ข้างกายเขาเดินมาด้วยกัน เป็นชายวัยกลางคนสวมชุดซุนยัตเซ็นสีดำ รูปร่างอ้วนเตี้ย หน้าตาเหลี่ยม วางท่าทางสุขุม หลี่โย่วปินในตอนแรกจำไม่ได้ว่าเป็นใคร
แต่ก็ไม่พ้นคนกลุ่มนั้น ข้างหลังพวกเขายังมีคนที่ดูเหมือนเลขาไม่กี่คน ถือกระเป๋าเอกสารและสัมภาระ
กลุ่มคนพูดคุยหัวเราะกันเดินเข้ามาในประตู ตอนที่ชายคนนั้นเดินผ่านลานบ้าน เขาชำเลืองมองเศษใบไม้ที่กองอยู่ตรงมุมลานกับหน้าต่างที่ขัดจนเงาเตะตา ก้าวเท้าหยุดเล็กน้อย หันข้างไปพูดกับคนข้างๆ ด้วยเสียงเบาไม่กี่ประโยค
หลี่หยุนหลงยืนอยู่หลังเสาระเบียง กลั้นหายใจแทบไม่กล้าออก เขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นจนอยากจะเข้าไปกอดเขา และก็ไม่ได้ทำสิ่งที่เกินขอบเขตอื่นๆ สายตามองเขาอยู่เช่นนี้ก็รู้สึกดีแล้ว หวงเวยยืนอยู่ข้างเขา มองเห็นแววตาของหลี่หยุนหลงเปล่งประกาย สายตาจับจ้องพวกเขาจนกระทั่งพวกเขาเข้าไปในอาคาร
"พอได้แล้ว พี่หลง พวกเขาเข้าไปหมดแล้ว สายตาแบบนั้นควรจะเก็บได้แล้ว พวกนั้นก็เป็นผู้ชายด้วยกันทั้งนั้น จะน่าดึงดูดขนาดนั้นเลยหรือไง?"
"เฮ้ พี่หวง นายไม่เข้าใจ ที่นั่นมีผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่เหมือนคนอื่น"
"ไม่ใช่นะ พี่หลง นายนี่มันจะชอบผู้ชายจริงๆ หรือไง คืนนี้นายอย่านอนชิดฉันล่ะ"