กุมอำนาจทั่วราชสำนัก ชูทวนมังกร ปักธงมังกร!

ตอนที่ 1 สละภรรยา ฟันมังกร!

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ราชครูทุ่มเทแรงกายแรงใจปฏิรูปต้ากานมานานสามสิบปี ข้าล้วนเห็นอยู่กับตา เจ็บปวดอยู่ในใจ”

“คืนนี้ข้าจึงตั้งใจเตรียมสุราบำรุงกำลังผสมเอ็นลาสำหรับท่านราชครู”

ต้ากาน ยามราตรี ห้องบรรทมของฮองเฮา

กลิ่นหอมเย้ายวนของสตรีลอยกรุ่นเข้าจมูก ฉินเวิ่นค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือสตรีผู้หนึ่งผิวพรรณขาวผ่อง งดงามจับตา เกล้าผมขึ้นประดับมงกุฎหงส์ สวมกระโปรงยาวสีทองปักลายหงส์ ผ่าชายกระโปรงเผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องสองข้าง

ฉินเวิ่นมึนงงไปหมด ศีรษะปวดราวกับจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ

เดิมทีเขาเป็นข้าราชการเก่าที่ทำงานในระดับรากหญ้ามาสามสิบปี เพื่อพาคนทั้งหมู่บ้านให้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น เขาทำงานจนสิ้นใจที่บ้าน

บัดนี้เขามาอยู่ในยุคสมัยที่ไม่มีบันทึกในหน้าประวัติศาสตร์—ต้ากาน

และยังกลายเป็นราชครูผู้กุมอำนาจล้นฟ้าแห่งต้ากานอีกด้วย

เจ้าของร่างเดิมสอบได้ตำแหน่งจอหงวนตั้งแต่อายุยังน้อย ได้รับความชื่นชมจากอดีตเสนาบดีกระทรวงคลัง ทั้งยังได้แรงสนับสนุนอย่างเต็มกำลังจากตระกูลฝ่ายภรรยา ฝ่ากระแสคัดค้าน ปฏิรูปบ้านเมืองให้แข็งแกร่ง แล้วเลื่อนตำแหน่งทีละขั้นจนขึ้นสู่ตำแหน่งราชครู ผู้มีอำนาจรองเพียงคนเดียว

เจ้าของร่างเดิมตรากตรำวางแผนมาตลอดสามสิบปี!

วางหมากเพื่อทะยานขึ้นสู่บัลลังก์มังกรถึงสามสิบปี!

ในที่สุดคืนนี้ก็ถึงคราวทะยานขึ้นสู่บัลลังก์มังกร ทว่าใครจะคิดว่าฮ่องเต้ชราที่ใกล้สิ้นพระชนม์จะเตรียมการเอาไว้ก่อนแล้ว!

สละภรรยา ฟันมังกร!

ช่างวางแผนได้แยบยลนัก!

“ท่านราชครู ดูท่านเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน ถึงกับเผลอหลับไปบนแท่นบรรทมของข้า เชิญลองสุราเอ็นกวางที่ข้าเตรียมไว้เถิด”

มือเรียวงามข้างหนึ่งยื่นเข้ามา พร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ฉินเวิ่นเพ่งมองฮองเฮาที่อยู่ตรงหน้า

ซูหนิงปิงกะพริบดวงตางามอย่างมีพิรุธ ริมฝีปากเผยรอยยิ้มเย้ายวน แล้วยื่นมือหยกเข้ามาหมายจะป้อนสุราให้เขาด้วยตนเอง

ยามดึกสงัด ราชครูของแผ่นดินมาปรากฏตัวในตำหนักบรรทมของฮองเฮา ทั้งยังนอนอยู่บนแท่นบรรทมในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย ทว่าฮองเฮากลับไม่หลีกเลี่ยงข้อครหา ซ้ำยัง...

ไม่ว่าจะมีเรื่องอันใดเกิดขึ้นหรือไม่ สำหรับผู้เข้าสู่ราชสำนักด้วยฐานะบัณฑิต หากชื่อเสียงมัวหมอง ก็เท่ากับพ่ายแพ้แล้ว

“ฮองเฮา การกระทำเช่นนี้เกรงว่าจะไม่เหมาะพ่ะย่ะค่ะ”

ฉินเวิ่นกล่าวพลางพยายามยันกายลุกขึ้น

“ท่านราชครูสร้างคุณงามความชอบและตรากตรำเพื่อแผ่นดิน ย่อมไม่อาจปฏิบัติต่อท่านเช่นคนทั่วไป ข้าจะปรนนิบัติท่านด้วยตนเอง”

สิ้นคำ ซูหนิงปิงก็ขึ้นมาบนแท่นบรรทม คุกเข่าข้างกายฉินเวิ่น แล้วยกจอกสุราด้วยสองมือส่งให้ถึงริมฝีปากเขา

“ฮองเฮา!”

