ในตอนกลางวัน หยางอี้สำรวจเกาะไปได้เพียงประมาณหนึ่งในสาม เก็บศพแมงมุมโตเต็มวัยได้ 20 ตัว และขนอ่อน 327 หน่วย
หากสำรวจทั้งหมด จำนวนเหล่านี้อาจเพิ่มเป็นสองเท่า
และบนเกาะต้องมีรังแมงมุมแน่นอน แมงมุมข้างในก็คงไม่น้อย
ถ้ารวบรวมขนพวกนี้มาทำเสื้อผ้าขาย คงรวยเละ!
ฟ้าเริ่มมืด หยางอี้ขับเรือออกจากเกาะ เตรียมพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่
ยามค่ำคืนไม่ควรเข้าใกล้เกาะมาก เผื่อมีสิ่งมีชีวิตไม่รู้จักบนนั้น เพราะยังสำรวจไม่หมด
พรุ่งนี้ เขาเตรียมตื่นเช้า มาถึงก่อนฟ้าสาง เพื่อให้มีเวลากลางวันสำรวจเพียงพอ
"ซูหน่า กลับห้องไปพักเถอะ!" หยางอี้เดินเข้าไปในห้องเรือแล้วตะโกน
ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้จักพอประมาณ พอเริ่มค้นคว้าแล้วลืมกินลืมนอน
หยางอี้เหลือบมอง ค่าสติของเธอเหลือแค่ 53 แล้ว
เร่งอยู่หลายครั้ง ซูหน่าถึงยอมออกจากห้องทดลอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ปากก็พึมพำอะไรบางอย่าง
"ในท้องของเขามีอวัยวะแค่อย่างเดียว กระเพาะขนาดใหญ่พิเศษ อวัยวะอื่น ๆ คล้ายถูกย่อยหมด ของเหลวในร่างกายก็คือกรดในกระเพาะ แม้แต่สมองก็เชื่อมกับกระเพาะโดยตรง เหมือนกระเพาะควบคุมสมอง ถ้าปล่อยต่อไป เขาอาจไม่ต้องใช้สมอง......"
"พอได้แล้ว ดูค่าสติของเธอหน่อย!" หยางอี้ผลักเธอขึ้นไปบนดาดฟ้า "ที่นี่เหลือโอกาสกาชาปองสองครั้ง เธอลองหมุนดู!"
ซูหน่าไม่ค่อยสนใจกาชาปอง หมุนไปอย่างไม่มีชีวิตชีวา
เธอโยนชิ้นศพลงไปแบบขอไปที บิดเครื่องกาชาปองสองสามทีก็เดินหนี แม้แต่กาชาปองที่ตกบนพื้นก็ขี้เกียจเก็บ