จี้หานชวนห้ามอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจไม่ไหว จึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ
จากนั้นเขาก็เหยียบเบรกกะทันหัน แล้วจอดรถชิดข้างทาง
เสิ่นไต๋สะดุ้งโหยง รีบขยับตัวนั่งหลังตรงแล้วหันไปมองจี้หานชวน “เป็นอะไรไปคะ ข้างหน้ามีแมวจรหรือหมาจรหรือเปล่า”
พอหันไปมอง สายตาของทั้งคู่ก็ประสานกันพอดี
ดวงตาสีดำคู่นั้นของชายหนุ่มซึ่งเคยเย็นชาและเฉยเมย บัดนี้กลับลึกล้ำจนยากหยั่งถึง ไม่เหลือเค้าความหยิ่งทระนงและเก็บงำอารมณ์อย่างที่เคยเป็น
เสิ่นไต๋ถูกจ้องจนทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะวางมือวางเท้าไว้ตรงไหน เธอเอ่ยตะกุกตะกัก “มะ...มีอะไรหรือคะ”
จี้หานชวนส่ายหน้าเบา ๆ ข่มกลั้นความรู้สึกอยากดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
คำพูดเมื่อครู่ของเสิ่นไต๋ตรงเข้าไปสะกิดใจเขาอย่างจัง เขาไม่คิดเลยว่าเธอจะพูดอะไรแบบนั้นออกมา
ช่างเอาใจใส่จนหัวใจแทบละลาย
ตอนนี้จี้หานชวนยิ่งมั่นใจว่าเขาต้องแต่งงานกับหญิงสาวตรงหน้าผู้งดงามราวดอกไม้คนนี้
เพียงแต่ยังไม่ใช่ตอนนี้
เขายังไม่ได้เตรียมอะไรเลย ไม่มีดอกไม้ ไม่มีของขวัญ อีกทั้งสถานที่ก็ไม่เป็นทางการ จะสารภาพรักออกไปส่งเดชได้อย่างไร
ไม่ว่าเสิ่นไต๋จะคิดอย่างไร จี้หานชวนก็ทำใจยอมรับการตามจีบที่ดูไร้ค่าเช่นนั้นไม่ได้
เขาเป็นคนแบบนี้ เมื่อปักใจเลือกใครแล้ว ก็แทบอยากจะนำสิ่งที่ดีที่สุดในโลกมาวางตรงหน้าเธอ
เขาอยากให้จุดเริ่มต้นของทั้งคู่ดีที่สุด
คิดถึงตรงนี้ อกของจี้หานชวนกระเพื่อมขึ้นลงอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะกดอารมณ์ทั้งหมดกลับลงไปในใจ