ลู่ถิงเสวี่ยเองก็เคยได้ยินเรื่องเขตอันตรายมาบ้าง
เพียงแต่ได้ยินมาว่า สถานที่ใดก็ตามที่ถูกระบุว่าเป็นเขตอันตราย ล้วนมีระดับความอันตรายและอัตราการเสียชีวิตสูงมาก
หัวหน้าหลี่แน่นอนว่าไม่อยากให้ลูกน้องของตัวเองไปตายเปล่า
เขาจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง
“คุณลู่ มาหาผมคราวนี้มีธุระอะไรหรือเปล่า? มีอะไรให้ผมช่วยก็บอกได้เลย”
ลู่ถิงเสวี่ยจึงเล่าจุดประสงค์ที่มาครั้งนี้ให้เขาฟัง
“คุณจะซื้อ ตู้เย็นเหรอ?”
หัวหน้าหลี่ชะงักไป แต่แล้วก็ทุบอกพูดว่า “ไม่มีปัญหา เรื่องนี้ผมจัดการเอง เดี๋ยวผมพาคุณเข้าเมืองชั้นใน”
ลู่ถิงเสวี่ยกับพวกเป็นผู้อพยพ ย่อมเข้าเมืองชั้นในไม่ได้
แต่ถ้ามีหัวหน้าหลี่ไปด้วย สถานการณ์ก็ไม่เหมือนกัน
หลังจากพาทุกคนมาหยุดหน้าร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าแห่งหนึ่งในเมืองชั้นใน หัวหน้าหลี่ก็เอ่ยถามว่า
“พวกคุณคงรู้ราคาเครื่องใช้ไฟฟ้าใช่ไหม? ไหนจะอุปกรณ์ผลิตไฟฟ้าที่ต้องใช้คู่กันด้วย พวกคุณไม่มีคะแนนพลเมืองในเขตปลอดภัย จึงทำได้แค่แลกด้วยทรัพยากรที่มีมูลค่าเทียบเท่ากัน”
ลู่ถิงเสวี่ยรอให้เขาพูดประโยคนี้อยู่พอดี
“หัวหน้าหลี่ เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง ทรัพยากรที่ฉันเอามาคราวนี้รับรองว่าคุณจะพอใจ แถมยังมีเหล้ามาด้วย”
“เหล้า?!”
หัวหน้าหลี่คิดว่าตัวเองคุมอาการได้ดีแล้ว แต่ถึงกับเบิกตากว้างมองเธอ
“คุณลู่ คุณบอกว่ามีเหล้าเหรอ?”
“ใช่ค่ะ”
“แล้วคุณจะเอาเหล้ามาแลกตู้เย็นเหรอ?”
แม้เขาจะพยายามกดเสียงให้เบาที่สุดและควบคุมอารมณ์อย่างเต็มที่