วันที่ 30 เมษายน ปี ค.ศ. 1924 คณะเตรียมการของโรงเรียนนายร้อยทหารบก (ต่อไปจะเรียกว่าโรงเรียนทหารหวงผู่) ได้จัดตั้งจุดรับตัวชั่วคราวในเมืองกว่างโจว ผู้เข้าสอบที่ผ่านการตรวจร่างกายและการสัมภาษณ์สามารถรับ "บัตรผ่านเข้าเกาะ" ได้โดยใช้ใบรับรองผลการสอบ จากนั้นจึงขึ้นเรือรับส่งไปยังเกาะฉางโจวโดยพร้อมเพรียงกัน
หลี่หยุนหลงและพวกอีกเจ็ดคนได้รับบัตรผ่านในวันที่ 1 พฤษภาคม ยังความที่เมื่อคืนนี้เฉินเกิงยืนกรานที่จะอยู่ห้องเดียวกับเจียงเซียนหยุน ซวี่เซียงเฉียน และหลี่หยุนหลง เกือบจะถึงขั้นนุ่งห่มร่วมกัน เอาแต่พูดว่ารู้สึกเสียดายที่รู้จักกันช้าไป ไม่เช่นนั้นเขาคงได้เป็นพี่ใหญ่ของทุกคนตั้งนานแล้ว ดังนั้นวันนี้จึงกลายเป็นการเดินทางเจ็ดคนโดยตรง
ทั้งเจ็ดคนไปรับบัตรผ่านด้วยกัน บัตรผ่านเป็นกระดาษแข็งขนาดเท่าฝ่ามือ พิมพ์ชื่อและเลขที่ของแต่ละคนไว้ และประทับตราสีแดงใหญ่ของคณะเตรียมการโรงเรียนนายร้อยทหารบก
หลายวันมานี้ทุกคนไม่มีธุระอะไร จึงเพียงออกไปสำรวจเรื่องราวในสังคม ปะปนเข้าไปในกลุ่มคนบ้านเกิดเดียวกันของตน แล้วกลับมาสรุปข่าวกันในตอนกลางคืน ระหว่างนั้นด้วยเหตุที่หลี่หยุนหลงดูอายุน้อย เวลาออกไปคลุกคลีกับผู้คน เขาถูกเฮ่อจงหานเพื่อนร่วมมณฑลหูเป่ยพูดว่า
"เรื่องราวในสังคม เด็กน้อยอย่าไปเสาะแสวงหาเลย"
เมื่อหลี่หยุนหลงเปิดเผยตัวตน ทุกคนต่างก็ตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าพวกตนจะพ่ายแพ้ให้แก่เด็กคนหนึ่ง แต่เมื่อคิดอีกที เขาได้คะแนนเต็ม ก็พากันชื่นชมขึ้นมา การสนทนาก็คึกคักยิ่งขึ้น
ผ่านไปอีกห้าวัน ถึงวันที่ 4 พฤษภาคม คืนก่อนขึ้นเกาะฉางโจว หลี่หยุนหลงนอนพลิกตัวไปมาไม่หลับ ด้วยร่างกายในตอนนี้ นอนสี่ห้าชั่วโมงต่อวันก็รู้สึกมีพลังเหลือล้น หาที่ระบายไม่ได้จริง ๆ เขาจึงลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองดูความมืดมิดของเมืองกว่างโจว ฟังเสียงคลื่นแผ่วเบาของแม่น้ำจูเจียงที่อยู่ไกลออกไป