ตอนนี้จางหยวนรู้สึกจนปัญญาเหลือเกิน
เขาคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าทำไมตัวเองถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้
กว่าจะมีโอกาสทำเงินสักที
ตั้งหนึ่งร้อยล้าน! นั่นมันหนึ่งร้อยล้านเต็ม ๆ เลยนะ
ทำไมถึงโดนขอให้ลดราคาลงแบบนี้ล่ะ?
นี่มันใช่เรื่องที่คนเขาทำกันที่ไหน?
แต่ในใจเขาก็เข้าใจดี
บางทีนี่อาจเป็นคำเตือนจากพลังลึกลับบางอย่าง ว่าอย่าโลภมาก
สิบล้านก็ไม่น้อยแล้ว
ผู้เฒ่าหลินเห็นหน้าจางหยวนซีดเผือด ก็รีบถามด้วยความเป็นห่วงว่า “หลินหยวน นายไม่เป็นไรใช่ไหม? รีบนั่งลง ให้หมอจ้าวตรวจดูหน่อย”
จางหยวนโบกมือ
เขารู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง
ต่อให้หมอจ้าวตรวจก็คงตรวจไม่พบความผิดปกติอะไร
“ไม่มีอะไรครับ แค่เมื่อกี้น้ำตาลในเลือดต่ำไปหน่อย ขอโทษด้วยนะครับ” จางหยวนยิ้มพลางโบกมือ
ผู้เฒ่าหลินเห็นอย่างนั้นถึงค่อยยิ้มแล้วพูดว่า “เอาเถอะ แต่จางหยวน เงินสิบล้านนี่น้อยไปจริง ๆ งั้นฉันให้ห้าสิบล้านดีไหม”
“ไม่ต้องเลยครับ!” จางหยวนรีบยกมือห้าม “ผู้เฒ่าหลิน อย่าให้เงินผมมากขนาดนั้นเลยครับ คุณก็รู้นี่ครับว่าคนเราดวงไม่แข็งพอจะรับทรัพย์ เงินเยอะเกินไปอาจเกิดเรื่องได้”
“สิบล้านก็สิบล้านครับ ผมยังมีอีกห้าเม็ด ยกให้คุณทั้งหมดเลยดีไหมครับ?”
จางหยวนขี้เกียจพูดมากแล้ว
ห้าสิบล้านก็ไม่น้อยเลย
ถ้าเขาไม่มีความทะเยอทะยานอะไร แค่ฝากเงินไว้ในธนาคารแล้วกินดอกเบี้ยไปตลอดชีวิตก็มีความสุขแล้ว
ผู้เฒ่าหลินเห็นเขายืนกรานแบบนั้น แม้ในใจจะไม่เข้าใจเหตุผล