กลับมาถึงเรือ ปลาและหอยที่จับไว้ก่อนหน้านี้เน่าเสียไปหมด กินไม่ได้อีกแล้ว
หยางอี้เหลือไว้แต่ปลาปักเป้าซีสต์หนามตัวเดียว ที่เหลือทิ้งคืนทะเลทั้งหมด
เสบียงของเขาเหลือแค่ขนมปังดำ 1 ก้อน ผลไม้ลูกตา 3 ผล และมะพร้าวเติมพลัง 38 ลูก
ส่วนน้ำจืดยังเหลืออีก 1 ลิตร
หยางอี้กินผลไม้ลูกตาทั้งสามผล หยิบมะพร้าวเติมพลังขึ้นมาลูกหนึ่ง เตรียมผสมเป็นน้ำมะพร้าวเติมพลังสดชื่นสักขวด เพื่อฟื้นฟูพลัง
[ผู้เล่นซูหน่าขอขึ้นเรือ]
หยางอี้ตอบตกลงทันที
เธอขึ้นเรือจากท้ายเรือ และเข้ามาในห้องโดยสารของเรือเมิ่งเหยี่ยนอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้หยางอี้กำลังผสมน้ำมะพร้าวเติมพลังสดชื่นอยู่พอดี
“นี่นายปรุงยาเป็นด้วยเหรอ” ซูหน่าถามด้วยความประหลาดใจ
“อืม ฉันได้สูตรมาจากบนเกาะ ใช้เกลือกับมะพร้าวเติมพลังผสมเป็นน้ำมะพร้าวเติมพลังสดชื่นได้
อยากลองชิมดูไหม”
หยางอี้ยื่นน้ำมะพร้าวสดชื่นที่ผสมเสร็จให้ซูหน่า
อีกฝ่ายช่วยชีวิตเขาไว้ แค่ให้ของเล็กน้อย ไม่เห็นเป็นไร
ซูหน่ารับไป พลิกดูด้วยความอยากรู้อยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ดื่ม กลับเก็บเข้ากระเป๋าวิเศษ
“ของบนเรือนายฉันไม่เอาหรอก”
หยางอี้เสนอพลางดื่มน้ำมะพร้าวเติมพลังสดชื่นที่ผสมใหม่
ซูหน่าเองก็ไม่ถือสา
เพราะบนเรือจอมนักษัตรแทบไม่มีเสบียงอะไรเลย ยากจนกรอบ
“พวกเรามาร่วมมือกันอีกรอบดีไหม” หยางอี้เสนอ
พายุในทะเลรุนแรงมาก ถ้าสองคนร่วมมือกัน โอกาสรอดจะสูงขึ้นมาก
แถมเรือจอมนักษัตรยังมีแผนที่เดินเรือให้ด้วย จะได้ไม่หลงทิศท่ามกลางพายุ
“ได้เลย!” ซูหน่าตกลง เพราะเธอก็มาเพื่อสิ่งนี้เช่นกัน
หยางอี้เดินออกจากห้องโดยสาร ภายนอกมืดสลัว ท้องฟ้าถูกเมฆดำปกคลุม
ลมพายุคำรามกระหน่ำ พัดพาเอาน้ำทะเลกระเซ็นใส่ตัวเรือจนโคลงเคลงไม่หยุด
เขาไม่ได้กะจะออกเดินทางทันที เพราะยังมีเรื่องฉุกเฉินต้องจัดการ