เสิ่นไต๋ทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เทของเหลวกลับลงไป แล้วหันไปวางขวดสเปรย์ไว้ที่เดิม
พอเดินออกจากห้อง เธอก็เห็นเสิ่นน่วนน่วนเดินวนเวียนอยู่ไม่ไกลด้วยหางตา ใบหูตั้งผึ่งฟังอย่างเต็มที่
เสิ่นไต๋ยิ้มเยาะ นี่ตั้งใจรอฟังเสียงกรีดร้องของเธอให้เร็วขึ้นหรือไง?
เมื่อเห็นเสิ่นไต๋เดินออกจากห้องมาอย่างปลอดภัย เสิ่นน่วนน่วนก็ตกตะลึงจนหุบปากไม่ลง สีหน้าเปลี่ยนไปมาหลายสีราวกับสัญญาณไฟจราจร
เธอใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ตามนิสัยของเสิ่นไต๋ หลังล้างหน้าแล้วก็คงต้องทาครีมบำรุงผิวแน่
แล้วทำไมถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะ?
เสิ่นน่วนน่วนคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ สุดท้ายจึงได้แต่กลับเข้าห้องไปอย่างหงอย ๆ ก่อน
พอกลับถึงห้องและล็อกประตูจากด้านใน เสิ่นน่วนน่วนก็โกรธจนทิ้งตัวลงนอนคว่ำแล้วทุบเตียงสุดแรง
แต่ก็ยังไม่หายโมโห
เธอคว้าของบนเตียง ก้มตัวลงแล้วกวาดแขนทั้งสองข้าง ปัดหมอนกับเสื้อผ้าลงพื้นจนหมด จากนั้นก็ยกมือขยุ้มผมตัวเอง แล้วมุดหน้าเข้าไปใต้ผ้าห่มกรีดร้องระบายอารมณ์อย่างไร้เสียง
“อ๊า!”
“เสิ่นไต๋ นังผู้หญิงสารเลว! สมควรตายจริง ๆ!”
“วันนี้แกแค่โชคดีเท่านั้นแหละ มาดูกันว่าแกจะโชคดีได้อีกกี่ครั้ง!”
ใช่แล้ว ในสายตาของเสิ่นน่วนน่วน เสิ่นไต๋แค่โชคดีที่ไม่ได้ใช้ครีมบำรุงผิวขวดที่ผสมของบางอย่างลงไปเท่านั้นเอง บังเอิญพอดีต่างหาก
เธอไม่เชื่อหรอกว่าเสิ่นไต๋จะไม่ใช้มันไปตลอด!
แววไม่ยินยอมวาบผ่านดวงตาของเสิ่นน่วนน่วน หลังระบายอารมณ์เสร็จ สติของเธอก็กลับคืนมา เธอเก็บห้องที่รื้อค้นจนเละเทะให้เรียบร้อยอย่างไม่แสดงอาการ
ตอนนอนอยู่บนเตียง เสิ่นน่วนน่วนก็อดพึมพำออกมาไม่ได้ “เสิ่นไต๋ ฉันไม่ปล่อยให้เธอได้อยู่อย่างสบายแน่! คอยดูเถอะ!”