วันที่ 29 มีนาคม ค.ศ. 1924 ตอนเช้าโมงหก
ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสว่าง เมืองกว่างโจวเต็มไปด้วยละอองน้ำจากแม่น้ำเพิร์ล หลี่หยุนหลงถูกเสียงทุบกำแพงของกุ้ยหยงชิงที่อยู่ห้องติดกันปลุกให้ตื่น
"พวกนาย ขึ้นได้แล้ว! วันนี้มีการตรวจร่างกาย!"
หลี่หยุนหลงลุกขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว เตียงไม้สั่นเอี๊ยดอ๊าด วันนี้ต้องตรวจร่างกาย อายุจริงของเขาไม่ถึงเกณฑ์ ไม่รู้ว่าจะผ่านหรือไม่
ซวี่เซียงเฉียนแต่งตัวเสร็จแล้ว กำลังก้มลงผูกเชือกรองเท้า เจียงเซียนหยุนก็นั่งอยู่ที่ขอบเตียง พับผ้าห่มเรียบร้อยแล้ว
"หนูหลง" เจียงเซียนหยุนพูดโดยไม่เงยหน้า "เช้านี้ตรวจร่างกาย นายสูงพอ แต่รูปร่างนายดูผอมไปหน่อย แล้วก็หลังค่อมเล็กน้อย ตอนชั่งน้ำหนักจำไว้ว่าต้องยืดตัวให้ตรง"
"ไม่ต้องหรอกมั้ง ถ้าฉันยืดตัว แล้วลาวหูข้าง ๆ ล่ะ ให้เขาใส่แผ่นรองรองเท้าแทน?"
"ไม่ได้ การตรวจต้องถอดเสื้อผ้าทั้งหมด เข้มงวดมาก อย่าคิดอะไรนอกลู่นอกทาง"
"ก็ได้ เดี๋ยวฉันไปบอกลาวหูเอง"
หลี่หยุนหลงพูดพลางลุกขึ้นแต่งตัว เขาคำนวณในใจ ร่างนี้สูง 170 เซนติเมตร อายุ 15 ปี น้ำหนักประมาณ 50 กิโลกรัมกว่า ๆ
ถ้าเทียบกับนักเรียนมัธยมปลายในยุคหลัง ถือว่าผอมปกติ แต่ถ้าเทียบกับเกณฑ์ตรวจร่างกายของทหารบกปี 1924 ก็อาจถูกจัดอยู่ในกลุ่ม "ปกติ" เพราะในยุคนี้หลายคนกินไม่อิ่ม แต่หลี่โย่วปินก็บอกไม่แน่ใจเหมือนกัน