ณ ลานเรือนของท่านโหวเฒ่า บรรยากาศอึมครึมยิ่งนัก
เพราะคราก่อนจะถามอะไร จะเอ่ยอันใด ก็กล่าวกันไปจนสิ้นแล้ว
ถึงกระนั้นก็ยังหาหัวข้อสนทนา ถามว่าการแต่งตั้งของฟู่จือจู้ลงมาหรือยัง
แรกเริ่มบอกเพียงให้ย้ายเทียบตำแหน่งกลับเมืองหลวง แต่มิได้ระบุว่าจะให้ไปที่ใด
เวลาล่วงเลยมาช่วงหนึ่ง การแต่งตั้งก็น่าจะลงมาแล้ว
ฟู่จือจู้ยิ้มน้อย ๆ “เมื่อวานการแต่งตั้งเพิ่งลงมา ให้ไปกรมกลาโหม”
ท่านโหวเฒ่าขมวดคิ้วทันที ระยะหลังมานี้ท้องพระคลังของราชสำนักอุดมสมบูรณ์ เสียงเรียกร้องให้ออกรบดังขึ้นมาก
การย้ายฟู่จือจู้ไปกรมกลาโหม หรือว่าจะเปิดศึก?
เมื่อสนทนาถึงเรื่องใหญ่ของราชสำนัก เหล่าบุรุษก็มีหัวข้อสนทนา
ฟู่จือจู้จึงถามว่า “สถานการณ์ทางตะวันตกเฉียงเหนือถึงขั้นนั้นแล้วหรือ”
ฟู่จือเจี่ยนแม้จะถูกให้สำนึกตนอยู่สองปี แต่ก็อยู่ในเมืองหลวง ทั้งยังมีสหายเก่าอยู่บ้าง ข่าวสารจึงยังคล่องอยู่
จึงกล่าวขึ้นก่อน “ก็ใช่น่ะสิ ตั้งแต่ปีก่อน ขุนพลในราชสำนักเรียกร้องมาตลอดว่าจะออกรบกับพวกอนารยชนนอกด่านให้สิ้นซาก ปราบให้ราบคาบ จะได้ไม่ต้องคอยรุกรานชายแดน ปล้นชิงชาวบ้านทุกฤดูใบไม้ร่วงและเหมันต์ ป้องกันไม่ไหว”
“บัดนี้ในราชสำนักมิใช่มีแต่ขุนพลที่ร่ำร้องเปิดศึกทุกวัน ฝ่ายขุนนางบุ๋นก็มีไม่น้อยที่คล้อยตาม”
“โดยเฉพาะองค์ชายน้อยใหญ่ โส่วอ๋องกับเว่ยอ๋องกระตือรือร้นที่สุด เดือนก่อนยังอาสาขอไปคุมทัพที่ตะวันตกเฉียงเหนือเสียเอง”
เอ้อเหล่าเหยอดกลั้นไว้ไม่อยู่จึงถามว่า “แล้วฝ่าบาททรงเห็นเช่นไร”