จางหยวนเดินเที่ยวทั่วเมืองชิงเฉิงอยู่ทั้งวัน แต่ไม่ได้ซื้ออะไรสักอย่าง
เดิมทีความปลอดภัยในประเทศก็ดีอยู่แล้ว
ใครจะว่างจนเอาอุปกรณ์ป้องกันตัวมาขายกันล่ะ
จนปัญญา จางหยวนจึงได้แต่กลับหมู่บ้านจางเจียก่อน เพื่อเตรียมตัวไปเมืองหลวง
ส่วนอาวุธป้องกันตัว คงต้องไปหา ลู่ถิงเสวี่ย ถึงจะพึ่งพาได้
ตอนนี้เขามีเงินอยู่เกือบสองล้านหยวน
แถมเพิ่งซื้อเสบียงจำนวนมากให้ลู่ถิงเสวี่ยกับพวกเธอไป
ช่วงนี้จึงไม่มีอะไรต้องใช้เงินอีก
เรื่องรักษาอาการป่วยของแม่ก็ควรจัดการได้แล้ว
พอดีเดินผ่านร้านขายยา จางหยวนจึงรีบซื้อยาที่แม่ต้องใช้มาจนครบ
ตราบใดที่ยาตัวไหนมีผลต่ออาการป่วยของแม่ เขาก็ซื้อมาไม่ให้พลาด
เมื่อออกจากร้านขายยา เขามองถุงยาที่ถืออยู่จนเต็มแน่น
จางหยวนรู้สึกแสบจมูก ชีวิตลำบากของเขากับแม่ ในที่สุดก็ผ่านพ้นมาได้เสียที
กลับถึงบ้าน
ถังอิงกำลังเล่นหยอกล้อกับแมวอยู่ในลานบ้าน
พอเห็นถุงในมือลูกชาย ถังอิงก็ชะงักไปเล็กน้อย
“ลูกเอ๊ย ทำไมใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายซื้อของข้างนอกอีกแล้วล่ะ”
“แม่ ยาพวกนี้ลูกซื้อมาให้แม่นะ”
จางหยวนยิ้มร่า วางถุงในมือลงบนโต๊ะ
“ลูกนี่พูดแล้วก็ไม่ฟัง โรคของแม่กินยาไปก็ไม่หาย อย่าเอาเงินไปทิ้งเปล่า ๆ เก็บไว้แต่งเมียในอนาคตเถอะ”
สิ่งที่ถังอิงเป็นห่วงที่สุดก็คือลูกชาย
ตั้งแต่พ่อของจางหยวนเสียไป
เธอก็เลี้ยงลูกชายตามลำพังจนเติบใหญ่
ตลอดช่วงเวลานั้นเธอต้องลำบากและผ่านเรื่องร้าย ๆ มามากแค่ไหน แม้แต่ถังอิงเองก็แทบจำไม่ได้แล้ว