จี้หานชวนเดินนำหน้าสุด มือถือปิ่นโตสองเถา
เฮ่อฉวนจวินที่เดินตามหลังก็ถือมาอีกสองเถา รวมแล้วมีอาหารถึงสี่ชุด
ตู้ลี่ผิงชะงักไป ก่อนรอยยิ้มจะผลิบานบนใบหน้าราวกับดอกไม้ ในใจคิดว่าพวกเขามีกันสามคนแต่กลับซื้ออาหารมาสี่ชุด ชัดเจนว่าซื้อเผื่อเธอด้วย
แววลำพองใจแทบล้นออกมาจากดวงตาคู่นั้น จี้หานชวนทำเย็นชาใส่เธอ ที่จริงก็ยังอยากให้เธออยู่ต่อสินะ?
ตู้ลี่ผิงเชิดคางขึ้นอย่างวางท่า เธอก็ว่าแล้ว ตัวเองทั้งมีการศึกษา มีฐานะครอบครัว และหน้าตาดี จะถูกสาวบ้านนอกคนหนึ่งเทียบได้อย่างไร
คนที่ตาไม่บอดย่อมเลือกเธอทั้งนั้น
ตู้ลี่ผิงยิ้มอย่างได้ใจ แล้วยื่นมือไปหยิบอาหารจากมือจี้หานชวน
แต่ในวินาทีถัดมา เธอกลับเห็นจี้หานชวนส่งจานอาหารในมือให้เสิ่นไต๋ แถมยังวางไว้ตรงหน้าเธออย่างใส่ใจ
เสิ่นไต๋เงยหน้าขึ้น ยิ้มหวานพลางกล่าวขอบคุณเขา “ขอบคุณนะคะ พี่จี้”
จี้หานชวนตอบกลับด้วยสีหน้าปกติสามคำ “ไม่เป็นไร”
มือที่ตู้ลี่ผิงยื่นออกไปแข็งค้างกลางอากาศ เธอกัดฟัน ก่อนจะเอื้อมไปหยิบอาหารที่เฮ่อฉวนจวินวางไว้บนโต๊ะ
ใครจะรู้ว่าเฮ่อฉวนจวินยกแขนขึ้นกันไว้ทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “สหายตู้ คุณหยิบอาหารของผมไปทำไม?”
ตู้ลี่ผิงได้ยินดังนั้นก็เบิกตากว้าง “คุณถืออาหารอยู่สองชุดไม่ใช่เหรอ อีกชุดไม่ได้ซื้อให้ฉันหรือไง?”
เฮ่อฉวนจวินเกาท้ายทอยอย่างกระดากอาย ก่อนกระแอมเบา ๆ “เอ่อ คือผมกินจุ ปกติกินข้าวทีไรก็กินสองชุดน่ะ”
พอได้ยินคำตอบ สีหน้าตู้ลี่ผิงก็ยิ่งดูแย่ลง
สรุปแล้วไม่มีใครซื้ออาหารให้เธอสักคน ทั้งที่อย่างน้อยเธอก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง กลับถูกเมินถึงขนาดนี้ ผู้ชายสองคนนี้ยังมีมโนธรรมอยู่ไหม!
ตู้ลี่ผิงขุ่นเคืองใจ แต่ก็ไม่ยอมจากไปทั้งอย่างนี้ ทำได้เพียงถลึงตาใส่เสิ่นไต๋ ก่อนจะเดินกระฟัดกระเฟียดไปซื้ออาหาร
พอเธอไป บรรยากาศบนโต๊ะก็ผ่อนคลายลงทันที
เสิ่นไต๋ขี้เกียจสนใจว่าตู้ลี่ผิงจะรู้สึกอย่างไร ตอนนี้เธอหิวจนท้องกิ่ว สายตาจับจ้องอยู่แต่อาหารตรงหน้า
โรงอาหารของฐานใช้ปิ่นโตอะลูมิเนียมทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ใส่ข้าวไว้ในกล่องหนึ่ง ส่วนฝาสามารถคว่ำลงใช้แทนจานได้