มีเพียงหลอดไส้ดวงหนึ่งที่มีกำลังไฟไม่สูงนัก แสงเหลืองอ่อนทอดเงาของคนสองคนลงบนผนัง
หลินเนี่ยนยืนอยู่ข้างประตู แผ่นหลังแนบกับบานประตู มือทั้งสองขยุ้มอยู่ตรงหน้า ดวงตาจับจ้องปลายเท้าของตัวเอง
เธอเท้าเปล่า บนเท้ายังเปื้อนโคลน
พื้นหินขัดสีเทาขาว เย็นจนแทบแข็ง
นิ้วเท้าของเธอขยับถูไปมาบนรองเท้าอย่างไม่รู้ตัว—บนรถ กู้จิ้งฉือให้เฉิงเย่ไปซื้อรองเท้าคู่ใหม่มา เป็นพื้นนุ่ม เบอร์ 34
รองเท้ายังใหม่เอี่ยมและใหญ่ไปหน่อย พอสวมแล้วก็เหมือนเท้าทั้งสองข้างอยู่ในเรือคนละลำ
เธอไม่กล้าลงน้ำหนักเต็มที่ ราวกับกลัวว่าจะทำพื้นรองเท้าเปื้อน
“มานั่งนี่สิ” กู้จิ้งฉือเอ่ย
เธอนั่งลงบนเก้าอี้หวายข้างหน้าต่าง แล้วชี้ไปยังเก้าอี้ไม้ฝั่งตรงข้าม
หลินเนี่ยนค่อย ๆ เดินไปนั่ง
เธอนั่งแค่ริมเก้าอี้ แผ่นหลังเหยียดตรงจนแข็งเกร็ง
สายตาไม่เคยมองไปที่ใบหน้าของกู้จิ้งฉือ เพียงกวาดมองรอบห้องอย่างแผ่วเบา ก่อนจะกลับไปหยุดอยู่ที่นิ้วมือของตัวเอง
มือคู่นั้นบิดเกร็งจนซีดขาว ข้อนิ้วมีรอยแผลเล็ก ๆ เต็มไปหมด ทั้งเก่าและใหม่ ล้วนเกิดจากการเสียดสีในห้องเก็บฟืนกับริมน้ำตลอดหลายปีที่ผ่านมา
กู้จิ้งฉือมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก
“ฉันชื่อกู้จิ้งฉือ”
เธอกล่าว “แม่ของเธอชื่อกู้หมิงหลาน เป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน”
หลินเนี่ยนไม่เงยหน้า มีเพียงขนตาที่สั่นไหวเล็กน้อย
“ตอนแม่ของเธออายุหกขวบ ถูกคนลักพาตัวไป ตอนนั้นแกยังตัวเล็กแค่นี้เอง”