ชุนสี่ไม่มีทางละทิ้งตำแหน่งฮูหยินขุนนางเพื่อไปเป็นอนุภรรยาลับที่มิอาจเปิดเผยของเว่ยหลิงเจ๋อ หวังชื่ออ้อยอิ่งลังเลอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็ยอมหยิบธนบัตรห้าร้อยตำลึงนั้นออกมา
ชุนสี่ยื่นมือไปรับ หวังชื่อไม่ละความพยายามเอ่ยถามว่า “เจ้าแน่ใจหรือว่าท่านเฉินจะคุ้มครองเจ้าได้จริง”
นางยังหวั่นเกรงว่าเว่ยหลิงเจ๋อจะคิดบัญชี
ชุนสี่รังเกียจจะปลอบใจนาง จึงเพียงหยิบธนบัตรมา แล้วไปหาแม่สื่อจางพร้อมกับเฉาอู่
แม่สื่อจางเป็นสื่อให้ชุนสี่ถึงสองครั้ง ครั้งแรกก็ระหองระแหงเพราะสินสอด ครั้งนี้หนักถึงขั้นหนีงานแต่ง!
เมื่อพบชุนสี่อีกครา ใบหน้าของแม่สื่อจางยืดยาวผิดหูผิดตา ยกน้ำซาวข้าวที่อยู่ข้างมือสาดใส่ทั้งสอง
ชุนสี่และเฉาอู่หลบวับได้รวดเร็ว ทว่าก็มิอาจเลี่ยงละอองโคลน
“ท่านทำอะไร นี่ไม่เห็นหรือว่ามีคนมา”
เฉาอู่ตวาดด้วยโทสะ แม่สื่อจางเท้าสะเอว ใบหน้าฉายแววเย้ยหยัน “โอ้ เป็นพวกเจ้าจริง ๆ ด้วย ข้านึกว่าตื่นมาแล้วตาพร่าเสียอีก ไหนว่าบ้านเจ้าจะหนีการแต่งงานมิใช่หรือ ยังมาที่นี่เพื่ออะไรอีก”
ชุนสี่รั้งเฉาอู่ไว้ ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วกล่าวว่า “ท่านอาโปรดอย่าพิโรธ วันนี้ข้ามาเพื่อชี้แจงเรื่องนี้โดยเฉพาะ”
“มีอะไรให้ชี้แจง เจ้าอายุสิบเก้าปีเป็นสาวแก่แถมยังปรนนิบัติปัสสาวะอุจจาระบุตรชายใหญ่สกุลเว่ยมาสามปี มีคนยอมแต่งกับเจ้าก็นับว่าดีแล้ว คุณชายหลิวยังมีทรัพย์และรูปงาม เจ้าทำเรื่องหนีงานแต่งเช่นนี้ ทั่วทั้งฮั่นจิงไม่มีผู้ใดกล้าเป็นสื่อให้เจ้าอีก เจ้าไปหาอารามบวชเป็นชีไปเสียเถิด”
แม่สื่อจางโทสะพลุ่งพล่าน เท้าสะเอวเอ่ยด่าทันที เพื่อนบ้านซ้ายขวาได้ยินเสียงก็กรูมาออกันที่หน้าประตูดูเรื่องสนุก