"เฉาชุนสี่ เจ้า..."
ฮูหยินสกุลโม่ไม่คาดคิดว่าชุนสี่จะโต้กลับนางโดยตรง กำลังจะบันดาลโทสะ เสิ่นชิงฉือก็เอ่ยขัดเสียงเบา "ท่านแม่ เวลาไม่น้อยแล้ว ให้ข้าไปเป็นเพื่อนพี่สะใภ้เปลี่ยนอาภรณ์ก่อนเถิด"
"เป็นเพื่อนอะไรกัน นางคุ้นเคยที่นี่มากกว่าเจ้าอีก"
ฮูหยินสกุลโม่ฉุดมือเสิ่นชิงฉือจากไปโดยพลัน สาวใช้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นรีบเอ่ยขึ้น "บ่าวจะพาคุณชายภรรยาน้อยสกุลเฉินไปเปลี่ยนอาภรณ์ที่เรือนพักเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ"
"ได้สิ"
ชุนสี่คลี่ยิ้มมุมปาก เดินตามหลังสาวใช้ไปอย่างสบายอารมณ์
กฎระเบียบสกุลเว่ยเคร่งครัดยิ่งนัก ในวันเช่นนี้ บ่าวไพร่ทั้งปวงล้วนตึงเครียด ไม่กล้าให้เกิดความผิดพลาดแม้แต่น้อย น้ำชาที่สาดใส่นางนั้นจงใจอย่างชัดแจ้ง
หรือว่าคุณหนูรองเซียวจะนำทรัพย์สินมาให้นางอีกแล้ว
ชุนสี่ลอบไตร่ตรอง ครู่เดียวก็มาถึงเรือนพักสำหรับสตรีผู้ติดตามโดยเฉพาะ
นางเพิ่งก้าวเข้าห้อง สาวใช้ก็ถอยออกไปหยิบอาภรณ์สะอาด
ชุนสี่กวาดสายตาสำรวจทั่วห้องอย่างรวดเร็ว ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ขณะนางกำลังจะตรวจดูโดยละเอียด ประตูห้องพลันส่งเสียงดังเอี๊ยดถูกผลักออก เว่ยหลิงเจ๋อก้าวเข้ามา
เพิ่งแต่งงานไม่นาน และยังได้รับการปูนบำเหน็จจากฝ่าบาทอีก วันนี้เขาสวมอาภรณ์แพรสีแดงชาดปักลายมังกรคู่เล่นแก้วด้วยดิ้นเงินดิ้นทอง รวบผมด้วยปิ่นหยก สายคาดเอวสีเดียวกันรัดเอวสอบ แม้แต่เส้นผมยังเปี่ยมด้วยความองอาจทะนงตน
คนผู้นี้คงเอาสมองไปแลกกับการหายดีของขากระมัง ฝ่ามือเมื่อครั้งก่อนยังไม่ทำให้เขาตื่นรู้อีกหรือ
เมื่อสบตากัน ชุนสี่ทั้งประหลาดใจและประหลาด ดวงตาของเว่ยหลิงเจ๋อกลับฉายแววตะลึง