องค์หญิงสี่สะบัดแขนเสื้อที่ยังเกี่ยวอยู่กับมือของพระสวามีทันใด แล้วสาวเท้าอย่างรวดเร็วตรงเข้าไปอยู่ระหว่างพระชายาแห่งจิ้นและลู่เจินเจิน
มองพระชายาแห่งจิ้นด้วยสายตาหวาดระแวง น้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าดวงตาแฝงไอสังหาร “พี่สะใภ้หก เจ้ากับเล่ออันสนทนาอะไรกัน จึงครื้นเครงถึงเพียงนี้”
คำว่าครื้นเครงถึงเพียงนี้ เอ่ยออกมาราวกับกัดฟันกรอดๆ
พระชายาแห่งจิ้นเห็นท่าทางของน้องสามีที่คล้ายจับผิดราวกับกำลังจับชู้ ราวกับว่าวันนี้หากนางไม่ให้คำตอบที่น่าพอใจ เรื่องนี้จะไม่มีวันจบสิ้น นางก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
เอียงตัวไปมองพระสวามีที่ยังยืนทื่ออยู่ตรงประตู ยกมือข้างหนึ่งค้างอยู่อย่างงุนงง
ก็พลันหัวเราะออกมา
นางรู้ดีว่าองค์หญิงสี่แม้ภายนอกจะดูร่าเริงอัธยาศัยดี แต่แท้จริงแล้วหวงของยิ่งนัก มีนิสัยหวงแหนสิ่งที่เป็นของตนสูงยิ่ง ของของตน หากตนให้ได้ แต่เด็ดขาดไม่อนุญาตให้ใครคิดล้ำเส้น
ด้วยเพราะองค์หญิงสี่เป็นที่โปรดปราน ฮ่องเต้และพระชายาล้วนทรงเอ็นดู นิสัยเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ ในบรรดาองค์หญิงนับว่าไม่สลักสำคัญอันใด
ประกอบกับองค์หญิงสี่ก็นับว่าใจกว้างอยู่ ยามปกติมักมีของดีๆ ยื่นให้บรรดาหลานชายอยู่เสมอ
หากเหล่าหลานชายถูกใจสิ่งใดของนาง ยามส่วนใหญ่นางก็ใจกว้างยอมให้ไป แทบไม่เคยใส่ใจ
แต่วันนี้ พระชายาแห่งจิ้นพอมองออกแล้ว นั่นเพราะสิ่งของเหล่านั้นองค์หญิงสี่ทรงคุ้นเคย ไม่เคยใส่ใจอยู่แล้ว จึงให้ออกไปโดยไม่รู้สึกอะไร
ครานี้เห็นตนกับองค์หญิงเล่ออันสนทนากันถูกคอ น้องสามีเกิดความรู้สึกว่าถูกคุกคามเสียแล้ว