ดั่งที่จ้าวเฉวียนคาดการณ์ไว้ มิได้ให้เขาต้องรอคอยนานเลย
คณะของฟู่จืออี้กลับถึงนครหลวงแล้ว เข้าวังเฝ้าพระพันปีหลวงและฝ่าบาทฮองเฮาเป็นลำดับแรก
ถูกพระพันปีหลวงทรงเก็บไว้กินข้าว และได้รับพระราชทานรางวัลมากมายกลับจวน
จากนั้นจึงไปจวนองค์หญิงสี่ จวนอ๋องสู่ ตระกูลหลาน และจวนหนิงผิงโหว เพื่อคารวะฮูหยินผู้เฒ่าไป๋ซื่อ
เพิ่งจะจัดการสงบเรียบร้อย เทียบเชิญเชิญต่างๆ ก็หลั่งไหลมาดั่งห่าฝน
ก็ในเมื่อยามนี้นครหลวงผู้ใดบ้างไม่รู้ว่า ต้วนกั๋วกงและภรรยาล้วนเป็นผู้ที่ผู้คนแย่งชิงคบหา
ก่อนหน้านี้ทุกคนยังคิดว่า เล่ออันจวิ้นจู่ไปอยู่กานหนิงหลายปี พระราชวังหลวงคงจะโปรดปรานนางน้อยลง
แต่เพิ่งกลับมา กลับถูกพระพันปีหลวงเรียกเข้าวังทันที ไม่เพียงเก็บไว้เสวย ยังพระราชทานอย่างงามหรู ล้วนแสดงให้ทุกคนเห็นแจ่มแจ้งว่า เล่ออันจวิ้นจู่ก็ยังเป็นเล่ออันจวิ้นจู่ผู้นั้น
เรื่องอื่นไม่กล่าวถึง อย่างน้อยที่สุด ที่ฝั่งพระพันปีหลวงนั้น นอกจากองค์หญิงฉางเล่อแล้ว ก็มีเพียงนาง
แม้แต่ในฝ่าบาทฮองเฮา ความสัมพันธ์กับเล่ออันจวิ้นจู่ก็ดูเหมือนจะดีนัก
บุคคลเช่นนี้ ทุกคนย่อมต้องไปมาคบหาสนิทสนม
แต่ทว่าลู่เจินเจินกลับมิได้ตอบรับคำเชิญของสกุลใดเลย
กลับกัน เก็บข้าวของ เปลี่ยนเป็นชุดไว้ทุกข์สีขาว พาบุตรทั้งสามไปสุสานหลวงเพื่อถวายสักการะองค์จักรพรรดิองค์ก่อน
ก่อนเข้าวัง ลู่เจินเจินทูลขอพระพันปีหลวงแล้ว กล่าวเพียงว่า ได้รับพระมหากรุณาธิคุณอย่างล้นพ้น ในคราที่จักรพรรดิองค์ก่อนเสด็จสวรรคต กลับต้องอยู่ที่กานหนิง ไม่อาจกลับมาถวายสักการะด้วยตนเองได้
จักรพรรดิองค์ก่อนก่อนสิ้นยังทรงห่วงใยแม่ลูกนาง พระกรุณาอันหนักหน่วงนี้ ไม่อาจตอบแทนได้หมดสิ้น
บัดนี้กลับมาแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องพาบุตรไปสักการะต่อหน้าสุสานจักรพรรดิองค์ก่อนด้วยตนเองสักครั้ง