หลี่หยุนหลงเคี้ยวหมั่นโถวที่ขาว นุ่ม และหอมจนหมดลูกแล้ว ก็ตรงไปหาหญ้าแถวหนึ่ง นอนลงไป หลับตา สมองหมุนเร็วเป็นฟุ้ง
สำหรับคำถามปากเปล่าตอนบ่าย จริงๆ แล้วเขาเคยเห็นผ่านตาในเอกสารประวัติศาสตร์มาบ้างพอควร ไม่พ้นเรื่องพื้นเพ ความเห็นต่อสถานการณ์บ้านเมือง ความเข้าใจในลัทธิไตรราษฎร์ เหตุผลที่สมัครทหาร และความมุ่งมั่นอะไรทำนองนี้
คำถามเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาในฐานะ "คนผ่านโลก" แต่ยากตรงที่เขาจะต้องตอบให้ทั้งจริงใจและมีระดับในสายตากรรมการ
ต้องให้กรรมการประทับใจในความซื่อสัตย์และความเฉลียวฉลาด โดยไม่ดูเป็นคนเจ้าเล่ห์เกินไป และสำคัญคือเขาทำตัวเจ้าเล่ห์ไม่ได้ เพราะร่างเดิมอายุแค่สิบห้าปี แถมยังแอบอ้างว่าสิบเจ็ดอีกต่างหาก
หลี่หยุนหลงคิดแล้วคิดอีก คำตอบที่ควรตอบเริ่มเป็นรูปเป็นร่างในหัว แต่พูดได้เลยว่าคำตอบในหัวของเขาถูก "ทรมาน" ไปมาหลายรอบไม่รู้กี่ครั้ง
...
เวลามาถึงบ่ายโมงครึ่ง ขั้นตอนการสอบปากเปล่ารอบสุดท้ายก็เริ่มขึ้น