“อสังหาริมทรัพย์กินสัดส่วนเงินลงทุนก้อนใหญ่ที่สุดก็จริง แต่เป็นสินทรัพย์ระยะยาว กว่าอาคารห้าหลังจะสร้างเสร็จก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งปี ในช่วงครึ่งปีนี้จึงยังไม่มีรายได้จากค่าเช่า”
“ส่วนการลงทุนในภาคอุตสาหกรรม—ตัวเก็บประจุของหมิงฮุยอิเล็กทรอนิกส์ยังอยู่ในขั้นวิจัยและพัฒนา ต่อให้ผลิตจำนวนมากได้เร็วที่สุดก็ต้องรออีกครึ่งปี ในช่วงครึ่งปีนี้มีแต่เงินลงทุน ไม่มีผลตอบแทน”
“สำหรับการลงทุนทางการเงิน เงินส่วนที่เสิ่นจิ้งถังนำไปบริหารจัดการกำลังทำกำไรจริง แต่เงินก้อนนั้นเป็นเงินที่กำลังทบต้น จะถอนออกมาใช้ไม่ได้ ถ้าแตะต้องก็จะทำลายผลของดอกเบี้ยทบต้น เงินที่เสียไปมีมากกว่าที่ประหยัดได้เยอะ”
“เงินทุนพวกนี้ถูกผูกไว้ตามภาคส่วนต่าง ๆ เงินสดที่ฉันมีอยู่และโยกย้ายได้อย่างอิสระจริง ๆ มีไม่ถึง 100 ล้าน”
เธอยกชาผู่เอ๋อร์ที่วางอยู่บนโต๊ะกลางซึ่งเย็นชืดไปแล้วขึ้นจิบ ก่อนเปลี่ยนน้ำเสียงให้หนักแน่นอย่างมีเหตุผลยิ่งกว่าเดิม
“สรุปก็คือ สิ่งที่ฉันขาดไม่ใช่สินทรัพย์ แต่เป็นสภาพคล่อง ฉันต้องการเงินสดก้อนหนึ่งที่โอนเข้าบัญชีได้ทันที เพื่ออุดช่องว่างด้านสภาพคล่องนี้ ถ้าคุณไม่มอบภารกิจให้ฉัน ฉันก็ทำได้แค่ถอนเงินจากตลาดหุ้นที่อยู่ทางเสิ่นจิ้งถังกลับมา—แต่ถ้าทำแบบนั้น คุณรู้ไหมว่าฉันจะเสียกำไรไปมากแค่ไหน?”
【...เท่าไร?】
กู้จิ้งฉือยกมุมปากขึ้น รู้ว่าตัวเองชนะแล้ว
ระบบเริ่มถามรายละเอียด แสดงว่ามันเริ่มคล้อยตามเหตุผลของเธอแล้ว
จากนี้ก็แค่ปิดเกมให้สวยงามเท่านั้น
“ดูจากความเร็วในการเข้าซื้อหุ้นตอนนี้กับทิศทางตลาด เงินส่วนนั้นจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสองเท่าก่อนสิ้นปี ถ้าถอนกลับมาตอนนี้ ก็เท่ากับลงมือโค่นต้นไม้เรียกเงินที่เพิ่งแตกหน่อด้วยตัวเอง คุณแน่ใจนะว่าจะให้ฉันทำแบบนั้น?”
เงียบงัน
คราวนี้เงียบนานกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
เธอแทบจะนึกภาพออกว่าระบบกำลังคำนวณข้อดีข้อเสียของแผนจัดสรรเงินทุนแบบต่าง ๆ อย่างบ้าคลั่ง