ฉินเวิ่นคว้าข้อมือเรียวของนางไว้แน่น แล้วออกแรงแย่งจอกสุรามา “ระยะนี้พระวรกายของฝ่าบาทไม่สู้ดี พระองค์คอยปรนนิบัติอยู่ข้างแท่นบรรทมทั้งวันทั้งคืน หากกล่าวถึงความเหน็ดเหนื่อย กระหม่อมย่อมเทียบพระองค์ไม่ได้ สุราบำรุงจอกนี้ควรเป็นพระองค์ดื่มพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าเป็นสตรี สุราบำรุงกำลังแรงเช่นนี้ไม่เหมาะกับข้า...”

แววตาซูหนิงปิงฉายความลนลานวูบหนึ่ง ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา “ยิ่งกว่านั้น สุรานี้เป็นพระราชทานจากฝ่าบาทให้ท่านราชครู ขอท่านอย่าได้ปฏิเสธ มิฉะนั้นจะเป็นการทำให้น้ำพระทัยของฝ่าบาทต้องเสียเปล่า”

ฉินเวิ่นแค่นหัวเราะในใจ

แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้าของร่างเดิมจึงสิ้นใจอย่างกะทันหัน!

แต่หมากที่วางมาตลอดสามสิบปี!

ชักกระบี่ออกจากฝักแล้ว!

จะยังเก็บคมซ่อนไว้ด้วยเหตุใดอีก?

เขาวางจอกสุราลงข้างกาย แล้วใช้นิ้วนวดข้อมือซูหนิงปิงเบา ๆ “ครั้นอดีตฮองเฮาสิ้นพระชนม์ เพื่อให้ฝ่ายในสงบมั่นคงและกดข่มตระกูลขุนนาง ฝ่าบาททรงทุ่มกำลังทั้งแผ่นดินตามหาสตรีงดงามเลิศล้ำ รวมทั้งสิ้นหนึ่งร้อยแปดคน”

“หลังผ่านการคัดเลือกและประเมินอย่างเข้มงวด ในที่สุดพระองค์ก็เป็นผู้ยืนหยัดมาถึงท้ายที่สุด”

“ท่านราชครู อากาศยามนี้เย็นแล้ว สุราเอ็นกวางที่อุ่นไว้ช่วยขับความหนาวและทำให้ร่างกายอบอุ่นได้”

“ฮองเฮาเพียงต้องการให้กระหม่อมอบอุ่นร่างกายหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“ยามราตรีหนาวเย็น อบอุ่นไว้ย่อมดีกว่า ท่านราชครูก็เข้าสู่วัยชราแล้ว ยิ่งไม่ควรปล่อยให้หนาว”

“การทำให้ร่างกายอบอุ่นไม่จำเป็นต้องดื่มสุรา ยังทำอย่างอื่นได้ด้วย”

ฉินเวิ่นกล่าวพลางวางมือบนคอเสื้อบริเวณไหล่หอมกรุ่นของซูหนิงปิง จากนั้นก็กระชากอย่างแรง—

“อ๊ะ!”

ซูหนิงปิงราวกับลูกกวางน้อยที่ตื่นตระหนก สีแดงระเรื่อบนใบหน้าแผ่ลามไปถึงลำคอ นางหดคอด้วยความไวต่อสัมผัส “ท่านราชครู ท่านกำลังทำอะไร?”

“ทำอะไรหรือ?!”

ฉินเวิ่นคว้าร่างบอบบางของซูหนิงปิง แล้วผลักนางลงบนแท่นบรรทม

“บังอาจ! ข้าเป็นฮองเฮาแห่งต้ากาน ท่านกล้าล่วงเกินข้าเช่นนี้ได้อย่างไร?”

ซูหนิงปิงกัดริมฝีปากด้วยความอับอายและขุ่นเคือง มือหยกดันแผงอกของชายหนุ่ม

“ล่วงเกินหรือ? หึ! ในเมื่อฝ่าบาทยังหมายเอาชีวิตกระหม่อม กระหม่อมจะใส่ใจธรรมเนียมพวกนี้ไปไย?”

สีหน้าฉินเวิ่นขรึมลง

“ข้า...ข้าฟังไม่เข้าใจว่าท่านราชครูกำลังพูดอะไร”

ซูหนิงปิงสะดุ้ง ใบหน้าฉายแววหวาดหวั่นและบิดหนีไปอีกทาง

ฉินเวิ่นแย้มยิ้มเย็นชา ยกจอกสุราจ่อริมฝีปากนาง “ฮองเฮาจะดื่มเอง หรือให้กระหม่อมป้อน?”

“ข้าไม่ดื่ม สุรานี้เตรียมไว้ให้ท่านราชครู”

“ใช่แล้ว สุราในจอกนี้ผสมพระราชประสงค์ของฝ่าบาทไว้ แต่กระหม่อมรับน้ำพระทัยนี้ไม่ไหว!”

“ท่าน...”

“เพล้ง!”

ฉินเวิ่นขว้างจอกสุราลงพื้น สุราที่หกกระทบพื้นส่งเสียงฉ่า

“อย่า!”

ใบหน้าซูหนิงปิงซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว นางไม่คิดเลยว่าฉินเวิ่นจะล่วงรู้แผนการที่นางร่วมมือกับฮ่องเต้วางไว้

องค์รัชทายาทยังทรงพระเยาว์ อำนาจในราชสำนักตกอยู่ในมือฉินเวิ่นทั้งหมดเพราะนโยบายปฏิรูปบ้านเมือง แล้วฮ่องเต้ชราจะวางพระทัยได้อย่างไรก่อนสิ้นพระชนม์!

เมื่อคืนฮ่องเต้ชราทรงเรียกขุนนางคนสนิทมาหารือเรื่องหลังสิ้นพระชนม์อย่างลับ ๆ และวางแผนกำจัดฉินเวิ่น

หลังหารือกันอยู่พักใหญ่ พวกเขาตัดสินใจให้ซูหนิงปิงผู้มีโฉมงามล่มเมืองใช้เสน่ห์ล่อลวงฉินเวิ่นเข้าวัง แล้ววางยาพิษในสุราเพื่อให้แน่ใจว่าองค์รัชทายาทจะสืบทอดอำนาจได้อย่างราบรื่น

ฉันได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง ส่วนเจ้าของร่างเดิมก็วางแผนทะยานขึ้นสู่บัลลังก์มังกรเอาไว้แล้ว

ตอนนี้ ขอแค่ฉันต้องการ!

เหนือหัวฉันก็ไม่มีใครอีกแล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น ซูหนิงปิง ฮองเฮาที่อยู่ใต้ร่างยังงดงามล่มเมือง ทุกอิริยาบถล้วนแฝงเสน่ห์เย้ายวน

ชาติที่แล้วฉันทุ่มเทจนหมดแรงเพื่อหมู่บ้าน ทำให้พลาดรักกับยุวปัญญาชนหญิงผู้หนึ่ง จนตายก็ยังไม่เคยได้เป็นชายสักครั้ง!

ชาตินี้...!

“ฉินเวิ่น ท่านเป็นแบบอย่างของเหล่าบัณฑิตทั่วหล้า เป็นราชครูแห่งต้ากาน! หากกล้าล่วงเกินข้า ชื่อเสียงของท่านจะต้องป่นปี้!”

ใบหน้าซูหนิงปิงแดงก่ำ นางยังเยาว์วัย อีกทั้งฮ่องเต้ก็ชราภาพและอ่อนแรง แม้จะทรงรับนางเข้าวัง แต่กลับไม่เคยร่วมแท่นบรรทมกับนางเลย

ลมหายใจร้อนผ่าวของฉินเวิ่นปัดผ่านโคนหู ทำให้นางอ่อนระทวยไปทั้งร่าง นางดิ้นรนด้วยความตื่นตระหนก คอเสื้อเลื่อนหลุดจากไหล่ รองเท้าปักก็ถูกเตะหลุดไปข้างหนึ่งระหว่างขัดขืน เผยให้เห็นเท้าหยกขาวผ่องและเรียวเล็ก

ฉินเวิ่นมองจนเลือดในกายพลุ่งพล่าน เขาหยิบสุราเอ็นกวางที่เหลือซึ่งไม่ได้ใส่ยา แล้วกรอกเข้าปากซูหนิงปิงทันที

“อื้อ ๆ ๆ!”

ซูหนิงปิงดิ้นรนไม่หยุด จนเผลอสำลักไปคำหนึ่ง

ใบหน้าแดงระเรื่อยิ่งแดงจัดขึ้น แววตาค่อย ๆ พร่าเลือน ฟันขาวขบปลายนิ้วชี้เบา ๆ

ปอยผมหนึ่งระลงมาบดบังใบหน้างามของสตรี สุราล้นออกจากริมฝีปาก ภายใต้แสงเทียนสะท้อนประกายวาววับบนริมฝีปากและฟันขาว

“ท่านมันสารเลว! ข้าเป็นฮองเฮา ท่านทำเช่นนี้เป็นการลบหลู่เบื้องสูง!”

ซูหนิงปิงน้ำตาคลอ ด่าทอด้วยความอับอายและขุ่นเคือง

“ฮ่องเต้ชราสิ้นพระชนม์เมื่อใด พระองค์ยังจะรักษาตำแหน่งฮองเฮาไว้ได้หรือ? องค์รัชทายาทไม่ได้เคารพพระองค์แม้แต่น้อย!”

“พระมารดาของพระองค์ไม่ได้เป็นที่โปรดปราน เมื่อขึ้นครองราชย์ สิ่งแรกที่ทำก็คือส่งฮองเฮาไปฝังร่วมกับฮ่องเต้ที่สุสานหลวง”

ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าซูหนิงปิงซีดเผือด นางหาเหตุผลมาหักล้างไม่ได้

หลังจากนิ่งเงียบไปชั่วครู่ แววตานางพร่าเลือน รูม่านตาหม่นมัว มือเอื้อมไปโอบคอฉินเวิ่นโดยไม่รู้ตัว

“ท่านราชครู ข้า...ต้องการ...”

“ข้าต้องการท่าน...”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป