พอเห็นของที่ซูหยางหยิบออกมาจากถุง ซูฮ่าวก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“น้องสาม นี่น่ะหรือของดีที่นายว่า?
พี่รองจะบอกให้เอาบุญ เจ้าสิ่งนี้เรียกว่าหญ้าข้อดำ
เป็นสมุนไพร สถานีรับซื้อมีคนรับซื้อในราคาชั่งละ 2 เหมา
ถุงนี้ดูแล้วน่าจะหนักสักสิบกว่าจิน คงขายได้ไม่กี่หยวนหรอก”
“ไม่กี่หยวนแล้วทำไม? หาได้ไม่กี่หยวนก็ยังดีกว่านายทำงานในนาเสียทั้งวัน”
สงไห่เยี่ยนทนไม่ได้ที่สุดเวลามีคนดูถูกลูกชายคนเล็กคนโปรดของนาง ต่อให้คนนั้นจะเป็นลูกชายของนางเองก็ตาม
นางจึงถลึงตาใส่ซูฮ่าวโดยไม่ลังเล แล้วพูดว่า “ต่อไปแกไม่ต้องกินเนื้อ รอให้หาเงินได้วันละไม่กี่หยวนแล้วค่อยว่ากัน”
“หา?”
ซูฮ่าวร้องโอดครวญ ก่อนจะตบปากตัวเองทีหนึ่งแล้วด่าตัวเองว่าสมควรแล้ว
ซูเฉียงเดินเข้ามา แต่ไม่ได้เห็นใจเขาแม้แต่น้อย ในใจคิดว่า รู้อยู่แล้วว่าแม่รักน้องสาม ยังกล้าพูดแบบนี้อีก
ไม่สมควรแล้วจะให้ใครสมควร?
จากนั้นเขาก็มองซูหยาง พยักหน้าแล้วพูดว่า “น้องสาม หาเงินได้สักไม่กี่หยวนก็ดีแล้ว
อย่างไรนี่ก็เป็นครั้งแรกที่นายหาเงินเข้าบ้าน น่ายกย่องอยู่หรอก
แต่บนเขาอันตรายเกินไป ต่อไปห้ามขึ้นเขาคนเดียวอีกเด็ดขาด”
คำพูดนี้ฟังเข้าหู สีหน้าของสงไห่เยี่ยนจึงดีขึ้นไม่น้อย…
นางพยักหน้าแล้วพูดคล้อยตามว่า “ใช่! ต่อไปห้ามขึ้นเขาอีก
ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับแกอีก แม่จะอยู่ต่อไปได้ยังไง?”
“เอาน่า ผมก็ไม่เป็นอะไรแล้วนี่ครับ”
เมื่อเห็นท่าทีของคนในครอบครัว ซูหยางก็รู้สึกอบอุ่นในใจเป็นอย่างมาก…
ชาติก่อนเขาเป็นเด็กกำพร้า แถมยังเป็นคนไร้ญาติขาดมิตร จะเคยได้รับความห่วงใยเช่นนี้ที่ไหนกัน?
เขาตบไหล่สงไห่เยี่ยนเบา ๆ แล้วเหลือบมองพี่ชายทั้งสอง ก่อนจะพูดว่า “จริง ๆ แล้ว มีเรื่องหนึ่งที่พวกพี่เข้าใจผิด”
พี่ชายทั้งสองมองเขาด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร
ซูหยางยิ้ม แล้วชี้ไปที่กล้วยไม้หินว่า “เจ้าสิ่งนี้เรียกว่าหญ้าข้อดำจริง
แต่ยังมีชื่อทางวิชาการอีกชื่อหนึ่ง เรียกว่ากล้วยไม้หินเปลือกเหล็กป่า
เพราะมันเติบโตตามหน้าผาหรือพื้นที่พิเศษ แถมยังโตช้ามาก มูลค่าจึงสูงมาก
ช่วงทศวรรษ 1960 มีคนตากแห้งแล้วขายให้พ่อค้าต่างชาติ จินหนึ่งขายได้ตั้งห้าหกสิบหยวน
เวลาผ่านไปยี่สิบกว่าปี ราคากล้วยไม้หินชนิดนี้มีแต่จะสูงขึ้น ไม่มีทางต่ำลงหรอก…”
ทุกคนต่างตะลึงเมื่อได้ยินเขาพูดจาฉะฉาน แถมยังดูน่าเชื่อถือเสียด้วย
น้องสามพูดคล่องแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?
