ทุกคนเดินไปได้อีกแค่สิบกว่าเมตร เหยียนเสี่ยวหลินก็วิ่งมาอีกแล้ว "ซิงเฉิน เมื่อกี้มีคนอีกกลุ่มมาติดต่อขอเช่าร้านบนถนนปรมาจารย์ จองไปอีกยี่สิบกว่าร้านแล้ว"
ลู่ซิงเฉินตกใจ "ร้านค้าบนถนนปรมาจารย์ของเราไม่ได้มีเยอะนะ สองแถวรวมกันก็ไม่เกินห้าสิบหกสิบร้าน ตอนนี้จองไปเกินครึ่งแล้วใช่ไหม?"
เหยียนเสี่ยวหลินหน้าบาน "ใช่ครับ ท่านปรมาจารย์ปาปูแนะนำคนมามากมาย พวกเขารวยซ่า กำลังแย่งตำแหน่งกันอยู่เลย ผมว่าเดี๋ยวร้านค้าบนถนนปรมาจารย์ก็คงถูกแย่งหมดแล้ว"
หลานหลานบินมา "เสี่ยวลู่รีบไปเถอะ คนเยอะมาก มีคนตีกันแล้ว"
ปาปูหอบแฮก "ใช่ พ่อของข้าเรียกเพื่อนสนิทมาหลายคน... ซิงเฉิน ท่านต้องสำรองตำแหน่งดี ๆ ให้พวกเขาด้วยนะ"
ลู่ซิงเฉินรีบบอก "แขกของท่านปรมาจารย์เหลยจิน แน่นอนว่าข้าต้องต้อนรับอย่างดี ปาปู หลานหลาน ไป กลับกัน"
นางหันกลับไปกล่าวขอโทษ "ข้าจะให้คนพาทุกท่านไปที่ทางเข้ากระเช้า ข้ามีธุระ ขอตัวก่อน"
นางหมุนตัวพุ่งทะยานจากไป ไม่คิดเสียดายเลยสักนิด
ทุกคนงุนงง
คนหนึ่งพูด "มีคนเยอะขนาดนั้นจริงหรือ?"
อีกคน "เหอะ ๆ ถ้าปาปูช่วยโปรโมท คนก็มาไม่น้อยหรอก"
คนหนึ่งแทรก "แล้วยังมีท่านปรมาจารย์เหลยจินอีก แขกของท่านปรมาจารย์เหลยจินล้วนเป็นตัวเก่งทั้งนั้น แปลกนะ ท่านปรมาจารย์เหลยจินนิสัยเย็นชาขนาดนั้น ทำไมถึงยอมออกแรงช่วยลู่ซิงเฉิน?"
คนที่พูดก่อนหน้านับนิ้ว "ไม่ดีแล้ว บนถนนปรมาจารย์เกรงว่าคงไม่เหลือตำแหน่งว่างมากแล้ว!"
คนหนึ่งร้อนใจ "ข้ายังอยากเป็นเพื่อนบ้านกับท่านปรมาจารย์หลิงกวงเลย ไม่ได้ เร็ว รีบไป!"
ทุกคนวิพากษ์วิจารณ์กันไปสองสามประโยคก็อดร้อนใจไม่ได้
ของสิ่งหนึ่ง เมื่อมีคนแย่งกันจริง ๆ คนอื่นถึงรู้สึกว่ามันมีค่า ยิ่งไปกว่านั้น นั่นคือถนนปรมาจารย์นะ