80: บรรพบุรุษทั้งหลาย วันนี้ก็ยังกลับตัวไม่สำเร็จหรือ

ตอนที่ 50 อ้อ เธอตายแล้ว

6 นาที· 1.4K คำ

มีเพียงหลอดไส้ดวงหนึ่งที่มีกำลังไฟไม่สูงนัก แสงเหลืองอ่อนทอดเงาของคนสองคนลงบนผนัง

หลินเนี่ยนยืนอยู่ข้างประตู แผ่นหลังแนบกับบานประตู มือทั้งสองขยุ้มอยู่ตรงหน้า ดวงตาจับจ้องปลายเท้าของตัวเอง

เธอเท้าเปล่า บนเท้ายังเปื้อนโคลน

พื้นหินขัดสีเทาขาว เย็นจนแทบแข็ง

นิ้วเท้าของเธอขยับถูไปมาบนรองเท้าอย่างไม่รู้ตัว—บนรถ กู้จิ้งฉือให้เฉิงเย่ไปซื้อรองเท้าคู่ใหม่มา เป็นพื้นนุ่ม เบอร์ 34

รองเท้ายังใหม่เอี่ยมและใหญ่ไปหน่อย พอสวมแล้วก็เหมือนเท้าทั้งสองข้างอยู่ในเรือคนละลำ

เธอไม่กล้าลงน้ำหนักเต็มที่ ราวกับกลัวว่าจะทำพื้นรองเท้าเปื้อน

“มานั่งนี่สิ” กู้จิ้งฉือเอ่ย

เธอนั่งลงบนเก้าอี้หวายข้างหน้าต่าง แล้วชี้ไปยังเก้าอี้ไม้ฝั่งตรงข้าม

หลินเนี่ยนค่อย ๆ เดินไปนั่ง

เธอนั่งแค่ริมเก้าอี้ แผ่นหลังเหยียดตรงจนแข็งเกร็ง

สายตาไม่เคยมองไปที่ใบหน้าของกู้จิ้งฉือ เพียงกวาดมองรอบห้องอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกลับไปหยุดอยู่ที่นิ้วมือของตัวเอง

มือคู่นั้นบิดเกร็งจนซีดขาว ข้อนิ้วมีรอยแผลเล็ก ๆ เต็มไปหมด ทั้งเก่าและใหม่ ล้วนเกิดจากการเสียดสีในห้องเก็บฟืนกับริมน้ำตลอดหลายปีที่ผ่านมา

กู้จิ้งฉือมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก

“ฉันชื่อกู้จิ้งฉือ”

เธอกล่าว “แม่ของเธอชื่อกู้หมิงหลาน เป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน”

หลินเนี่ยนไม่เงยหน้า มีเพียงขนตาที่สั่นไหวเล็กน้อย

“ตอนแม่ของเธออายุหกขวบ ถูกคนลักพาตัวไป ตอนนั้นแกยังตัวเล็กแค่นี้เอง”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป