บ้านของถานหย่าไม่ใหญ่ เป็นห้องชุดมาตรฐานแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น พออยู่คนเดียวก็ยิ่งดูกว้างโล่ง
เพื่อ “ต้อนรับ” แขกคนพิเศษ เธอเคลียร์ห้องหนังสือที่เดิมวางข้าวของรกเต็มห้อง แล้วฝืนยัดเตียงเหล็กแบบเรียบง่ายเข้าไปหนึ่งหลัง
ตอนอ่านหนังสือ เธอคิดแค่ว่า “รูปร่างสูงใหญ่” เป็นคำอธิบายกว้าง ๆ แต่พอได้เห็นเอ้อปานตัวเป็น ๆ สูงเกือบ 190 เซนติเมตร กับโครงร่างที่ซุกซ่อนพละกำลังมหาศาลเอาไว้
เธออดคิดไม่ได้ว่าเตียงนี่จะพอให้เขานอนได้จริงเหรอ?
ขั้นแรกของแผนราบรื่นเกินคาด
ตอนเธอเอาขนมสารพัดอย่างที่กักตุนไว้ก่อน ทั้งของที่หาซื้อได้ในเมืองวุ่นวายแห่งนี้ และของที่ต้องเดินทางไปไกลเป็นพิเศษ มาวางจนเต็มโต๊ะอาหารตัวไม่ใหญ่ ปฏิกิริยาของเอ้อปานแทบทำให้คนลืมไปเลยว่าเนื้อแท้ของเขาเป็นอย่างไร
ตอนแรกเขายืนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาสีอ่อนค่อย ๆ กวาดมองห่อขนมสีสันสดใสเหล่านั้น จากนั้นก็ยื่นปลายนิ้วไปแตะมุมถุงขนมกรอบเบา ๆ อย่างไม่แน่ใจ
หลังจากถานหย่าพยักหน้ายืนยัน เขาถึงหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้น แล้วค่อย ๆ กัดอย่างระมัดระวัง
ความยินดีอันบริสุทธิ์และร้อนแรงก็ท่วมท้นเขาขึ้นมาอีกครั้ง
เขากินเร็วมาก แต่ก็ตั้งอกตั้งใจชิมทุกอย่าง แก้มมักจะตุ่ยขึ้นมาเป็นพัก ๆ
เมื่อมองท่าทางที่เหมือนเด็กไร้เดียงสากำลังดื่มด่ำกับของอร่อยของเขา
“อร่อยไหม?” เธอลองถามด้วยเสียงเบา
เอ้อปานเงยหน้าจากกองอาหาร มุมปากยังมีเศษขนมติดอยู่ เขาพยักหน้าอย่างไม่ลังเล
“อร่อย!”
ถานหย่ารีบฉวยโอกาส ยิ้มอย่างเป็นมิตรมากขึ้น ราวกับกำลังใช้ขนมล่อเด็ก
“งั้น...อยากกินของพวกนี้ได้ตลอดไหม?”
“อยาก!”
เขาพยักหน้า
“งั้นอยากอยู่ที่นี่ไหม?” ถานหย่าถามคำถามสำคัญ หัวใจพลันเต้นระทึกขึ้นมาเอง
เอ้อปานหยุดเคี้ยว
เขาค่อย ๆ วางขนมปังน้ำผึ้งที่กัดไปครึ่งหนึ่งลง เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีแต่ความสุขเรียบง่ายอีกต่อไป แต่กลับมีแววสับสนอย่างเห็นได้ชัด
“เธอ...” เขาชี้ถานหย่า แล้วชี้อาหารเต็มโต๊ะกับตัวเอง “ทำไมถึงอยากให้ฉันอยู่?”
ถานหย่าหุบยิ้มและปรับสีหน้าให้จริงจัง
การรับมือกับคนแบบนี้ ถ้าอ้อมค้อมเกินไปอาจยิ่งทำให้เรื่องแย่ลง
“พูดตามตรง ฉันต้องการความช่วยเหลือจากนาย”
เธอสบสายตาที่จับจ้องอย่างพินิจพิเคราะห์ของเขา “อีกสามวัน อาจมีคนเลว ๆ บุกเข้ามาในตึกนี้และหมายเอาชีวิตฉัน ถ้านายยอมอยู่ที่นี่ แล้วช่วยให้ฉันปลอดภัยตอนคนคนนั้นปรากฏตัว งั้น...”
เธอชี้ไปที่โต๊ะอาหาร ก่อนจะกวาดมือไปทั่วห้อง
“อาหาร ที่อยู่ และของจำเป็นในชีวิตประจำวันทั้งหมด ฉันจะเป็นคนจัดการให้ นี่คือการแลกเปลี่ยน”
เอ้อปานเอียงคอเล็กน้อย ท่าทางนั้นทำให้ใบหน้าแข็งกระด้างของเขาดูเด็กกว่าวัยขึ้นมาอย่างไม่เข้ากับรูปลักษณ์
“เธออยากให้ฉัน...” เขาครุ่นคิด “ฆ่าเขาเหรอ?”
ถานหย่าส่ายหน้า “ไม่ ไม่จำเป็นต้องฆ่าเขาเสมอไป สิ่งที่ฉันต้องการคือเวลามีคนที่ไม่ใช่นายหรือฉันพยายามทำร้ายฉัน หรือทำให้ชีวิตฉันตกอยู่ในอันตราย นายช่วยปกป้องฉัน”
แต่เอ้อปานขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะเจอแนวคิดที่เข้าใจยากกว่าเดิม
เขาหยิบขนมปังที่วางลงเมื่อครู่ขึ้นมากัดอีกคำ เคี้ยวช้า ๆ กลืนลงไป แล้วเลียนิ้วก่อนพูดอย่างงุนงงว่า “แต่ฉันทำไม่เป็น”
ถานหย่าชะงัก “...หืม? หมายถึงอะไร?”
“ฉันทำเป็นแค่ฆ่าคน”
เอ้อปานพูดเหมือนกำลังบอกข้อเท็จจริง “ฉันไม่รู้ว่าการปกป้องคืออะไร”
หัวใจที่ลอยค้างของถานหย่ากลับสงบลงเล็กน้อย
เขาไม่ได้ปฏิเสธ แค่ไม่เข้าใจ แบบนี้ยังพอหาทางจัดการได้
ถ้าเขาปฏิเสธตรง ๆ ต่อให้เธอคุกเข่าก้มหัวให้ก็คงไม่มีประโยชน์
แล้วจะอธิบายคำว่า “ปกป้อง” ด้วยภาษาที่ “อสูร” ตัวนี้เข้าใจได้ยังไง?
“ก็...เวลามีคนแสดงท่าทีชัดเจนว่าจะทำร้ายฉัน เช่น ถือมีดวิ่งเข้ามา หรือยิงปืน...” เธอพยายามยกตัวอย่างให้เห็นภาพ
เอ้อปานรีบพูดต่อ “ฆ่าเขาเหรอ?”
ตรรกะของเขาเรียบง่ายตรงไปตรงมา: ระบุภัยคุกคาม แล้วกำจัดภัยคุกคาม
ถานหย่าพูดไม่ออก
เธอไม่ได้เกิดและเติบโตในโลกที่ศีลธรรมเสื่อมทราม มองชีวิตคนไร้ค่าแห่งนี้ สัญชาตญาณแรกคืออยากแก้คำพูด อยากบอกว่าแค่ “หยุด” หรือ “จับตัว” ก็พอ
แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เธอก็กลืนกลับลงไป
จะอธิบายเรื่อง “ความรุนแรงอย่างพอเหมาะ” กับ “การเผื่อทางถอย” ให้ “สิ่งมีชีวิต” ที่หนีออกมาจากห้องทดลอง และอาจมีความคิดอยู่แค่สองโหมดคือ “เอาชีวิตรอด” กับ “กำจัด” เข้าใจได้ยังไง?
ในเมืองที่มีอัตราอาชญากรรมสูงเกินเหตุ การทำให้บาดเจ็บกลับยุ่งยากกว่าการฆ่า เพราะหมายถึงการแก้แค้นไม่รู้จบที่ตามมา ความขัดแย้งหลายครั้งเริ่มต้นขึ้นโดยมีเป้าหมายเพื่อปลิดชีวิตกันอยู่แล้ว
เธอมองดวงตาใสกระจ่างแต่กลับว่างเปล่าของเอ้อปาน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมจำนนต่อความโหดร้ายของความจริงและประสิทธิภาพในการสื่อสาร
“...ประมาณนั้น”
เธอพูดคำนี้ออกมาอย่างยากลำบาก แล้วเสริมว่า “แต่ต้องเป็นกรณีที่คนนั้นตั้งใจจะฆ่าฉันจริง ๆ แล้วก็พยายามอย่าทำให้เละเทะเกินไป”
พอนึกถึงกำแพงผู้น่าสงสารขึ้นมา
เอ้อปานดูเหมือนกำลังทำความเข้าใจกับคำจำกัดความ “ฉบับปรับแก้” ของคำว่า “ปกป้อง”
เขาไม่ได้ตอบตกลงหรือปฏิเสธ เพียงก้มหน้าลงอีกครั้ง แล้วตั้งใจกินแพนเค้กชิ้นต่อไปที่ทาแยมจนทั่ว
ถานหย่าถอนหายใจเบา ๆ รู้ดีว่าเรื่องนี้เร่งรัดไม่ได้
อย่างน้อยเขาก็ยังกินอยู่ ยังไม่ไปไหน แบบนี้ก็ยังมีโอกาสค่อย ๆ “สอน” กันได้
“สิ่งที่เธอต้องการฟังดูง่ายมาก ไม่มีข้อเรียกร้องอย่างอื่นแล้วเหรอ?”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังนึกถึงอะไรบางอย่าง อาจเป็นการแลกเปลี่ยนอันเย็นชาภายในห้องทดลอง หรือกฎอันโหดร้ายที่ใช้กันอยู่ในมุมมืดของเมืองนี้
“ฉันช่วยฆ่าคนที่เธอไม่ชอบได้ทุกคน หรือจะเป็นทั้งกลุ่มก็ได้ ง่ายมาก”
ถานหย่ารู้สึกเย็นวาบขึ้นมาตามแผ่นหลัง รีบโบกมือปฏิเสธทันที
“ไม่ต้อง ๆ! ฉันเพิ่งมาที่นี่ ยังไม่มีใครที่ไม่ชอบหรอก”
เธอเสริมในใจเงียบ ๆ ว่า แค่เอาชีวิตให้รอดยังแทบไม่ทัน จะเอาเวลาที่ไหนไปสร้างศัตรู
เอ้อปานดูเหมือนเสียดายอยู่หน่อย ๆ หรือไม่ก็แค่ยอมรับคำตอบนั้น เขาส่งเสียง “อ้อ” เบา ๆ
ถานหย่ามองเขาแล้วความคิดก็ลอยไปไกล
ขอแค่ผ่านหายนะในอีกสามวันไปได้อย่างปลอดภัย เธอจะย้ายออกจากอพาร์ตเมนต์ซวย ๆ แห่งนี้ทันที ยิ่งไกลเท่าไรก็ยิ่งดี ทางที่ดีต้องหามุมเล็ก ๆ ในเมืองที่ห่างไกลจนไม่มีชื่ออยู่บนแผนที่ด้วยซ้ำ
ใจกลางเมือง โดยเฉพาะฉากหลักของนิยายเรื่องนี้ เป็นศูนย์กลางของวังวนชัด ๆ เผลอเมื่อไรก็อาจถูกดูดเข้าไปพัวพันกับปัญหาใหญ่กว่าเดิมได้ทุกเมื่อ
ส่วน “อสูร” ที่กำลังก้มหน้ากัดขนมปังอยู่ตรงหน้า จะเป็น “หลักประกัน” สำคัญที่ช่วยให้เธอใช้ชีวิตอย่างสงบในสถานที่แห่งใหม่
เธอต้องฉวยโอกาสตอนที่เขายังคิดอะไรซื่อตรงเหมือนกระดาษเปล่า สร้างสายสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นยิ่งกว่าการแลกอาหารธรรมดาให้ได้มากที่สุด
เรื่องนี้ต้องอาศัยทั้งกลยุทธ์และความอดทน
เธอปรับลมหายใจ แล้วเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเดิม แถมยังแฝงความสนิทสนมที่จงใจแสดงออกมา ราวกับกำลังกล่อมเด็กตัวโตเกินวัย
“เอ่อ...เรามาทำความรู้จักกันอย่างเป็นทางการ เป็นเพื่อนกันดีไหม? ฉันชื่อถานหย่า”
เธอรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นใคร แต่ก็ยังถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ
ดวงตาสีอ่อนของเอ้อปานเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
“เพื่อน?”
เห็นได้ชัดว่าคำคำนี้เป็นสิ่งที่แปลกใหม่และเป็นนามธรรมสำหรับเขายิ่งกว่า “ปกป้อง” เสียอีก
เธอพูดซับซ้อนเกินไปไม่ได้ ต้องเปรียบเทียบกับสิ่งที่เขาใส่ใจและเข้าใจมากที่สุด
เธอลดเสียงลงให้นุ่มนวลกว่าเดิม ฟังดูคล้ายกำลังเกลี้ยกล่อม
“ก็คือคนที่ใส่ใจว่านายกินอิ่ม แต่งตัวอบอุ่น แล้วก็นอนหลับสบายไหม จะเอาของอร่อย ๆ มาให้ มีที่อยู่ให้ แล้วก็ตั้งใจฟังเวลานายพูด อีกอย่างยังคอยปกป้องกันอย่างใส่ใจ ไม่ให้อีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว”
“เหมือนที่ฉันต้องการให้นายปกป้องฉัน ในฐานะเพื่อน ฉันก็จะ...ใส่ใจความปลอดภัยของนายเหมือนกัน” ประโยคสุดท้ายเธอพูดอย่างรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่เหตุผลก็ดูเหมือนจะฟังขึ้น
เอ้อปานขมวดคิ้วอีกครั้ง แล้วคว้าคำแปลกใหม่อีกคำมาได้ “ใส่ใจ?”
“อืม...ใส่ใจ”
ถานหย่าเปิดโหมด “วิชาแถ” ทันที แล้วอธิบายด้วยตัวอย่างที่เข้าใจง่ายที่สุด
“อย่างตอนนี้ฉันเห็นนายกำลังกินของอยู่ ฉันก็จะคิดว่า ‘กินแล้วมีความสุขไหม? ขนมปังพอหรือเปล่า? ถ้าไม่พอ ฉันจะไปหยิบมาให้อีก’ แบบนี้เรียกว่าใส่ใจ”
เอ้อปานเงียบไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนกำลังทำความเข้าใจคำอธิบายที่เชื่อม “การจัดหาอาหาร” เข้ากับความรู้สึกบางอย่าง
แม้เขาจะยังคาดเดาได้ยาก แต่คำสัญญาที่ชัดเจนว่า “ถ้าไม่พอก็ไปหยิบมาเพิ่ม” นั้น เขาเข้าใจแล้ว
ความรู้สึกแบบนี้...ดูเหมือนจะไม่เลว
เขาพยักหน้า แม้ในดวงตายังคงมีความงุนงงต่อแนวคิดซับซ้อนอย่าง “เพื่อน” หลงเหลืออยู่
“ฉันชื่อ 001” จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมา บอกชื่อที่ฟังเหมือนรหัสประจำตัว
001? งั้นฉันก็ 002 น่ะสิ
ถานหย่าเกือบกลั้นคำแซวไว้ไม่อยู่ แต่ก็นึกขึ้นได้ทันทีว่านี่คือหมายเลขของเขาในห้องทดลองชั่วร้ายนั่น เป็นร่างทดลองหมายเลขหนึ่ง
เธอข่มความรู้สึกในใจ แล้วชวนคุยต่อด้วยรอยยิ้มที่ไร้ที่ติ
“นอกจากชื่อนี้ล่ะ? มีชื่ออื่นอีกไหม? อย่างเช่นเคยมีใครตั้งชื่อพิเศษให้หรือเปล่า?”
คราวนี้เอ้อปานใช้เวลาคิดนานกว่าเดิม
เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย พยายามค้นหาความทรงจำที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ อย่างยากลำบาก
ภาพพร่าเลือนบางอย่างแวบผ่าน แสงไฟสีขาวซีด เครื่องมือเย็นเฉียบ และดวงตาคู่หนึ่งที่ร้อนแรงจนแทบบ้าคลั่ง เป็นของชายชราผมขาวที่สวมเสื้อกาวน์
ริมฝีปากของชายชราขยับ พึมพำคำคำหนึ่งซ้ำไปซ้ำมา ราวกับกำลังเรียกสิ่งประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
“...เอ้อปาน”
เขาเปล่งเสียงนั้นออกมาอย่างไม่แน่ใจ เลียนแบบรูปปากและน้ำเสียงของชายชราในความทรงจำ
“ดีเลย!”
ถานหย่ารับคำทันที น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความยินดีที่ “เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก” อย่างพอเหมาะ “เอ้อปาน! ต่อไปฉันจะเรียกนายว่าเอ้อปานนะ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกว้างขึ้น แต่สายที่ขึงตึงอยู่ในใจยังไม่ได้คลายลงทั้งหมด
ชื่อคือจุดเริ่มต้นของการยอมรับ แต่กว่าจะกลายเป็น “เพื่อน” หรือ “ผู้ปกป้อง” ที่พึ่งพาได้ ยังมีหนทางอีกยาวไกลและอันตรายรออยู่
อย่างน้อยเธอก็ก้าวแรกที่ดูเหมือนจะสำเร็จไปแล้วชั่วคราว โดยจำกัดพลังทำลายล้างให้ติดอยู่ในข่ายสัมพันธ์อันเปราะบางที่ถักทอขึ้นด้วยอาหารและคำพูด