แล้วเจ้าหญ้าข้อดำที่พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีราคา เจ้าหนูนี่รู้ได้ยังไง?
“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเด็ดขาด…”
ซูฮ่าวได้สติ แล้วรีบโต้แย้งว่า “ของนี่สถานีรับซื้อขายแค่จินละไม่กี่เหมา จะมีราคาแพงอย่างที่นายพูดได้ยังไง?”
“นั่นมันสถานีรับซื้อ ไม่ใช่พ่อค้าต่างชาตินี่…”
ซูหยางพูดอย่างใจเย็นว่า “สถานีรับซื้อเป็นแค่จุดรับซื้อระดับล่างสุด คนที่พวกเขาติดต่อด้วยก็เป็นชาวบ้านอย่างเรา
ราคาที่รับซื้อย่อมไม่สูงอยู่แล้ว
ถ้าไม่เชื่อ ก็เอาไปลองขายที่ร้านยาจีนในเมืองหรืออำเภอที่มีเส้นสายกับพ่อค้าต่างชาติดูสิ ถ้าขายได้ต่ำกว่าจินละ 100 หยวน ต่อไปผมจะเชื่อพี่ทุกอย่าง”
“จริงเหรอ?”
ซูฮ่าวตาเป็นประกาย กำลังตื่นเต้นอยู่แท้ ๆ แต่พอเห็นสายตาของสงไห่เยี่ยน เขาก็โบกมือ
“ช่างเถอะ ถึงนายแพ้แล้วเบี้ยวขึ้นมา ฉันก็ทำอะไรนายไม่ได้อยู่ดี”
สงไห่เยี่ยนแค่นเสียง ก่อนจะตบแขนซูหยางเบา ๆ แล้วพูดว่า “ลูกเอ๊ย พวกเขาไม่เชื่อ แต่แม่เชื่อ
ลูกบอกว่าขายได้จินละ 100 หยวน ก็ต้องขายได้แน่นอน”
มีแม่ที่เชื่อลูกชายอย่างไม่มีเงื่อนไขและคอยปกป้องลูกแบบนี้ ใครจะกล้าใช้ซูหยางทำงานกัน?
“แม่ ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ”
ซูหยางยิ้มอย่างจนใจ แล้วหันไปมองซูเฉียง “พี่ใหญ่ ตอนบ่ายพาผมเข้าเมืองหน่อย”
“เข้าเมืองไปทำไม? พี่ยังต้องไปทำงานในนา…” ซูเฉียงปฏิเสธตามสัญชาตญาณ
“ทำงานในนา จะสำคัญกว่าขายกล้วยไม้หินได้ยังไง?”
ซูหยางชี้ไปที่ถุงกระสอบ แล้วพูดว่า “พี่รองไม่เชื่อไม่ใช่เหรอ? งั้นไปกับผมด้วย
ถึงตอนนั้นขายได้ราคาเท่าไร พี่ก็กลับมาบอกเขาด้วยตัวเอง”
เห็นเขาย้ำเรื่องนี้อยู่ตลอด ไม่ยอมรับเสียทีว่าของสิ่งนี้ไม่ได้มีราคาขนาดนั้น ซูเฉียงก็เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
เขาลังเลครู่หนึ่ง ก่อนถามย้ำว่า “นายเอาจริงเหรอ?”
“น้องชายบอกให้ไปก็ไปสิ ไม่เชื่อน้องชายแท้ ๆ ของตัวเองหรือไง?”
