"ทุกคน วันนี้แจกกระสุนคนละสามนัด ยิงเป้าที่ระยะห้าสิบเมตร" เสียงของเหออิงชินไม่ดังนัก แต่ทุกคนใต้เวทีต่างกลั้นหายใจฟัง จึงส่งถึงหูทุกคนได้ชัดเจน
"ตอนนี้ฉันจะพูดถึงเกณฑ์การผ่าน: ยิงติดเป้าสองนัดขึ้นไป ถือว่าผ่าน
ยิงพลาดสองนัดขึ้นไป ไม่ผ่าน รอสอบซ่อมอาทิตย์หน้า ถ้าสอบซ่อมแล้วยังไม่ผ่านอีก..."
เหออิงชินหยุดไปครู่หนึ่ง
"ฉันแนะนำว่า นายมาจากไหน กลับไปที่โน่นเถอะ"
ในแถวยังคงเงียบเชียบ แต่หลี่หยุนหลงได้ยินเสียงหายใจของคนข้าง ๆ ไม่นิ่งเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
"เอาล่ะ เริ่มฝึกยิงปืนได้ ไล่ตามลำดับไป"
"คนแรก เฉินเกิง นายมา นายทำให้ดูเป็นตัวอย่าง"
"ครับ ท่านอาจารย์"
เห็นเฉินเกิงเดินออกจากแถวอย่างรวดเร็ว ก้าวเท้ามั่นคง มาถึงตำแหน่งยิง เขารีบตั้งปืน เล็ง และเหนี่ยวไก ปฏิบัติการทั้งหมดต่อเนื่องเป็นหนึ่งเดียว
"ปัง ๆ ๆ!"
ยิงสามนัดติดกัน
อีกห้าสิบเมตรมีเสียงคนรายงานเป้าดังมา
"นัดแรกสิบวง นัดที่สองสิบวง นัดที่สามก็สิบวง รวมสามสิบวง"
"ดี สมกับเป็นทหารผ่านศึก ทุกคนปรบมือให้หน่อย" เหออิงชินพูดเมื่อได้ยินจำนวนวง
เสียงปรบมือหยุดลง การยิงยังคงดำเนินต่อไป
หลี่หยุนหลงถูกจัดให้อยู่ตำแหน่งกลางของแถวที่สาม คนข้างหน้าผลัดกันยิงไปทีละคน บางคนยิงได้ดี สามนัดหรือสองนัดติดเป้า บางคนนัดแรกก็พลาดแล้ว ต่อมายิ่งพลาดไม่รู้เรื่อง
กระสุนของตำแหน่งที่เก้าไปโดนเป้าของตำแหน่งที่สิบเอ็ด หน้าของเหออิงชินตอนนี้ขาวราวกับกระดาษ ในสนามยิงปืนมีกลิ่นดินปืนและความตึงเครียดที่เพิ่มมากขึ้นลอยอยู่ในอากาศ