ยามมาถึงสวนหลังบ้าน ลู่เจินเจินได้จัดวางโต๊ะเก้าอี้ไว้ก่อนหน้านี้แล้ว บนโต๊ะมีทั้งของว่างและน้ำชา
เพราะอากาศเริ่มร้อนขึ้นบ้างแล้ว ฟ้าจึงมืดช้ากว่าปกติ
ในสวนยังไม่ทันได้จุดตะเกียง
หลานซื่อกับเฉิงจื่อเดินชมสวนมาหนึ่งรอบ ตอนนี้นั่งพูดคุยหัวเราะกันอยู่ข้างโต๊ะ
เห็นโต้วเปาและทังหยวนพี่น้องคู่นี้เดินหน้าเบ้ปากเบี้ยวเข้ามา หลานซื่อก็พลันใจอ่อน
อยากจะเอ่ยปากพูดสักสองสามคำ แต่นึกถึงที่ลูกสะใภ้เจินเจินกำชับไว้ก่อนหน้านี้ว่า ไม่ว่าอย่างไรก็อย่าเอ่ยสิ่งใด
ในที่สุดก็นั่งอยู่ข้างๆ อย่างสงบเสงี่ยม
โต้วเปาและทังหยวนเดินเข้ามา คารวะลู่เจินเจินอย่างจริงจัง พร้อมกล่าวขอขมา “ท่านแม่ ลูกผิดไปแล้ว! พวกเราไม่ควรเพราะริษยาผู้อื่น แล้วกลับมาเรียกร้องให้ท่านแม่คลอดน้องสาวให้อย่างเป็นเรื่องเป็นราว”
“ท่านแม่ให้กำเนิดพวกเรา ลำบากมากพออยู่แล้ว พวกเรากลับหาได้เข้าใจและเห็นใจท่านแม่ไม่ เป็นความผิดของพวกเราเอง! ขอท่านแม่โปรดลงโทษด้วย!”
หลานซื่ออยู่ข้างๆ ใจแทบจะละลายไปกับความสงสาร
ส่งสายตามองลู่เจินเจินไม่หยุด
ฟู่จืออี้เดินตามหลังเด็กทั้งสองมา ได้ยินทั้งคู่กล่าวขอขมาเสร็จ จึงพยักหน้าอย่างพอใจ
พลางนั่งลงข้างลู่เจินเจิน รับน้ำชาที่นางส่งให้ “สองพี่น้องทำผิด ข้าได้สั่งสอนไปแล้ว ฮูหยินเห็นว่าควรลงโทษอะไรเพิ่มอีกหรือไม่ โปรดสั่งการมาได้เลย! สองคนนี้หลังจากกลับมานครหลวง ชีวิตสุขสบายเกินไป ต้องจัดการให้เข็ดหลาบเสียบ้าง”
โต้วเปาและทังหยวนมีสีหน้าขมขื่น แต่นึกถึงคำที่ตนเคยพูดไว้ ก็ยอมสงบเสงี่ยมไม่กล้าเถียง