เสิ่นไต๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองตามมือข้างนั้นไปก็พบว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นตู้ลี่ผิง
ศัตรูพบหน้ากันย่อมแค้นเคืองเป็นพิเศษ มุมปากของตู้ลี่ผิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน
“เสิ่นไต๋! เพิ่งรีดเงินจากฉันไปแท้ ๆ ไม่คิดเลยว่าเธอจะรีบร้อนมาซื้อเสื้อผ้าขนาดนี้!”
ตู้ลี่ผิงจงใจขึ้นเสียงดัง จนสายตาของคนรอบข้างหลายคนถูกดึงดูดมาในทันที
หญิงสาวอีกคนที่เดินตามหลังตู้ลี่ผิงมาพลอยกวาดตามองเสิ่นไต๋ตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าไม่เป็นมิตรอย่างยิ่ง
เห็นได้ชัดว่าทั้งสองเป็นพวกเดียวกัน
เสิ่นไต๋มองตู้ลี่ผิงราวกับมองตัวซวย ใบหน้าเย็นชาลง “สหายตู้ลี่ผิง เธอนี่เก่งจริง ๆ นะที่กลับดำเป็นขาว ไม่พูดสักคำว่าเธอทำเสื้อผ้าฉันเปื้อน!”
“ฮึ!” ตู้ลี่ผิงเองก็รู้ว่าเรื่องนี้เธอไม่มีเหตุผล จึงหันไปหาพนักงานขาย เชิดคางขึ้น “ฉันเอาเข็มขัดเส้นนี้ ห่อให้ฉันด้วย!”
พนักงานขายยิ้มอย่างลำบากใจ “ขอโทษจริง ๆ ค่ะ สหายท่านนี้จะซื้อเข็มขัดเส้นนี้”
ตู้ลี่ผิงหน้าเสีย ตบเคาน์เตอร์ดังปังอย่างไม่ยอมรามือ
“เธอจ่ายเงินหรือยัง? ถ้ายังไม่ได้จ่าย เข็มขัดเส้นนี้ก็ยังไม่มีเจ้าของ แล้วทำไมฉันจะซื้อไม่ได้?!”
ท่าทีของเธอคุกคาม กดดันพนักงานขายจนต้องรับอารมณ์โกรธทั้งหมดไว้
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเสิ่นไต๋เย็นเยียบราวน้ำแข็ง ไม่อยากให้พนักงานขายลำบากใจ จึงพูดว่า “ไม่เป็นไรค่ะ เข็มขัดเส้นนี้ให้เธอไปเถอะ”
อย่างไรเสียเธอก็ไม่ได้ชอบเข็มขัดเส้นนี้มากนัก
ตู้ลี่ผิงกลับคิดว่าเสิ่นไต๋กลัวเธอ จึงเชิดคางขึ้นอย่างได้ใจ แล้วตะโกนใส่พนักงานขาย