวมาถึงโรงอาหารแล้ว
ให้ตายเถอะ ตอนนี้คนแน่นโรงอาหารไปหมด ทุกช่องขายอาหารมีคนต่อแถวยาวเหยียด
ทั้งสามรีบหาช่องที่คนน้อยหน่อยแล้วไปต่อแถว
ตอนนี้เดือนพฤษภาคมแล้ว ในโรงอาหารร้อนมาก
เกาเหรินกับจ้าวจื้อหัวใช้มือพัดคลายร้อนไป พลางบ่นไป
“เชี่ย! ร้อนฉิบหาย! แค่กินข้าวทำไมลำบากขนาดนี้วะ!”
ลู่ฮ่าวชวนกลับไม่รู้สึกอะไร แถมยังเพลิดเพลินกับการต่อแถวเสียด้วย หลังผ่านชีวิตในชาติก่อนมา โรงอาหารแสนทรุดโทรมแห่งนี้กลับทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างยิ่ง
กลับมาแล้ว ทุกอย่างกลับมาแล้ว แม้แต่กลิ่นอายของวัยหนุ่มสาวก็กลับมาแล้ว
จังหวะนั้นเอง เกาเหรินจับหัวลู่ฮ่าวชวนหันไปอีกทาง “เห็นไหม หัวหน้าห้องซูมาแล้ว”
“มาก็มาเถอะ มากินข้าวมันก็ปกติไม่ใช่เหรอ” ลู่ฮ่าวชวนหันหน้ากลับมาตอบ
เกาเหรินกับจ้าวจื้อหัวได้ยินแล้วก็อึ้งไปทั้งคู่
“เชี่ย! ฮ่าวชวน นายไม่เป็นไรใช่ไหม? ทำไมเย็นชาขนาดนี้!?”
“นายโดนอะไรสิงมาหรือเปล่า!? ไม่ว่าจะเป็นปีศาจตัวไหน รีบไสหัวออกจากเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้!”
“ไสหัวไปเลย เลิกพูดไร้สาระ ปากหมา ๆ ไม่มีทางคายงาช้างออกมาหรอก”
ลู่ฮ่าวชวนหยอกล้อกับทั้งสองคนไปมา
ลู่ฮ่าวชวนรู้ว่าเกาเหรินกับจ้าวจื้อหัวหมายถึงอะไร ถ้าเป็นลู่ฮ่าวชวนสมัยมัธยมปลาย พอเจอสถานการณ์แบบนี้เขาต้องรีบเข้าไปเอาใจซูจือเซี่ย เสนอตัวไปซื้อข้าวให้แน่นอน
แต่ตอนนี้ไม่ทำแล้ว
ซูจือเซี่ยกับหานหลิงหลิงเดินผ่านมาทางนี้
หานหลิงหลิงดึงซูจือเซี่ยแล้วชี้ไปทางลู่ฮ่าวชวน “ดูสิ ลู่ฮ่าวชวนอยู่ตรงนั้น เดี๋ยวเขาต้องเข้ามาช่วยซื้อข้าวให้เธอแน่”
ซูจือเซี่ยมองไปทางลู่ฮ่าวชวน พอดีกับที่เขามองมา แล้วก็หันกลับไปทันที
หานหลิงหลิงทำหน้าเหวอ “จือเซี่ย ลู่ฮ่าวชวนเป็นอะไรไป... อยู่ ๆ ก็เพี้ยนเหรอ?”
“ไปกันเถอะ” ซูจือเซี่ยพูดเสียงเรียบ แล้วดึงหานหลิงหลิงไปต่อแถวอีกช่องหนึ่ง
โดยไม่รู้ตัว ซูจือเซี่ยหันกลับไปมองลู่ฮ่าวชวนอีกครั้ง แววตาของเธอปนความตกตะลึงอยู่เช่นกัน