“ผมขอเวลาคิดสักหน่อย” เขาพูด
“ได้สิ” กู้จิ้งฉือพยักหน้า “สามวัน”
“หลังจากสามวัน ถ้าคุณยินดี ฉันหวังว่าคุณจะไปจดทะเบียนบริษัทใหม่ด้วยตัวเอง ชื่อบริษัทก็เอาเป็น—เจซี อินเวสต์เมนต์”
“เจซี?” เสิ่นจิ้งถังขมวดคิ้วเล็กน้อย
“จิ้งฉือ” กู้จิ้งฉือยิ้ม “เป็นอักษรย่อชื่อฉัน ฟังดูเหมือนกลุ่มทุนระหว่างประเทศจริงจังดีไหมล่ะ?”
เสิ่นจิ้งถังเงียบไปสองวินาที
กระชับ จำง่าย แถมยังมีกลิ่นอายวอลล์สตรีตอยู่หน่อย ๆ
ในเซียงเจียงซึ่งให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ ชื่อบริษัทที่ฟังดูดีก็เป็นเหมือนนามบัตรใบหนึ่ง
ตอนนี้เขาคิดอยู่เพียงเรื่องเดียว
หญิงสาววัยยี่สิบคนนี้มีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่?
เขาลุกขึ้น จัดเสื้อสูทให้เรียบร้อย แล้วโน้มตัวลงเล็กน้อย
“คุณกู้ ไม่ว่าผมจะตัดสินใจอย่างไรในอีกสามวัน การสัมภาษณ์วันนี้ก็ทำให้ผมประทับใจมาก”
“ขอบคุณค่ะ” กู้จิ้งฉือยืนขึ้นเช่นกัน แต่ไม่ได้เดินไปส่งเขา เพียงพยักหน้าให้ “ฉันรอฟังคำตอบจากคุณ”
เสิ่นจิ้งถังเดินไปถึงประตูแล้วจู่ ๆ ก็หันกลับมา
“คุณกู้ ผมขอถามอะไรสักข้อได้ไหมครับ อาจจะเสียมารยาทไปหน่อย”
“เชิญถามค่ะ”
“ทำไมคุณถึงเลือกผมครับ? ในแวดวงการเงินของเซียงเจียง มีคนที่อายุน้อยกว่า ประสบการณ์น้อยกว่า และเรียกเงินเดือนต่ำกว่าผมอีกตั้งมาก คุณเลือกคนที่ว่าง่ายกว่านี้ก็ได้”
กู้จิ้งฉือพิงที่วางแขนโซฟา เอียงศีรษะมองเขา
“เพราะพวกเขาไม่กล้าตั้งคำถามกับฉัน พวกเขาคงคิดว่า ‘คุณกู้พูดอะไร ก็ต้องเป็นอย่างนั้น’
แต่คุณไม่ใช่แบบนั้น
ตั้งแต่แรกคุณก็ลองหยั่งเชิงฉันแล้ว ตั้งแต่อายุไปจนถึงแหล่งเงินทุน
คุณไม่ได้ทิ้งวิจารณญาณของตัวเองเพียงเพราะฉันเป็นนายจ้าง”
“ฉันต้องการคนที่ช่วยดูแลเงินให้ได้” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย “ไม่ใช่คนที่เอาแต่พยักหน้าตาม”
เสิ่นจิ้งถังเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม