เสิ่นไต๋นึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้างดงามดุจหยกเนื้อเนียนพลันแดงก่ำ แววตาฉ่ำน้ำระยิบระยับ น้ำเสียงออดอ้อนหวานหยด “พี่จี้ ฉัน... ฉันกลับห้องก่อนนะคะ”
พูดจบ เธอก็ฝืนทนความเจ็บแปลบตรงข้อเท้า เดินกะเผลกหนีไปอย่างลนลาน
ทิ้งให้จี้หานชวนยืนอยู่ที่เดิม ปากคอแห้งผาก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงหลายครั้ง ความอดกลั้นแทบจะพังทลาย
ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็เดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วเปิดฝักบัว
ไอน้ำแผ่คลุ้ง
จี้หานชวนเม้มริมฝีปากบาง กรามเกร็งแน่น สีหน้าเย็นชาเคร่งขรึมราวกับตัดขาดจากกิเลส
ทว่าดวงตากลับเผยความดุดัน น้ำเย็นไหลผ่านร่างกายแต่กลับไม่ช่วยดับไฟปรารถนาแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันยิ่งทำให้ความรู้สึกคุกรุ่นปะทุขึ้น
จี้หานชวนพิงผนัง แหงนลำคอเรียวยาวขึ้น มือหนึ่งเสยผมเปียกไปด้านหลัง อีกมือขยับอย่างบ้าคลั่ง
ภาพเมื่อครู่ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมจาง
ร่างนุ่มนวลหอมกรุ่นอยู่ในอ้อมแขน
ใบหน้างามสะดุดตาแฝงความไร้เดียงสา มือเล็กขาวผ่องนุ่มนิ่มไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ ริมฝีปากอิ่มสีเชอร์รี่นุ่มละมุน มีกระจับปากน่ารักเกินไปอยู่เหนือริมฝีปาก เสียงครางแผ่วหวานนุ่มนวลหลุดลอดออกมา
ทั้งตัวเย้ายวนจิตใจราวกับภูตสาวในเรื่องเล่าเหลียวไจ
เธอยั่วเขาจนเส้นเลือดปูดโปนไปทั่วร่างเกร็งเขม็ง อยากบีบเอวบางให้แน่นแล้วกดเธอลงบนเตียง ฟังเสียงอ้อนวอนขอความเมตตา...
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
เสียงหอบหายใจดุจสัตว์ร้ายของชายหนุ่มจึงหยุดลง ภายในห้องน้ำเหลือเพียงเสียงน้ำไหล