พนักงานขายอธิบายอย่างตื่นเต้นว่า “สหายหญิง เสื้อเชิ้ตสีขาวที่คุณซื้อคราวก่อนเอาไปใส่กับกระโปรงลายดอก ตอนนี้ขายดีจนหมดเกลี้ยงเลยค่ะ!”
“ผู้หญิงหลายคนอยากซื้อแต่ก็ซื้อไม่ได้ พวกเธอบอกว่าจะรอคุณกลับมาให้ได้เลยค่ะ!”
เสิ่นไต๋มีสีหน้าประหลาดใจ นึกไม่ถึงเลยว่าเสื้อผ้าที่เธอจับมามิกซ์กันส่ง ๆ จะสร้างกระแสได้ถึงขนาดนี้
แต่ลองคิดดูแล้วก็ไม่แปลก ตอนนี้เป็นปี 1976 แม้แนวแต่งกายเรียบง่ายสมถะจะยังเป็นกระแสหลักก็ตาม
แต่ในเมืองใหญ่บางแห่ง ผู้หญิงเริ่มแสวงหาความงามอย่างระมัดระวัง ความรักสวยรักงามที่เคยถูกกดเอาไว้ค่อย ๆ ได้รับการปลดปล่อย
ติดอยู่แค่ว่ารสนิยมยังมีขีดจำกัด เวลาเลือกสีและจับคู่เสื้อผ้าก็ทำอะไรไม่ค่อยถนัด
รสนิยมการแต่งตัวที่เสิ่นไต๋แสดงให้เห็นตอนซื้อเสื้อผ้าคราวก่อน สำหรับคนที่ยืนมุงดูในตอนนั้น ก็เหมือนระเบิดลูกจิ๋วที่ทั้งน่าตื่นตะลึงและชวนให้ใจสั่น
ตอนนั้นเอง เหล่าผู้หญิงที่เพิ่งวิ่งกรูกันเข้ามาก็พากันพูดเสียงเจื้อยแจ้ว
“สหายหญิง ชุดที่คุณจับคู่คราวก่อนสวยมากเลยค่ะ! ดูเก๋กว่านักร้องดังจากฮ่องกงเสียอีก!”
“ใช่ ๆ! ที่หน่วยงานของเรามีสาวน้อยคนหนึ่งซื้อชุดไปใส่ดูตัว ลองทายสิว่าเกิดอะไรขึ้น? ผู้ชายคนนั้นหลงเสน่ห์จนแทบคลั่งเลย!”
“สหายหญิง เอ่อ พวกเราซื้อชุดแบบเดียวกับคุณได้ไหมคะ?”
เมื่อเห็นสายตาอ้อนวอนขอชุดแบบเดียวกันของผู้หญิงหลายคน เสิ่นไต๋ไม่ได้ปฏิเสธ กลับยิ้มพลางพยักหน้าให้
มีคนตามตื๊อขอชุดแบบเดียวกันแบบนี้หมายความว่าอะไร?