“ใช่แล้ว เพราะงั้นคุณปู่กับฉันถึงได้รู้ก่อนการณ์ รีบออกมาก่อน ไม่อย่างนั้นพวกเราคงโดนลูกหลงไปด้วย”
พอคุณปู่หวงพูดจบ ก็เดินไปช่วยเพื่อนเก่าคิดเรื่องแปลงผัก
ตอนนั้นเอง หวงจงเหลียงกับพวกก็กลับมาพร้อมวัสดุและคนงานที่จ้างมา
คุณปู่หวงเห็นหลานชายพาคนขนวัสดุกลับมาครึ่งคันรถ ก็ถามอย่างสงสัยว่า “เหลียงจื่อ พวกเธอขนไม้กับสว่านกลับมาตั้งเยอะ แล้วปูนซีเมนต์เอามาทำอะไร?”
“พี่ใหญ่บอกว่าจะทำเล้าไก่ ผมก็ไม่รู้ว่าต้องใช้วัสดุอะไรบ้าง เลยซื้อมาอย่างละนิดอย่างละหน่อยครับ” หวงจงเหลียงคุยกับปู่เสร็จ ก็หันไปสั่งพวกพ้องให้เริ่มขนของลงจากรถ
จากนั้นก็หันไปบอกคนที่จ้างมาว่า “ตรงมุมด้านตะวันออกนั่นแหละครับ ดูแล้วทำได้เลย ของก็อยู่ตรงนี้หมดแล้ว ถ้าขาดอะไรหรืออยากได้อะไรเพิ่มก็บอกพวกเราได้”
“ได้ครับ สหายหวง” ชายชราตอบยิ้ม ๆ ก่อนจะเริ่มลงมือทำงานอย่างคล่องแคล่ว
หวงจงเหลียงกับพวกขนของลงจากรถเสร็จ ก็เข้าไปช่วยอยู่ข้าง ๆ จะได้ทำงานเสร็จเร็วขึ้น
“แค่ทำเล้าไก่ยังต้องจ้างคน เงินเหลือจนเผาทิ้งหรือไง” คุณปู่หวงมองชายที่กำลังทำเล้าไก่ แล้วกระซิบกับเพื่อนเก่าว่า “พวกเราก็ทำเป็นเหมือนกัน ทำไมไม่ให้พวกเราช่วยล่ะ?”
“เด็ก ๆ เป็นห่วงพวกเรา กลัวพวกเราจะเหนื่อย ไม่อย่างนั้นคงเรียกพวกเราแล้ว”
คุณตาฉินรู้ว่าเพื่อนเก่าไม่ได้เสียดายเงินสองหยวน แต่ทุกวันว่างจนกระสับกระส่าย อยากหาอะไรทำอยู่เรื่อย
พอเห็นเด็ก ๆ ข้างล่างยอมจ้างคนนอกมาทำงานทั้งที่ต้องเสียเงิน แต่กลับไม่เรียกพวกเขา ก็เลยรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้างเท่านั้น