“ปลาที่คุณทำใส่น้ำตาลหรือเปล่า? ใส่เพื่อชูรสน่ะ” ฉินเสี่ยวถามขณะนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก มองชายหนุ่มเปิดฝาหม้อชิมน้ำแกง
“ยังเลย เดี๋ยวผมใส่ตอนนี้” ถังอวิ๋นเชียนพูดพลางหยิบโถน้ำตาลมาเปิด ตักน้ำตาลทรายขาวเล็กน้อยใส่ลงในหม้อ
พอชิมน้ำแกงอีกครั้ง ก็รู้สึกว่ารสชาติกลมกล่อมขึ้นกว่าเมื่อครู่จริง ๆ
ถังอวิ๋นเชียนยิ้มพลางบอกภรรยา “รสชาติดีขึ้นจริง ๆ”
“คราวหน้าตุ๋นปลาก็ใส่ลงไปได้นิดหน่อยนะ”
ฉินเสี่ยวพูดจบก็เปิดฝาหม้อ ตักน้ำแกงไก่หนึ่งชามไปวางไว้บนชั้นวางชาม
“เสี่ยวเสี่ยว เก็บน้ำแกงไว้ทำไมเหรอ?” ถังอวิ๋นเชียนเห็นเธอทำเช่นนั้นจึงถาม
ฉินเสี่ยวตอบเสียงอ่อนโยน “เก็บไว้เติมน้ำตอนเย็น แล้วเอามาต้มบะหมี่กินค่ะ”
“ได้เลย” ถังอวิ๋นเชียนฟังคำภรรยาแล้ว สีหน้าก็อ่อนโยนลง
“ช่วยดูหม้อหน่อยนะ ฉันออกไปดูข้างนอกก่อน”
ฉินเสี่ยวเห็นว่าในครัวไม่มีอะไรให้เธอช่วยจริง ๆ จึงออกไปดูทุกคนทำงานกัน
เล้าไก่ตรงมุมบ้านใกล้จะสร้างเสร็จแล้ว
แต่ทำไมมันถึงใหญ่ขนาดนี้ล่ะ?
ฉินเสี่ยวเดินเข้าไปถาม “เหลียงจื่อ นี่คุณกำลังทำเล้าไก่หรือสร้างคอกหมูกันแน่?”
“ขนวัสดุกลับมาแล้ว จะปล่อยให้เสียเปล่าก็น่าเสียดาย ผมเลยให้ช่างใช้ให้หมดเลย”
หวงจงเหลียงมองเล้าไก่ตรงหน้าที่ใหญ่พอจะเลี้ยงหมูได้ แล้วยิ้มพูดว่า “แต่เล้านี้ใหญ่จริง ๆ นะ พี่ใหญ่ ไม่งั้นผมไปหาลูกหมูมาให้สักสองตัวดีไหม?”
“คุณมีเวลาหาอาหารให้มันกินทุกวันหรือไง?” ฉินเสี่ยวกลอกตาใส่เขา