หลังจากจี้หานชวนวางสายโทรศัพท์ พอหันกลับมาก็เกือบชนเสิ่นน่วนน่วนที่เข้ามาใกล้
เสิ่นน่วนน่วนทำท่าราวกับตกใจจนเกือบล้ม เธอยกมือขึ้นหมายจะคว้าแขนจี้หานชวนไว้
แทบจะทันทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสเสื้อผ้า จี้หานชวนก็เบี่ยงตัวหลบอย่างฉับพลัน แล้วถอยออกไปด้านข้างหนึ่งก้าว จากนั้นก็มองเสิ่นน่วนน่วนด้วยดวงตาคมสีดำที่เย็นชา น้ำเสียงไร้ความรู้สึกแม้แต่น้อย
“ฉันไม่ชอบให้คนอื่นเข้าใกล้มากเกินไป พอเกิดปฏิกิริยาตอบสนอง ฉันก็จะโจมตีโดยไม่รู้ตัว”
พูดจบเขาก็หยุดไปครู่หนึ่ง สีหน้าเย็นชาแข็งกระด้าง กรามขบแน่นด้วยความไม่พอใจ “อีกอย่าง ท่าทางที่เธอแกล้งล้มดูจอมปลอมมาก ไม่เหมือนท่าทีตามปกติเลย”
เสิ่นน่วนน่วนชะงักไปหลายวินาที ร่างที่ทำท่าจะล้มเมื่อครู่ยืนนิ่งได้ด้วยความตกตะลึง
เธอยืนอยู่กับที่ กำมือแน่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย
ที่แท้ท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เธอแกล้งทำเป็นล้ม เขาก็มองออกหมด! เสิ่นน่วนน่วนอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี
จี้หานชวนยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เธอก็ส่งเสียง “ฮือ” พลางปิดหน้า แล้วหมุนตัววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
……
ตอนฟางลี่จวินกลับจากที่ทำงาน เธอก็พบว่าดวงตาของเสิ่นน่วนน่วนแดงก่ำ
เธอขมวดคิ้วอย่างเป็นห่วง “น่วนน่วน ร้องไห้เหรอ ใครรังแกเธอหรือเปล่า”
เสิ่นน่วนน่วนเม้มริมฝีปากล่าง ทำสีหน้าเข้มแข็ง “คุณน้าฟาง หนูไม่เป็นไรค่ะ แค่เมื่อกี้หั่นพริกแล้วแสบตา”
ได้ยินเธอพูดแบบนั้น ฟางลี่จวินถึงค่อยวางใจ
ระหว่างที่กลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า พอออกมาก็เห็นเสิ่นน่วนน่วนจัดแจงยกอาหารมาวางบนโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว อาหารทั้งหน้าตาดีและส่งกลิ่นหอมน่ากิน แถมยังเตรียมผลไม้หั่นใส่จานไว้ให้อย่างเอาใจใส่