สงไห่เยี่ยนเอ่ยตำหนิ แล้วรับปากแทนเขาเสียเองว่า “งานตอนบ่ายไม่ต้องให้แกทำ แม่จะไปกับน้องรองเอง…”
พูดจบ นางก็หันไปมองหวังโย่วเวยแล้วพูดว่า “ส่วนแกก็ไปช่วยเก็บผลผลิตในนาเหมือนกัน”
“ค่ะ!” หวังโย่วเวยไม่ปฏิเสธ ว่าง่ายจนน่าเอ็นดู
ที่บ้านทำมื้อกลางวันเสร็จแล้ว ทุกคนรอซูหยางกลับมาอยู่
ตอนนี้ซูหยางกลับมาแล้ว ทั้งครอบครัวก็พากันนั่งล้อมโต๊ะกินข้าวทันที…
บนโต๊ะมีน้ำแกงไก่อยู่ชามหนึ่ง สงไห่เยี่ยนตั้งใจเชือดไก่มาตุ๋นให้ซูหยางบำรุงร่างกาย
พอนั่งลง นางก็ฉีกน่องไก่ข้างหนึ่งใส่ชามของซูหยางทันที
“หยางหยาง ลูกเพิ่งฟื้น ร่างกายกำลังต้องการสารอาหาร
ไก่ตัวนี้แม่ตุ๋นให้ลูกโดยเฉพาะ อยากกินเท่าไรก็กินให้เต็มที่”
เรื่องนี้…
ซูหยางลังเล ในใจคิดว่าสำหรับซูเฉียงกับซูฮ่าวแล้ว สงไห่เยี่ยนอาจไม่ใช่แม่ที่ดีนัก
แต่สำหรับเขา ซึ่งเป็นเจ้าของร่างเดิม นางมอบความรักของแม่ให้อย่างเต็มเปี่ยมจริง ๆ…
มีแม่ที่ดีขนาดนี้ ต่อไปเขาต้องตอบแทนบุญคุณแทนเจ้าของร่างเดิมให้ดี
เขาจึงส่ายหน้า คีบน่องไก่ในชามกลับไปใส่ชามของสงไห่เยี่ยน
“แม่เลี้ยงพวกเราสามพี่น้องมาจนโตไม่ง่ายเลย
ต่อไปถ้ามีของอร่อยอะไรในบ้าน แม่ต้องกินก่อนนะครับ”
พ่อของซูหยางเป็นนายพราน เขาประสบอุบัติเหตุบนเขาตั้งแต่ซูหยางอายุเจ็ดแปดขวบ
พูดได้ว่าซูหยางกับพี่ชายทั้งสองเติบโตมาได้เพราะสงไห่เยี่ยนเลี้ยงดูเพียงลำพัง นอกเหนือจากการช่วยเหลือของญาติผู้ใหญ่
ดังนั้นซูเฉียงกับซูฮ่าวจึงเชื่อฟังคำพูดของนางมาตลอด…
ต่อให้นางยกทุกอย่างให้น้องเล็กอย่างซูหยาง พวกเขาก็ไม่เคยปริปากบ่น
“หยางหยางโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว! หยางหยางของแม่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริง ๆ
หาเงินได้ แถมยังรู้จักกตัญญูต่อแม่อีก…”
เมื่อมองน่องไก่ในชาม สีหน้าเคร่งขรึมของสงไห่เยี่ยนก็ค่อย ๆ อ่อนลง
ดวงตาที่เคยจับผิดของนางเริ่มเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ซาบซึ้งจนแทบกลั้นไม่อยู่
แต่พอเห็นซูหยางฉีกน่องอีกข้างออกมาแบ่งให้หวังโย่วเวย สีหน้าของนางก็หม่นลงอีกครั้ง
“ภรรยา คุณก็เหนื่อยเหมือนกัน
ดูสิ ผอมจนเหลือแต่กระดูกแล้ว รีบกินเยอะ ๆ หน่อย”
เรื่องนี้…
หวังโย่วเวยทำหน้ามึนงง สงสัยว่าตัวเองกำลังฝันอยู่หรือเปล่า
ผู้ชายที่เอาแต่ด่าตัวเองและลงไม้ลงมือกับตัวเองคนนี้ ถึงกับคีบกับข้าวให้เธอหรือ?
แถมยังเป็นน่องไก่ชิ้นที่ดีที่สุดอีกด้วย นี่มันพลิกความคิดของเธอไปหมดแล้ว
“ไม่ได้!!”
สงไห่เยี่ยนร้องเสียงหลง แล้วดึงน่องไก่กลับมาอย่างเด็ดขาด…
จากนั้นก็ใส่ลงในชามซูหยางแล้วพูดว่า “หยางหยางกินเอง อย่าเอาให้หล่อนกิน
มีข้าวให้กินสักชามก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังอยากกินน่องไก่อีกหรือ? ฝันไปเถอะ!”
“แม่! เธอเป็นภรรยาผมนะ…”
ซูหยางทำหน้าจนใจ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “อีกอย่าง เธอยังเป็นดาวนำโชคของผมด้วย
ถ้าปล่อยให้เธอหิวจนไม่สบาย ก็เท่ากับทำลายโชคของลูกชายแม่เอง”
“ดาวนำโชค?”
สงไห่เยี่ยนเงยหน้าขึ้น ชี้ไปที่หวังโย่วเวยแล้วถามว่า “หล่อนน่ะหรือ?”
วินาทีต่อมา นางก็ส่ายหน้ารัว “เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเด็ดขาด…”