หลี่หยุนหลงเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว แล้วยืนตรงอย่างสง่าผ่าเผย
ชายหนุ่มนามสกุลหลิวเงยหน้าขึ้น ปรับแว่นตา มองหลี่หยุนหลง แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย: "น้องหนุ่ม ปีนี้เธออายุเท่าไหร่?"
"สิบแปด" หลี่หยุนหลงตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน
เสมียนนามสกุลหลิวมองเขาเป็นเวลาสองวินาที แล้วแสดงสีหน้าเข้าใจ เขาวางปากกาลง พิงพนักพิง กอดอก:
"ได้ งั้นเธอบอกมาซิว่า เธอมีอะไรทำให้คิดว่าสอบติดโรงเรียนทหารได้?"
หลี่หยุนหลงก้าวไปข้างหน้า หยิบจดหมายที่อ้วนอู๋เขียนออกมาจากอก ส่งให้ด้วยสองมือ:
"คุณหลิว นี่คือจดหมายรับรองที่นายอ้วนคนหนึ่งเขียนให้ฉันระหว่างทาง เขาให้ฉันนำจดหมายนี้มาหาผู้รับผิดชอบที่นี่เพื่อลองเสี่ยงดู"
เสมียนหลิวรับจดหมาย แล้วแกะอ่าน เนื้อหาสั้นมาก ใจความว่าเด็กหนุ่มคนนี้ถึงจะดูอายุน้อย แต่มีจิตใจที่ทะเยอทะยาน กล้าออกจากหูเป่ย์มาสอบที่กวางตุ้งตามลำพัง ความกล้าหาญและความภักดีของเขาน่ายกย่อง หวังปู้เหวิน 31 มกราคม ปีที่ 13 แห่งสาธารณรัฐจีน
"หวังปู้เหวิน..." เสมียนหลิวพึมพำชื่อนี้ซ้ำ ๆ รู้สึกเหมือนเคยได้ยิน แต่ก็นึกไม่ออก
เขาจึงส่งจดหมายคืนให้หลี่หยุนหลง แล้วถอนหายใจ:
"น้องหนุ่ม ฉันจะพูดตรง ๆ นะ อายุเธอขนาดนี้ ถึงจะมีจดหมายรับรอง ก็คงผ่านคณะกรรมการรับสมัครไม่ได้ กฎระเบียบเขียนไว้ชัดเจน ต้องอายุอย่างน้อย 18 ปีบริบูรณ์"
หลี่หยุนหลงคิดไตร่ตรอง เขาจำได้ว่าชาติก่อนมีคนชื่อหลิวหย่งเหยา เกิดเดือนกรกฎาคม ค.ศ.1909 ตอนเปิดเรียนรุ่นที่หนึ่งของหวงผู่เดือนพฤษภาคม ค.ศ.1924 เขาก็อายุจริงแค่ 15 ปี ฉันเกิดเดือนมกราคม ค.ศ.1910 ก็อายุ 15 ปีเหมือนกัน