จางหยวนคิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเสียอีก
ตอนแรกเขานึกว่าหลิ่วหรูเยียนเอานมออกมาแล้วทำให้บางคนเกิดความโลภ
คนพวกนั้นเลยคิดจะลงมือแย่ง
ถ้าเป็นแบบนั้น เขาก็คงได้แต่ยืนมองตาปริบ ๆ ช่วยอะไรไม่ได้เลย
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเรื่องแบบนี้ไปได้
จางหยวนอดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้
“ฉันนึกว่าเกิดอะไรขึ้น ที่แท้เขาอยากดื่มเหรอ? งั้นก็ให้ดื่มสิ จะกลัวอะไร เชื่อมั่นในนมของฉันหน่อย”
“รุ่นพี่คะ นั่นเป็นน้ำเซียนที่ต้องเอาไว้แลกยาล้างไขกระดูกนะคะ ถ้าเกิดเขาไม่มีให้ขึ้นมาจะทำยังไง?”
พอจางหยวนได้ยินก็หัวเราะออกมา
ที่แท้จักรพรรดิหรูเยียนก็กังวลเรื่องนี้นี่เอง
แต่จะกังวลไปทำไม?
ก็แค่นมไม่ใช่เหรอ?
อยากได้เท่าไรก็มีทั้งนั้น
ให้เขาดื่มสักหน่อยไม่เห็นเป็นไร ถ้าอีกฝ่ายชอบล่ะก็
จางหยวนมั่นใจว่าเขาทำให้อีกฝ่ายดื่มจนท้องแตกได้เลยด้วยซ้ำ
“หลิ่วหรูเยียน ไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำเซียนนี่หรอก อีกฝ่ายอยากดื่มก็ให้เขาดื่ม ถือว่าเป็นการพิสูจน์ตัวเธอเองด้วย”
“อีกอย่าง ทุกอย่างยืดหยุ่นกันได้ ถ้าอยากบรรลุเป้าหมาย การยอมเสียสละบ้างก็เป็นเรื่องคุ้มค่า เข้าใจไหม?”
พูดถึงตรงนี้ จางหยวนกลัวว่าหลิ่วหรูเยียนจะยังคิดไม่ตก จึงพูดปลอบต่อว่า “ฉันรู้ว่าเธอหวงนมพวกนั้นมาก คงคิดว่ามันล้ำค่าสุด ๆ แถมยังเป็นของที่ฉันให้มา เลยไม่อยากเอาไปทิ้ง ใช่ไหม?”
หลิ่วหรูเยียนขานรับเสียงเบา “อืม”
สมกับเป็นรุ่นพี่จริง ๆ แค่แวบเดียวก็อ่านใจเธอออกแล้ว
จางหยวนเบ้ปาก ก่อนจะส่งนมสองขวดที่อยู่ข้างมือเข้าไปในมิติ