“สร้างสถานะการลงทุนให้เสร็จก่อนสิ้นเดือนกุมภาพันธ์ เขารู้ว่าควรซื้ออะไร พอร์ตแบบเดียวกับเงินก้อนแรก แต่เพิ่มสัดส่วนการลงทุนให้กระจุกตัวมากขึ้นได้”
“เน้นหุ้นอสังหาริมทรัพย์เป็นหลัก”
ในอีกสิบปีข้างหน้า ราคาอสังหาริมทรัพย์จะพุ่งสูงจนทุกคนต้องเสียใจที่ไม่ได้ซื้อ
*
ปลายปากกาของเสิ่นจิ้งถังชะงักไปครู่หนึ่ง
หนึ่งร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ
เมื่อรวมกับเงินก้อนแรกห้าสิบล้าน หลินเจ้าเหอจะเป็นผู้ดูแลพอร์ตหุ้นมูลค่าหนึ่งร้อยห้าสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ หากใช้เงินกู้มาลงทุนเพิ่ม ขนาดพอร์ตก็แทบจะเทียบเท่ากองทุนขนาดกลางหลายแห่ง
ตัวเลขนี้ในเซียงเจียงมากพอจะผลักดันให้นักลงทุนอิสระคนหนึ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดได้ทันที
“คุณหนูคะ หลินเจ้าเหอคนนี้ไว้ใจได้หรือเปล่า?”
เสิ่นจิ้งถังถาม “ก่อนหน้านี้เขาเคยบริหารแค่บัญชีลงทุนอิสระขนาดเล็ก พอเป็นเงินหนึ่งร้อยห้าสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ แรงกดดันย่อมต่างกันโดยสิ้นเชิง หลายคนเป็นอัจฉริยะตอนมีเงินทุนไม่มาก แต่พอเงินเพิ่มขึ้นหลายเท่า จิตใจก็พังทลาย”
“เพราะอย่างนั้นฉันถึงมอบหมายให้เขาดูแลการลงทุนทองคำ แล้วเขาก็ไม่หวั่นไหว”
กู้จิ้งฉือยกถ้วยชาขึ้น “คนที่มือไม่สั่นในวันที่ราคาทองคำอยู่ที่ออนซ์ละ 850 ดอลลาร์สหรัฐ ย่อมไม่หวั่นไหวเพราะเงินหนึ่งร้อยห้าสิบล้านหรอกค่ะ อาเสิ่น คุณเองก็ต้องเชื่อสายตาของตัวเอง ตอนนั้นคุณเป็นคนไปตามตัวเขามา”
เสิ่นจิ้งถังไม่ได้พูดอะไรต่อ
เขาก้มลงเขียนข้อความสองสามบรรทัดลงในรายงาน ก่อนจะปิดแฟ้มแล้วพยักหน้าให้กู้จิ้งฉือ
“ได้ครับ พรุ่งนี้ผมจะพาเขาไปทำสัญญาฉบับใหม่กับบริษัทนายหน้าหลายแห่ง”
“ส่วนเรื่องความเสี่ยงที่เปิดรับไว้ ฉันจะให้ทนายเฉิงจัดทำความเห็นทางกฎหมายฉบับใหม่อีกฉบับ”