พริบตาเดียว วันลาพักร้อนแบบได้รับค่าจ้างหนึ่งสัปดาห์ของหลินเอินก็สิ้นสุดลง
วันนี้หลินเอินขับรถตำรวจฟอร์ดเอ็กซ์พลอเรอร์สีขาวดำ โดยมีเกว็นนั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ ในมือถือแก้วน้ำมะนาวจากร้านมี่เสวี่ยปิงเฉิง จิบผ่านหลอดทีละนิด
ตอนหลินเอินเห็น เขาก็ประหลาดใจไม่น้อย
แม้แต่ราชาหิมะก็ยังมาเปิดร้านถึงลอสแอนเจลิสแล้ว
วิทยุในรถดังขึ้นกะทันหัน เสียงเจ้าหน้าที่รับแจ้งเหตุชัดเจนขึ้นมา พร้อมแจ้งที่อยู่และประเภทของคดี
วิทยาลัยซิตีแห่งลอสแอนเจลิส รถถูกขโมย
หลินเอินหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาตอบสั้น ๆ ว่า “รับทราบ กำลังไป” จากนั้นก็ขับมุ่งหน้าไปทางวิทยาลัยซิตีแห่งลอสแอนเจลิส
สิบนาทีต่อมา หลินเอินกับเกว็นเดินเข้าไปในโถงอาคารหอพักของวิทยาลัยซิตีแห่งลอสแอนเจลิส
“คุณตำรวจทั้งสอง เชิญนั่งครับ”
ชายผู้รับผิดชอบที่มาต้อนรับพวกเขาอายุสี่สิบกว่า ๆ เขายิ้มประจบ พาหลินเอินกับเกว็นไปยังโซฟาในบริเวณพักผ่อนของโถง จากนั้นก็รีบวิ่งไปกดน้ำจากตู้กดน้ำมาให้สองแก้ว ท่าทีสุภาพเกินพอดี เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกเสียหน้าเพราะเกิดเหตุรถถูกขโมยขึ้นในมหาวิทยาลัย
หลินเอินหยิบสมุดจดกับปากกาออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วก้มหน้าสอบถามข้อมูลเบื้องต้นของรถที่ถูกขโมยจากชายผู้รับผิดชอบ
เขายังถามไม่ทันจบ เสียงกรีดร้องแสบแก้วหูก็ดังสนั่นมาจากอีกฟากของโถง ราวกับมีดทื่อ ๆ กรีดลงบนกระจกอย่างแรง เสียงทุกอย่างในโถงพลันเงียบกริบ
“อ๊ากกกกก!! ฉันเกลียดการมาขอโทษทีหลังที่สุด!”