“งั้นฉันกลับห้องก่อนนะ”
ถังอวิ๋นเชียนได้ยินเสียงน้ำซ่าดังมาจากข้างใน ก็รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาเล็กน้อย
แต่ภรรยาบอกแล้วว่าไม่ให้เขา… เดี๋ยวจะเสียสุขภาพ
เขาจึงได้แต่หนีเตลิดกลับห้องไปสูดหายใจลึก ๆ พยายามข่มความร้อนรุ่มที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในร่างกาย
ฉินเสี่ยวอาบน้ำเสร็จกลับมา ก็เห็นสามีตัวน้อยของตัวเองซุกอยู่ใต้ผ้าห่มแกล้งหลับ
ใช่ แกล้งหลับจริง ๆ
แม้ดวงตาคู่นั้นจะปิดอยู่ แต่เปลือกตากับขนตากลับสั่นระริกไม่หยุด ดูก็รู้ว่าแกล้งหลับอยู่
เธอไม่ได้เปิดโปงเขา ขึ้นเตียงแล้วดึงอีกฝ่ายเข้ามากอด ก่อนหลับตาเตรียมนอน
ถังอวิ๋นเชียนซุกอยู่ในอ้อมกอดภรรยา ฟังเสียงลมหายใจสม่ำเสมอข้างหูอยู่ครู่หนึ่ง ถึงค่อยลืมตาขึ้นแอบมอง
“อยากมองก็มองตรง ๆ สิ จะแอบ ๆ ซ่อน ๆ ทำไม?”
ฉินเสี่ยวรู้สึกถึงสายตาที่มองมาเป็นพัก ๆ จึงลืมตาขึ้นอย่างจนใจ แล้วมองชายหนุ่มที่หน้าแดงก่ำเพราะถูกจับได้ตอนเธอลืมตาขึ้นกะทันหัน
“ผะ…ผมไม่ได้แอบมองสักหน่อย” ถังอวิ๋นเชียนแก้ตัวตะกุกตะกัก
ฉินเสี่ยวยิ้มแล้วกอดเขาแน่นขึ้น “ใช่ คุณไม่ได้แอบมอง เป็นฉันต่างหากที่อยากมองคุณ”
“นอนเถอะ นอนกัน” ถังอวิ๋นเชียนรู้สึกหวานชื่นอยู่ในใจ แต่ใบหน้ากลับเขินจนทำอะไรไม่ถูก เขาวางแขนพาดบนท้องภรรยา เร่งให้เธอหยุดพูดแล้วรีบนอน
“นอนเถอะ” ฉินเสี่ยวก้มลงจูบหน้าผากเขาเบา ๆ ก่อนหลับตาลง
คราวนี้เธอหลับจริง ๆ
ถึงถังอวิ๋นเชียนจะแอบจูบเธอ เธอก็ไม่ตอบสนอง ปล่อยให้เขาจูบตามใจ