“สวี่จิ้งหยาง!” จ้าวซีพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง นางกระชากโซ่เหล็กอย่างบ้าคลั่ง จนลำคอถูกเสียดสีเป็นรอยเลือดลึก
แผลเน่าแตกออกเพราะแรงดิ้นรน หนองเลือดไหลตามแขนทั้งสองข้าง ทว่านางกลับไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย
“นังหญิงชั้นต่ำ! เจ้าจะต้องตายอย่างอนาถ!”
สวี่จิ้งหยางยืนอยู่กับที่ ฉลองพระองค์รูปงูมังกรสีเงินขาวยังคงไร้ฝุ่นธุลี แม้อยู่ในคุกอันมืดสลัว
นางมองจ้าวซีที่กรีดร้องราวสัตว์ร้ายติดกับ ดวงตาสงบนิ่งไร้คลื่นลม
ยิ่งจ้าวซีด่าทออย่างรุนแรง ก็ยิ่งขับให้เห็นสภาพน่าเวทนาของนางในยามนี้ชัดเจนขึ้น
“เจ้าคิดว่าตนเองชนะแล้วหรือ?” จ้าวซีหยุดดิ้นรน หอบหายใจพลางหัวเราะเย็น “องค์หญิงใหญ่ไม่มีวันปล่อยเจ้าไป เป่ยเหลียงก็เช่นกัน! ฝ่าบาทยิ่งไม่มีวันปล่อยเจ้า! ข้าจะเฝ้ามองและรอเจ้าอยู่ในปรโลก!”
“คอยดูเจ้าร่วงจากฟ้าสู่โคลนตม คอยดูเจ้าถูกคนใกล้ชิดหักหลัง คอยดูใบหน้าสงบนิ่งตลอดกาลของเจ้าเผยความสิ้นหวังออกมา ถึงตอนนั้นอย่าตายง่ายเกินไปก็แล้วกัน! ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
จ้าวซีหัวเราะอย่างคลุ้มคลั่ง พลางชี้หน้าสวี่จิ้งหยาง น้ำตาถึงกับไหลออกมาเพราะหัวเราะ
สวี่จิ้งหยางมองนาง สายตาไร้ความไหวหวั่น ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นอย่างฉับพลัน “ปีนั้นพี่ชายเจ้า จ้าวเยี่ยน เผายุ้งฉางร่วมกับข้า แม่ทัพใหญ่จางยังให้รางวัลเขาเป็นเงินสามตำลึง ตอนนั้นเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว พวกเรานำเงินไปตัดเสื้อกันหนาว มีเพียงพี่ชายเจ้าที่ส่งเงินกลับบ้าน เขาบอกว่าใกล้ถึงวันเกิดของเจ้าแล้ว จะเก็บไว้ซื้อปิ่นให้เจ้า ฤดูหนาวปีนั้น เขาหนาวจนปลายนิ้วเป็นแผลหิมะกัด”
จ้าวซีชะงักงันไปทันที “เจ้าพูดถึงพี่ชายข้าทำไม!”
“จ้าวเยี่ยนผู้นี้ตายไปก็ไม่น่าเสียดาย แต่ในฐานะพี่ชาย เขาไม่เคยผิดต่อเจ้า ได้ยินว่าเขาเหลือทางถอยสุดท้ายไว้ที่เป่ยเหลียง ตั้งใจจะพาเจ้ากลับบ้าน”
“จ้าวซี พี่ชายที่ดีกับเจ้าถูกเจ้าตัดศีรษะ บิดาผู้รักใคร่เจ้า เจ้าก็ทำให้ท่านโมโหจนเป็นอัมพาต เจ้าตกต่ำมาถึงขั้นนี้ ไม่ได้ถูกปรักปรำแม้แต่น้อย”
กล่าวจบ สวี่จิ้งหยางก็หันหลังจากไป เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ไกลออกไปในคุกอันกว้างใหญ่
แรกเริ่มจ้าวซีเพียงเหม่อลอย ยังไม่ทันได้ตอบสนอง ครั้นได้สติกลับคืนมา ดวงตาก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้น