หลินเจ้าเหอลุกขึ้นยืน ปัดเศษอาหารแมวบนมือ «ผมรับลูกค้าแค่ปีละสามราย ปีนี้ครบโควตาแล้ว»
«เธอให้ห้าสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ»
มือของหลินเจ้าเหอชะงักไปครู่หนึ่ง
ห้าสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ หากใช้เลเวอเรจในอัตรา 1:5 ก็จะควบคุมสถานะลงทุนได้สูงถึง 250 ล้านดอลลาร์สหรัฐ
ในตลาดหุ้นเซียงเจียงปี 1979 เงินก้อนนี้มากพอจะส่งผลต่อทิศทางราคาหุ้นรายตัว
«ให้เธอไปหาธนาคารใหญ่สิ ฮุ่ยทง เหิงอวี้ เป่าหยวน มีคนมากมายที่ยินดีช่วยเธอซื้อขาย»
«เธอไม่ไว้ใจคนของธนาคาร»
«งั้นก็ลงทุนเอง»
หลินเจ้าเหอหันกลับมา เผยใบหน้าที่ดูอ่อนวัยกว่าที่เสิ่นจิ้งถังคิดไว้มาก
เขาดูเหมือนเพิ่งพ้นวัยสามสิบมาไม่นาน แต่ข้างขมับกลับมีผมขาวแล้ว ดวงตาสุกใสจนทำให้นึกถึงแมวป่าบนภูเขา
«คุณเสิ่น คุณก็ทำงานธนาคารมาก่อน น่าจะรู้ดีว่าในเซียงเจียง คนที่ควบคุมเงินห้าสิบล้านดอลลาร์สหรัฐได้ นับนิ้วมือข้างเดียวก็พอ»
«คนที่ทำได้ดีจริง ๆ มีไม่ถึงห้าคน ปีนี้ผมรับลูกค้าไปแล้วสามราย แต่ละรายเป็นลูกค้าเก่าที่ร่วมงานกับผมมานานกว่าห้าปี ห้าสิบล้านดอลลาร์สหรัฐเป็นเงินก้อนใหญ่ก็จริง แต่เงินไม่ใช่สิ่งสำคัญสำหรับผม ผมไม่อยากทำลายชื่อเสียงที่สั่งสมมาเพียงเพราะเห็นแก่เงินก้อนโต»
เสิ่นจิ้งถังเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหยิบกระดาษแผ่นนั้นออกจากกระเป๋า
«นี่คือข้อเสนอแนะที่เธอฝากมาให้คุณ ลองอ่านก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะรับงานหรือไม่»
หลินเจ้าเหอรับกระดาษไปกวาดตาดู
ชื่อหุ้นหกตัว
อี๋เหอยางหัง ไท่กู่ยางหัง หนานหัวเตี้ยนเติง ฉางเหอจื้อเย่ เฟยหงจื้อเย่ และหัวทงอินเตอร์เนชันแนลแบงก์