ข้อสอบคณิตศาสตร์ฉบับนี้ แม้จะเป็นโจทย์พีชคณิตกับเรขาคณิตฉบับย่อ ตัดโจทย์ยากซับซ้อนออกไป และไม่มีทั้งแคลคูลัสกับเรขาคณิตสามมิติที่ยาก ๆ
แต่ในฐานะข้อสอบวัดพื้นฐานแล้ว จะบอกว่าง่ายก็ไม่ได้
อย่างน้อยถ้าให้อาจารย์ใหญ่สวีทำเอง ก็คงต้องใช้เวลาถึงครึ่งชั่วโมง
เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเสิ่นไต๋อาจเดาคำตอบมั่วทั้งหมด ไม่อย่างนั้นจะอธิบายได้ยังไงว่าเธอส่งข้อสอบเร็วขนาดนี้?
ฟางลี่จวินเองก็ใจไม่สงบ แม้เธอจะไม่รู้ว่าเมื่อก่อนเสิ่นไต๋มีผลการเรียนเป็นอย่างไร แต่จากน้ำเสียงของพ่อเสิ่นก็พอเดาได้อยู่บ้าง ตอนนี้จึงอดกังวลขึ้นมาไม่ได้
เสิ่นไต๋เห็นทั้งสองจ้องมองมา สีหน้าสงบนิ่ง «อาจารย์ใหญ่สวี ตรวจข้อสอบก่อนเถอะค่ะ»
ผลสอบจะเป็นคำตอบให้ทุกอย่างเอง
อาจารย์ใหญ่สวีขมวดคิ้วอยู่หลายครั้ง คล้ายอยากพูดอะไรแต่ก็ยั้งไว้ สุดท้ายเขาก็นั่งลงที่โต๊ะเพื่อเริ่มตรวจข้อสอบ
แต่ในใจเขาตัดสินใจไว้แล้ว หากเธอเดาคำตอบมั่วจริง ๆ เรื่องนี้ก็ไม่ใช่แค่ผลการเรียนแย่แล้ว แต่เป็นปัญหาด้านนิสัย!
นักเรียนแบบนี้ โรงเรียนของพวกเขารับไว้ไม่ได้เด็ดขาด
อาจารย์ใหญ่สวีเริ่มตรวจตั้งแต่ข้อแรกด้วยอารมณ์เช่นนั้น
สามข้อแรกตอบถูกหมด เขาไม่ได้แสดงสีหน้าแปลกใจอะไร เพราะสามข้อแรกเป็นพื้นฐานมาก ถ้าตอบผิดสิถึงจะแปลก
แต่ยิ่งตรวจต่อไป อาจารย์ใหญ่สวีก็ยิ่งตกตะลึง—
ถูก! ถูก! ถูกหมด!
ข้อสอบปรนัยถูกทุกข้อ!
พอเลื่อนลงไปดูข้อเติมคำตอบ นอกจากสองข้อสุดท้ายที่เกินเนื้อหาแล้วตอบผิด ข้ออื่นก็ถูกหมดอีกเช่นกัน!
พอถึงข้ออัตนัย อาจารย์ใหญ่สวีก็แทบชินชาไปแล้ว ปากกาแดงในมือขีดเครื่องหมายถูกไม่หยุด จนกระทั่งข้ออัตนัยข้อสุดท้าย เขาถึงได้ทำเครื่องหมายกากบาทเล็ก ๆ ไว้หนึ่งอัน