บนสะพานกว้างใหญ่
เถาวัลย์สีเขียวเส้นหนึ่งหนาเท่าแขนทารก เลื้อยพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับงู เจาะสมองซอมบี้ได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ซอมบี้อีกตัวที่กำลังกรูกันเข้ามาทันที
หากสังเกตให้ดี จะเห็นว่าบนเถาวัลย์มีหนามเล็กสีดำเรียงอยู่เป็นแนว แนบสนิทไปกับลำต้น
หลังข้ามสะพานมาได้อย่างราบรื่น ทั้งห้าก็หลบอยู่ในแถบต้นไม้ริมถนน
ชางโม่พิงต้นไม้ใหญ่ ถือกล้องส่องทางไกลคอยสังเกตสถานการณ์อีกฟากถนน ส่วนเผิงซิงนั่งยอง ๆ อยู่หลังพุ่มไม้ ใช้กล้องส่องทางไกลสอดส่องอีกฝั่งเช่นกัน
กู่ยวี่ ถูเซิ่ง และหลินเซิ่งตงคอยจับตาความเคลื่อนไหวด้านหลัง เพื่อป้องกันภัยจากทางนั้น
ในภาพจากกล้องส่องทางไกล
จำนวนซอมบี้ฝั่งตรงข้ามไม่น้อยเลย แค่บนถนนหน้าที่ว่าการก็มีซอมบี้อยู่ยี่สิบสามสิบตัวแล้ว ในห้างสรรพสินค้าคงมีมากกว่านั้น
“หัวหน้า ข้างนอกห้างมีซอมบี้อย่างน้อยร้อยตัว เดินเพ่นพ่านไปทั่วอย่างไร้ทิศทาง พวกมันอาจข้ามมาฝั่งนี้ได้ทุกเมื่อ”
เมื่อเห็นซอมบี้จำนวนมากบนลานหน้าห้าง เผิงซิงเม้มปากแน่น มือที่ถือกล้องส่องทางไกลกวาดไปมาไม่หยุดเพื่อหาทางฝ่าเข้าไป
ชางโม่เหลือบมองปืนที่พวกเขาสะพายอยู่ ไม่มีปืนไรเฟิลซุ่มยิงสักกระบอก จึงทำได้เพียงคิดหาวิธีอื่น
ซอมบี้ตัวหนึ่งที่เดินเล่นอยู่ริมแม่น้ำค่อย ๆ เดินเข้ามา กู่ยวี่ควบคุมเถาวัลย์เจาะหัวมัน จากนั้นลากกลับมาแล้วดูดกลืนจนหมด
หลินเซิ่งตงเบิกตากว้าง ถามเสียงเบาว่า “น้องสาว เถาวัลย์ของเธอกินซอมบี้ได้ด้วยเหรอ?”