ช่องแชทโลก ข้อความผู้เล่นถูกโจมตีทยอยเด้งขึ้นมาเรื่อย ๆ
มอนสเตอร์ที่พวกเขาเจอนั้นไม่เหมือนกันสักราย
"ในน้ำมีโคมแดงเต็มไปหมด มันกำลังรุมเข้ามาหาฉัน มีใครเคยเจอบ้างไหม ไอ้นั่นมันตัวอะไรกันแน่"
"หิ่งห้อยเฉย ๆ ไม่ต้องกลัว!"
"บัดซบ! ไอ้เงือกน้อยสิบกว่าตัวอัดฉันจนมุมในห้องกัปตันแล้ว กล้ามั้ยตัวต่อตัว!"
"ในทะเลนี่ทำไมมีคนยืนอยู่...แล้วยังมาขวางเส้นทางฉันอีก"
"มอนสเตอร์เฮเทอโรตัวหนึ่งติดกับดักฉัน มันดูเหมือนจะเรียกผู้จมน้ำตาย ถูกฉันแทงเป็นรังผึ้งแล้ว...เดี๋ยว..... "
หยางอี้ไว้อาลัยให้อีกฝ่ายอยู่หนึ่งวินาที แปดในสิบส่วนคงถูกผู้จมน้ำตายระเบิดใส่
แทบทุกนาที มีคนถูกโจมตีตาย
แต่ในเวลาเดียวกัน ก็มีไม่น้อยที่ฝ่าออกจากเขตทะเลพายุนี้ไปได้อย่างหวุดหวิด
ทางด้านของหยางอี้
อาจเป็นเพราะเรือเมิ่งเหยี่ยนออกเดินทางช้า จึงอยู่ห่างจากกองเรือหลักมากไปสักหน่อย เลยยังไม่เจอมอนสเตอร์
กลับเป็นอีกเรื่องที่ทำให้หยางอี้กลุ้มใจ
เสบียงเขาหมดแล้ว!
น้ำไม่ต้องห่วง มีมะพร้าวเติมพลัง แต่โปรตีนกับพลังงานต้องเติม!
"ซูหน่า บนเรือเธอมีของกินไหม" หยางอี้ส่งข้อความส่วนตัวไป
"มีแค่น้ำ 1 ลิตร" เสียงของซูหน่าดังขึ้นข้างหูเขา
เธอเพิ่งซ่อมเรือเสร็จ มือถือลูกแก้วคริสตัลมาที่ดาดฟ้าหัวเรือ
ลูกแก้วคริสตัลนี้ก็คือแผนที่เดินเรือแบบไดนามิก สามารถซิงก์สภาพทะเลในรัศมีหนึ่งร้อยไมล์ทะเลได้!
ตอนนี้ข้างบนมีเรืออยู่สองลำ เรือจอมนักษัตรและเรือเมิ่งเหยี่ยน สัญลักษณ์เรือเล็กสองลำอยู่ใกล้กันมาก
"แผนที่บนเรือเธอ ถอดออกมาได้ด้วยเหรอ" หยางอี้ประหลาดใจ
"ลูกแก้วคริสตัลนี่คือตัวรับสัญญาณ ตราบใดที่ไม่ไกลเกินไปก็ไม่มีปัญหา" ซูหน่าอธิบาย